Het is het eerste weekend sinds dat het weer beter gaat, dat Hij weer onbereikbaar is. Gisterochtend was dat nog redelijk eenvoudig, gister op de terugweg (stomme NS treinen en een debiel die aan de noodrem trok) werd het al iets lastiger. Nog lastiger werd het toen ik over een site surfde en daar zag staan dat iemand naar dezelfde stad ging als waar Hij volgend jaar ook heen gaat. Een stad waar ik al heel lang heen wil, met manlief. Maar toch hebben Hij en ik het er ook over gehad. Vorig weekend vertelde Hij dat Hij er heen zou gaan. Na mijn enthousiaste reactie, vertelde Hij dat Hij zich wel enigszins schuldig voelde, want Hij had mij niet meegevraagd. Op dat moment voelde het ok, echt ok. Ik kon het toch niet betalen en manlief zou me toch niet mee laten gaan. Toch begon het gisteravond wat te steken. Ik had het, denk ik, toch wel leuk gevonden als Hij het eerst aan mij gevraagd had, of ik mee wilde, mocht en kon. Want nu gaat de ander mee en ben ik stiekem wel jaloers. Natuurlijk zijn er allerlei rationele bezwaren, maar het prikte dus gisteravond. Meteen zat mijn hele nacht vol met dromen over Hem, over ons, met een seksueel tintje en ik sliep onrustig. De hele nacht had ik ruzie met mijn deken en ik werd pratend wakker. Nu dus maar meteen even van me afschrijven, zodat ik me er bij neer kan leggen.
Bovenstaand stukje heb ik zaterdag geschreven, maar door een opdracht van een van mijn lezers, kon ik het nu pas plaatsen. Ik merk wel dat het schrijven helpt, want nu, een dag later, twijfel ik alweer om het te plaatsen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten