Wat een rare week was de afgelopen week. Mijn vakantie was alweer voorbij waardoor ik driedubbel moest wennen. Natuurlijk moest ik weer wennen aan Nederland. 's Nachts sliep ik nog volgens de New York tijden (ik sliep pas tegen drie uur) en overdag was ik behoorlijk moe. Maandag stond de wekker al om half zes en zo had ik mijn tweede punt van wennen: werk riep weer. En wat een week heb ik achter de rug. Vol ergernissen aan de grote baas en vol met personeel dat domme dingen deed en vroeg. Ik had mijn week duidelijk niet. Normaal is het dan heerlijk dat ik 's avonds kan bellen met Meester. Manlief reageert altijd vol medeleven, Meester geeft altijd Zijn rationele mening met rationele oplossingen. Maar ook daar moest ik wennen, want Meester genoot deze week van een welverdiende vakantie. Eigenlijk ging me dat verrassend genoeg goed af. Even geen verplichting in de avond en lekker m'n eigen ding doen. Bellen is heerlijk, maar het duurt wel altijd lang. Toch begin ik het nu te missen. Vooral vandaag had ik graag even willen whatsappen over mijn werk. Wat een dag heb ik achter de rug!
Gelukkig komt Meester morgen alweer terug van Zijn vakantie en ik ben benieuwd naar Zijn verhalen. Daarna is het weer een weekend geen contact, maar daar ben ik ondertussen aan gewend. En na dat weekend is het nog maar drie dagen werken en een dagje uit met mijn moeder voordat het alweer ons weekend is. Time files tijdens vakanties!
Klein nadeel aan weinig contact: het basis gevoel is even iets minder. Morgen ook maar even aangeven, maar dat komt echt wel goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten