Foto-date

Nog maar twee dagen ben ik terug in Nederland van een heerlijke stedentrip naar New York. Wat heb ik daar genoten zeg, net als mijn reisgezelschap overigens. Ook heb ik al weer twee drukke dagen achter de rug. Donderdag bestond vooral uit slapen, rustig aan doen en de eerste boodschappen doen. Vrijdag bestond voornamelijk uit foto’s sorteren. Meester zou namelijk die avond langs komen om alle foto’s te bekijken.

Ik had manlief al gevraagd of ik nog heel even alleen kon zijn met Meester, ik had Hem ruim een week niet gesproken en ik zou Hem nog een hele week moeten missen door Zijn vakantie. Ik voel me toch altijd wat opgelaten als manlief en Meester in één ruimte zijn. Want wie moet ik nou voorrang geven? Wordt de één niet jaloers als ik de ander wat meer aandacht geef? Daarbij komt ook nog eens dat ik me tegenover Meester echt compleet anders gedraag dan tegenover manlief. Bleeh dus soms. Maar manlief gaf ons een uurtje, en wat voor een uurtje. Meteen mocht ik in Zijn armen kruipen en wat heb ik weer genoten. Die paar kleine aanrakingen van eerder hadden al wat vlinders achtergelaten en die werden nu losgelaten. Hmm, twee weken bijna niet klaar komen kan dus ook zijn voordelen hebben. Meester kon het niet laten om te vertellen wat Hij allemaal met me van plan was. Met een dubbel gevoel heb ik geluisterd, ik moest ook wel. Helemaal toen ik eigenlijk weg wilde van Zijn woorden, ik werd hardhandig teruggetrokken. Ik moest en zou luisteren, ook al stond het me niet aan. Zijn fantasie was behoorlijk op gang gekomen, want even later vroeg Hij zich af wie het zou winnen. Als ik zou willen klaarkomen, moest ik eerst een opdracht uitvoeren. Of kon ik het lang genoeg volhouden om die opdracht niet uit te voeren? Want het was wel een lastige opdracht, zo eentje die ik liever niet uit zou voeren. Meteen was alles weer helder voor mij, meteen werd ik aan het denken gezet. Klaarkomen is best belangrijk voor mij, maar zou ik dit er voor over hebben? Zou ik die opdracht uitvoeren om klaar te kunnen komen? Iets dat me best tegenstaat? Is het een harde grens of zou ik het doen? Ik werd heen en weer geslingerd tussen twee gedachten. Meester moest wel grinniken om mijn reactie, Hij was ervan overtuigd dat ik deze opdracht zou gaan uitvoeren. Meteen kon ik aan niets anders meer denken. Meester en ik namen vlak erna afscheid van elkaar, mij achterlatend met mijn gedachten.

Vanmiddag moest ik even het dorp in en verstandig als ik ben heb ik die tijd benut om het een en ander te laten bezinken. Het nummer dat zo op onze relatie van toepassing is, heb ik opgezet en meteen toe proberen te passen op het zaadje dat Hij de vorige avond geplant had. Het mooie is, hoewel het idee van de opdracht me ontzettend tegenstaat, dat ik weet dat Meester gelijk heeft. Dit zou ik doen, puur omdat ik op Hem vertrouw. Omdat ik weet dat het puur een kwestie van tijd is dat ik het zou doen. Omdat ik weet dat Hij mijn hand pakt en we het als het ware samen doen. Omdat ik weet dat Hij na afloop zo ontzettend trots op me is áls ik het gedaan heb.

Een ding weet ik in ieder geval wel zeker dat er gaat gebeuren. De komende twee weken mag ik niet klaarkomen en dat gaat ontzettend moeilijk worden. Want de vlinders kriebelen behoorlijk door mijn onderbuik, ondanks Zijn vervelende verhaaltjes van gisteren.