Als ik lees over een subdrop, vindt die vaak plaats op de dag erna. Bij mij is het anders, in ieder geval deze week. De maandag is voor mij altijd een drukke dag op werk, een dag vol verantwoordelijkheden. Vaak weinig personeel, maar wel veel bijwerken en dingen opstarten of aanpassen. Weinig tijd dus om me bezig te houden met het missen van het fijne weekend. Afgelopen maandag zat ik zelfs nog op een roze wolkje. Ook dinsdag ging het deze week goed, veel sollicitatiegesprekken en veel personeel, genoeg afleiding. Woensdag was de wolk alleen opgelost. *plop* weg! Altijd wel het lastigste moment zo na een weekend. Dan is Meester opeens zo ver weg! Zeker als het bellen van beide kanten dan even snel snel moet, blijf ik achter met een knagend gevoel van missen. Dan tel ik alweer hoe lang het is naar ons volgende weekend. Dan wil ik in Zijn armen kruipen en Hem voelen. Jammer genoeg zit er altijd minstens 2 uur reizen tussen ons in. Dan ga ik niet even zomaar op weg voor even een knuffel.
Het liefst zou ik met een romantische film, dekentje en veel zoetigheden op de bank duiken. Even zwelgen in mijn gevoel eigenlijk. Even mezelf zielig mogen vinden. Even alleen met mijn gevoel zijn en er aan toe geven. Zeggen dat die tranen door de film komen, terwijl dat alleen maar een excuus is. Maar, dat kan niet en dat is eigenlijk maar goed ook. Manlief zou dat niet tof vinden. Mijn diëtist eigenlijk ook niet. Maar vooral is het niet goed voor mezelf. Want als ik er aan toe geef, dan duurt het rotgevoel des te langer en mis ik Hem des te meer. Dus vanavond en het hele weekend zorg ik voor genoeg afleiding. Dan kom ik er vanzelf overheen en kan ik weer 200% over op de orde van de dag.
Gelukkig dat er een goed gevuld weekend voor de deur staat!
1 opmerking:
De dag waarop mijn Meester weer naar huis gaat, is voor mij een dag van nadenken, nagenieten, herbeleven.
Dat subdrop gevoel wat jij beschrijft heb ik eigenlijk niet zo. Ik ken wel het gevoel van 'Meester missen' ... wat ik dan doe is me vasthouden aan de rituelen die hij en ik hebben opgebouwd.
Ik ga dan vaak geknield op mijn kussen zitten, of geknield naast het bed. Op de een of andere manier, vind ik daar mijn plek, mijn rust maar ook mijn kracht.
met een dekentje op de bank is ook wel heel erg fijn, lekkere feel good movie erbij, en een zak pindaflipjes... :)
liefs van belle
Een reactie posten