Al een tijdje knaagde het bij mij, jullie hebben het kunnen lezen. het voelde even niet meer zo lekker. En natuurlijk voelt het dan weer 'even' goed, zo vlak na eens pel. Maar ik zweef nog steeds op mijn wolkje. Het voelt weer redelijk zoals vanouds. Natuurlijk spookt het in mijn hoofd nog: eerst zien, dan geloven. Maar tot nu toe hebben we elke dag even gebeld met elkaar en heeft Hij de touwtjes weer in handen. Hij controleert weer en komt zelfs met nieuwe dingen. Deze week heb ik voor het eerst mijn eigen straf moeten bepalen. Best lastig als je op je werk zit. Het had behoorlijk invloed op me. Toen ik Zijn opdracht las, heb ik ook vijf minuten na zitten denken over wat ik voor zou stellen. Ik wist dat ik een voorstel zou doen per kant. Zelf zat ik tussen de vijf en de tien te denken. Vijf te weinig, tien net te veel. Bijna had ik acht per kant voorgesteld. Maar ja, dat werkt niet, ik hou van ronde getallen. Toch heb ik er tien per kant voorgesteld, ook omdat ik het ontzettend stom vond van mezelf wat ik had gedaan. Het bedenken op zich is al een straf, het had ook een behoorlijke invloed op me, het deed wel wat met me zeg maar. En dat is best lastig als je op je werk bent.
Dit soort dingetjes hebben niet heel veel betekenis eigenlijk, het is maar iets kleins. Maar Hij had het ook kunnen laten bij mijn excuses, want eigenlijk had het geen betrekking op onze D/s, de fout die ik maakte. Maar wel op Hem, en dat is het belangrijkste waarom die straf er komt. Het feit dat Hij het niet liet liggen, geeft bij mij weer even de bevestiging die ik nodig heb.
Kortom: het voelt weer lekker!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten