Etentje

Afgelopen donderdag was het weer tijd voor een etentje. Deze keer zitten er vijf lange weken tussen onze weekenden in en dan is het wel lekker dat we elkaar even zien. Weer even voelen dat alles goed zit. Dat was wel nodig na ons heftige telefoongesprek van de avond ervoor. De hele donderdagavond hield me dat nog best bezig en ik heb er hier en daar dan ook een opmerking over gemaakt, toch even inwrijven dat Meester echt niet altijd zo tof is als Hij denkt ;-)

De politieke hoofdstad hielp Meester goed mee door 'Zijn' afslag af te sluiten. Natuurlijk stond ik allang buiten te wachten, in de regen. Snel heb ik mijn favoriete winkel opgezocht en daar wat dingetjes gekocht. Aanbiedingen zijn altijd leuk! Toch nog moeten wachten, in de regen. Het viel me op dat ik hier veel minder aparte types voorbij zag lopen dan in mijn stad. Eindelijk was Meester er dan toch, na gemiddeld 2 km per uur te hebben gereden volgens mij. Langzaam maar toch snel richting het eettentje gelopen, ik had immers gereserveerd. Eenmaal binnen bleek dat helemaal niet nodig te zijn geweest, zo rustig was het. Heerlijk uitgebreid bijgekletst, het praat face to face toch relaxter dan over de telefoon. Het eten tijdens het gesprek was echt zo lekker! Meesters voorkeur was naar Mexicaans uitgegaan en zoals aanbevolen hadden we fajitas. Zelf samen te stellen uit verschillende bakjes die op tafel kwamen. Zo lekker en gezellig. Dat interactieve aspect is toch wel leuk tijdens eten. Na het hoofdgerecht kreeg Meester op de een of andere manier mijn handen te pakken. Natuurlijk kon Hij het niet laten daar wat mee te klooien. Duimen werden in een houdgreep genomen en Hij beet een voor een in al mijn vingers. Wat deed dat zeer! Ik kon niet voorkomen dat ik reageerde door in elkaar te duiken. Heel vervelend, want dan kan iedereen zien wat er gebeurt. Tenminste, zo voel ik dat dan. Dat gevoel had ik helemaal toen Hij mijn tepel wilde zien. Maar er stond een grote spiegel achter Hem, dan kon de bediening zo meegenieten! Gelukkig kon ik het redelijk verbloemen met mijn jasje volgens mij. Ik weet dat Meester dit soort opdrachten alleen geeft als het kan en dat ik er op kan vertrouwen dat het kan. Toch blijft het lastig om blindelings te vertrouwen op dat soort momenten. Des te gaver voelt het als ik het toch doe en toch op Hem vertrouw.

Eenmaal ons dessert op tafel, kwam er vanuit het niets een opdracht. Volgens mij knipperde ik echt met mijn ogen, had ik Hem goed verstaan? Ja dus, en ik kon maar beter opschieten, want ik kreeg vijf minuten. Ik was nog niet helemaal bijgekomen van de opdracht, of Meester begon met het strelen van mijn handen, vertelde wat Hij met me van plan was. Op dat soort momenten ben ik zo benieuwd naar wat Hij ziet, ik zie alles wazig worden, op Meester na. Mijn hele focus ligt dan op Hem. Hij maakte mijn eerdere opdracht nog even compleet met Zijn gestreel en helemaal wiebelig, zweverig en mét brede glimlach, liep ik later hand in hand met Meester het restaurant uit.

Het was toch koopavond, dus we zijn nog een paar winkels ingedoken. En wat vond ik het trappenhuis in een groot warenhuis opeens leuk! Stille hoekjes boden leuke kansen tot haren trekken en naar beneden duwen. Met een grote glimlach op mijn lippen, liepen we toch maar naar de auto. Ik moest nog naar huis gebracht worden, Meester moest zelf ook nog naar huis en Hij moest wel werken de volgende dag. Dezelfde belofte als de vorige keer kwam: bij elk rood licht een klap op mijn bovenbeen. Later werd het nog het dreigement ‘twee bij rood en een bij groen’, maar dat heeft Meester gelukkig niet waargemaakt. Tijdens het rijden mocht ik genot afkopen met vijf klappen op mijn been. Volgens mij heb ik er uiteindelijk nog tien open staan, omdat we er al waren. Hoewel, daar mag ik er twee vanaf trekken. Meester zette me af bij mijn fiets en ondanks Zijn snelle rijstijl, was ik drie hele minuten eerder thuis dan Hij. Nog even Marktplaatsje gespeeld en afscheid genomen. De volgende ochtend was ik helemaal blij met het effect van Zijn slagen en mijn afkoopsom: Zijn vingers stonden in dieprode en -paarse plekken op mijn been. (die foto komt misschien nog wel op Fetlife)

Nu nog twee hele weken tot Hij al Zijn dreigementen waar kan maken.
Was het maar zover! Ik ben ieder geval weer blij met deze avond vol serieuze gesprekken, plagerijtjes en het verduidelijken van onze verhoudingen, voelt weer helemaal goed!