Stopwoorden, ik heb ze altijd al lastig gevonden. Wanneer zou je genade gebruiken en wanneer stop? Wanneer is de handeling die uitgevoerd wordt teveel, of wanneer is alles je te veel? Waar is het verschil tussen ‘lekkere’ pijn en teveel pijn? Het is zo niet terugdraaibaar, dat het eng wordt. Want ik wil het alleen gebruiken als het mij écht teveel wordt en niet omdat ik de pijn (of handeling) even niet meer lekker vind. De laatste tijd is daar ook nog bijgekomen dat ik ze niet wil gebruiken. Ik wil Hem niet teleurstellen, en vooral mezelf niet. Ik heb ze ten slotte niet voor niets ‘ingeleverd’. Toch worden mijn gedachten getriggerd als ik het volgende stukje lees.
Ik ken haar inmiddels en weet wat ze wil en kan hebben en terwijl ik de cane weer naast de tas op de grond werp, klinken dan ook de woorden die ik verwachtte: “genade.”
Het doet me beseffen dat ik de laatste tijd echt wel regelmatig vlak voor of misschien wel op het moment zit, waarop ik serieus over ‘genade’ nadenk of het zelfs wil roepen. De trots en de belofte weerhouden me ervan dat ik het zeg. Ook het definitieve van het stopwoord en mijn twijfels over die grenzen, maken dat ik het niet snel zal gebruiken. Ergens hoop ik ook maar dat Hij zal zien dat ik vlak voor die grens zit, net als bovenstaand stukje.
En toch, in mijn achterhoofd, heb ik nu wel een wens. Eerder heeft Hij ook al eens doorgeslagen tot mijn stopwoord. Maar ik wist dat Hij dat zou doen, of gezegd had dat te doen, dus zei ik het makkelijker. Omdat ik heb geleerd dat directe communicatie het beste werkt: ik zou, op een moment dat ik het niet verwacht, gedwongen willen worden mijn stopwoord te gebruiken. Ik zou het verschil willen weten, wanneer het teveel voor me is. Wilt U me dat leren, Meester?
Bron geweldige bron om helemaal te lezen overigens, als dit mij toch eens zou overkomen ;-) WAUW
Geen opmerkingen:
Een reactie posten