Gezien en geloof

De vorige keer zei ik na een goed gesprek dat ik Hem wel geloofde, maar ook eerst moest zien voor ik Hem 100% kon geloven. Dat weekend voelde al een stuk beter dan ervoor. Mijn gevoel kwam weer een beetje terug. Tussen dat weekend en het afgelopen weekend zaten twee weken. Twee weken met dagelijks even bellen met elkaar. Twee weken niet eens met meer BDSM, maar gewoon weer meer contact. Even voelen dat Hij er voor me is en met me meeleeft. Andersom hoop ik dat ook te kunnen overbrengen. De afgelopen week voelde weer als vanouds. Ik was, gemeend, aan het aftellen, vrijdag was ik super nerveus en kon ik bijna niet wachten om weg te gaan. Het hele weekend was weer ouderwets goed. Het voelde niet als een automatisme, maar we voelden elkaar weer. Het zorgde ervoor dat ik heb gezien dat het weer goed zit en dat ik dat nu dus ook geloof.

In mijn vorige verslag had ik al gevraagd of ik dit weekend klein mocht zijn. Ik wilde me van Hem voelen en pijn eens niet de hoofdrol laten spelen. Ik heb het ook echt zo gevoel, ik voelde me meer dan ooit van Hem, Zijn kleine katje. Het begon al op het station. Die kus was veel te kort, wilde voordat het zou beginnen nog een knuffel, maar zelfs dat kon niet. Die blik die ik zag toen ik een opmerking maakte over of iets mocht, sprak ook boekdelen. Meteen werd ik rustig, ik wist en voelde meteen waar we stonden. Alle ditjes en datjes gedaan, in de supermarkt ben ik er lekker alleen op uit gegaan. In de bui die ik had, wil ik het liefst alleen zijn. Veel te gevoelig, veel te kwetsbaar. Laat me maar dan maar even in mijn eigen wereldje. Die ruimte die ik daar kreeg, was thuis meteen voorbij. Normaal zoenen we altijd uitgebreid, maar nu werd ik al snel op regels gewezen. Die werden voorheen niet zo strak gehandhaafd, nu dus wel. Heerlijk! De rest van de avond is eigenlijk een beetje vaag. Ik weet ondertussen van Hem dat ik mijn strafpunten nog voor het eten verzilverd heb. Dat ik voor die straf mijn collar af moest doen wat ik maar moeilijk vond. Was ik dan zo weinig waard? Mocht ik niet eens mijn mooie eigen collar om houden? De volgende ochtend wist ik niet eens meer dat mijn polsboeien op dat moment ook zijn afgegaan. Het was gewoon weg, waarschijnlijk zat ik al ergens op een wolkje door het afdoen van mijn collar. Hij is naar Zijn verplichting gegaan en ik heb op de bank naar mijn nieuwe favo tv kanaal liggen kijken. Echt heerlijk! Toen Hij opeens binnenkwam, zonder het verwachtte telefoontje, schrok ik. Moet ik blijven liggen of kom ik overeind en begroet ik Hem. Dat laatste had ik dus beter kunnen doen, want even later had Hij de houten spatel op mijn billen kapot geslagen. Wat een rot ding, die pijn komt echt even te laat door. Boven mocht ik, op een bolletje in een klein hoekje, op Hem wachten tot Hij omgekleed was. Of we daarna naar boven zijn gegaan of in bed zijn beland? Werkelijk waar geen idee. Wat er is gebeurd? Ook werkelijk waar geen idee meer. Het is gewoon écht weg. Normaal herinner ik me flarden, maar dit keer niet. Ik weet nog wel dat Hij na afloop zei dat Hij trots op me was en dat op dat moment de tranen kwamen. Het was zo niet wat Hij me had laten voelen. Nu zo lief, maar even daarvoor nog zo streng, zo koel, zo afstandelijk. Maar het voelde echt wel heel goed. Dit was wat ik wilde, Zijn strengheid, Zijn afstandelijkheid, Zijn controle. Ik genoot, raakte er ontzettend opgewonden van. Het besef dat Hij de touwtjes in handen had, ze kort hield en er geen ruimte voor mij was.

Vrijdagavond was er ook een bepaalde blik geweest. Ik ben me er vaak heel bewust van dat ik bepaalde gezichten trek. Er zijn een paar uitdrukkingen die ik niet voor me kan zien, maar waar Hij altijd om moet grinniken. Het hele weekend heeft Hij me regelmatig voor de spiegel gezet om mijn eigen uitdrukkingen te zien. Als ik ergens een hekel aan heb, is het wel om, verplicht, naar mezelf te kijken. Op die momenten voel ik me niet op mijn mooist en wil ik mezelf niet zien. Ik zie ook niet altijd wat Hij bedoelt, wat Hij ziet. Het zijn vaak de momenten waarop ik boos ben of me juist heel klein voel.

Zaterdag was eigenlijk een relatief rustige dag. Hij moest nog even werken, deadlines zijn in zo’n weekend nooit leuk! Die middag werd ik gehouden aan mijn belofte om de badkamer schoon te maken. Zo goed heb ik serieus een badkamer nooit schoongemaakt! Elke keer dat ik dacht dat het goed was, kwam Hij me weer wijzen op kleine dingetjes. Normaal doe ik het met de Franse slag, maar dat werd dit keer niet goed gekeurd dus. Op het laatst kon ik Hem echt wel schieten dus. Het was wel even lekker. Even in mijn eigen wereldje, zorgen dat Zijn badkamer schoon wordt en alles weer blinkt. Benieuwd hoe de badkamer er de volgende keer uitziet *hihi*. Tegen de tijd dat de badkamer schoon was, zag ik alleen wel op tegen de volgende klus: beneden de vloer dweilen. Ik zou dat op mijn knieën doen, maar mijn rug was nu al op. Ik hoefde dan alleen de keuken te doen en mocht dat gewoon zitten doen, maar wel schrobbend. Na een half uur was ik zo moe, dat zag Hij gelukkig. Ook met het oog op die avond met korset, liet Hij het voor gezien. Maar het gedeelte dat ik heb gedaan is wel echt super schoon. We stonden allebei echt verbaasd te kijken naar het kleurverschil *grinnn*

Die avond weer naar het FC, tijdens Zijn werk had Hij al laten vallen dat dit geen rustig avondje zou worden. Het maakte me rustig, maar ook verlangend. In de speelruimte kroop ik dicht tegen Hem aan. Ik wilde Hem voelen, Zijn rust, Zijn geruststelling naar mij dat het wel goed zou komen. Al snel werden mijn korset en rok ingewisseld voor mijn jurkje, zonder BH! Polsboeien werden aan de collar, nog steeds niet mijn eigen, vastgezet. Ik voelde me de eerste twee seconden ongemakkelijk, maar al snel voelde het natuurlijk en kroop ik nog meer tegen Hem aan. Mooie dingen, maar ook pijnlijke dingen gezien en daarna was het mijn beurt. Wat was die zwepensessie pijnlijk! Ik heb al heel vroeg gevraagd om een blinddoek, dan hoef ik ten minste die mensen niet te zien. Uiteindelijk was ik er nog blij mee ook, want daardoor zagen ze ook minder gezichtsuitdrukking van mij. Dat is me nog iets te persoonlijk. Tijdens het zwepen heb ik twee keer op het punt van huilen gestaan, maar elke keer weer de tranen weggeslikt en gezucht. Ik wil daar niet huilen, nog persoonlijker dan die gezichtsuitdrukking. Toen Hij het eindelijk genoeg vond, begon Hij met mijn tepels te spelen. Zucht, al snel zei ik dat het bijna te lekker zou worden. Hij gaf me toestemming om klaar te komen. Ik voelde dat dit orgasme heel heftig zou worden en ik wilde niet. Wilde niet eerder klaar komen dan Zijn belofte, wilde niet dat eerste heftige orgasme hier krijgen waar ik me niet kon laten gaan. Maar ik moest komen van Hem. Met ingehouden genot ben ik toch maar gekomen, maar echt, zo intens, zo lekker. Het zou bijna vaker mogen *wink*. Wat was ik na afloop blij met het podium waar ik op kon zitten. Op de rand kwam ik langzaam weer terug. Heel apart was het moment dat de geluiden om me heen weer tot me doordrongen en ik weer besefte waar ik was. Ik had echt even in mijn wereld gezeten. Even later genoot ik van Zijn stevige armen om me heen waar ik nog meer terug op aarde kon komen. Heel even zag ik een van de DM’s naar me kijken met een glimlach. Ik werd me bewust van mijn gezichtsuitdrukking. Een vage glimlach en glimmende oogjes, wat moet dat mooi zijn geweest!

Zondag, door het tijdstip, had ik een ‘simpel’ orgasme verwacht. Ik moest immers op tijd weer weg. Mijn verbazing was echt groot toen ik naar boven werd verwezen. Wat daar is gebeurd, het zorgt nog voor de kriebels in mijn onderbuik. Het genot was groot, net als het ongemak van mijn houding waarin ik lag. Ik voorspelde de nodige spierpijn de volgende dag, maar het viel mee. Ik bleef klaarkomen en ik bleef genieten van alle prikkels. Ook dit mag best vaker gedaan worden *wink*

Bijgekomen werd ik afgezet bij mijn afspraak. Wat was ik blij met de rit die er tussen zat, ik kwam weer goed op aarde terug.


Dit weekend zorgde weer voor het ouderwets verliefde gevoel. Het gemis dat ik nu voel, heb ik ook een aantal keren niet gevoeld. Hij heeft me overtuigd dat het allemaal goed komt, als Hij alles maar op een rijtje heeft kunnen krijgen. En meteen heeft Hij mij, en volgens mij zichzelf, dat de volgende stap waar we het al even over hebben, helemaal niet onnatuurlijk hoeft te zijn. Dat het allemaal vanzelf gaat, zonder en al te veel over hoeven na te denken hoe er nu gehandeld gaat worden of hoe we ons moeten voelen. Het belangrijkste van die stap ook: het bevalt ook qua gevoel. Ik genoot van Zijn controle, van Zijn afstand, van Zijn strengheid. Zoals ik ook al heb aangegeven moet ik dat niet het hele weekend voelen, moet ik me ook gelijk kunnen voelen. Maar het was heerlijk om van binnenkomst tot vertrek Zijn slavinnetje te mogen en kunnen zijn!