Alweer een goede week geleden hadden Meester en ik ruzie, of hoe Hij het liever noemt: een discussie. Hij was moe, ik was vervelend actief, hyperactief. Laten we het er op houden dat dat geen match made in heaven was. Het is diezelfde avond, onder wat mokken, uitgesproken. De avond erop zagen Meester en ik elkaar face-to-face. Alles was weer pais en vree. Maar zoals ik al schreef bleef ik nog regelmatig terughinten naar onze 'discussie'. Blijkbaar zit het zelfs nu nog niet 100% lekker, ik blijf terughinten. Ik blijf tijdens elk gesprek wel zeggen: "ziet U nou wel, ik ben helemaal niet zo als U vorige week vond dat ik was". Het viel zelfs Meester op n natuurlijk werkt Zijn opmerking over mijn opmerking weer door, blijft het knagen en ga in analyseren. Is het wel echt goed uitgepraat? Heb ik er wel echt vrede mee met hoe het allemaal is verder gegaan? Is het genoeg uitgesproken naar mijn zin? Als mijn antwoorden 'nee' zijn op die vragen, moet ik het dan bespreken? Zijn mijn antwoorden 'ja', waarom blijft ik er dan op terugkomen? Is er ook een gulden middenweg mogelijk als antwoord op die vragen? Eigenlijk is er een kernvraag te stellen die geen gesloten vraag is: waarom, o waarom, blijf ik terugkomen op onze discussie? Ik denk dat ik mijn antwoord al wel weet, maar eens gaan bespreken als ik die mogelijkheid krijg. Want waar Zijn planning de afgelopen week niet op de mijne aansloot, sluit mijn impulsieve planning van morgen niet aan op de Zijne vrees ik.
Maar zoals we wel vaker zeggen: we zien wel hoe het loopt. En juist daar laat ik zien dat die ruzie niet helemaal terecht was: ik heb die rust tegenwoordig wel, om te zien hoe alles loopt. Het komt toch wel op z'n voetjes terecht!
Soms moet ik echt wat meer leren vertrouwen op mijn verstand ipv op mijn gevoel. Ook nu is het in alle rust besproken en weer had Meester een passende, rationele verklaring. Wauw!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten