Ik las net de blog van mijn dinnetje en meteen werd ik teruggetrokken naar eerdere flash backs van deze week. Met de trein denderend door het witte landschap met hier en daar wat bosjes, dwaalden mijn gedachten af en toe weg. Hoe zou het zijn, midden in een wit, verlaten en vooral koud bos? Welke effect zou de kou hebben en welke leuke dingen zou Hij met die sneeuw weten te doen? Die dwalingen zorgden altijd voor een kleine glimlach en een grote twinkeling. Nu durf ik dit toch wel veilig te tikken, want buiten spelen zou ik nooit om vragen. Ze geven gelukkig dooi op, dus volgende week is de sneeuw gelukkig weg. Daarbij, ik zal niet graag buiten spelen, maar erover fantaseren kan geen kwaad, toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten