>Na een lange dag werken voel ik mijn onderrug altijd. Ik heb een luie zit en mijn buikspieren zijn onderontwikkeld, dus ga ik onderuit gezakt en met mijn benen over elkaar zitten. Op weg naar huis probeer ik ook altijd een zitplekje te vinden, desnoods op een trap. En anders maar leunen. Vandaag kon dat een keer niet. Mijn vervoer kwam aangereden en alle goede plekjes zijn bezet. Om mijn onderrug wat te ontlasten draai ik wat met mijn bekken en leun ik van de ene op de andere voet. Als ik op allebei mijn voeten sta en mijn bekken op een bepaalde manier kantel, worden mijn gedachten echt weggesleurd van de plek waar ik dan sta. Ik voel hetzelfde als wanneer ik mijn korset (of is het corset) aan heb voor langere tijd. Ik sluit mijn ogen en concentreer me op mijn rug. Het gevoel trekt me mee naar de mooie avonden die ik heb beleefd door en met het korset. En aan de ongetwijfeld vele mooie avonden die ik ga delen met mijn korset. Ik open mijn ogen en kijk naar mijn weerspiegeling in de deuren. Het is buiten donker, dus ik zie alle details. Tyra Banks zou zeggen dat ik smize. Mijn gezicht is ontspannen, maar ik 'smile with my eyes'. Ze twinkelen alle kanten op.
Toch ga ik anders staan en keer ik terug naar mijn plekje. Ik moet natuurlijk wel in de gaten houden wanneer er een plekje vrij komt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten