Het neemt niet weg dat ik er van baal. Over een kleine twee weken is ons volgende weekend en het leek zo ontzettend ver weg. Ik keek er eigenlijk helemaal niet naar uit. Ja, ik had zin om Meester weer te zien. En ja, we hebben ook een aantal sociale dingetjes op de agenda staan (zo zie ik dinnetje eindelijk weer). Maar het bekende stuitergevoel bleef uit. Tot ik daar vorige week met Meester over praatte. Hij had ook al opgemerkt dat onze prioriteiten minder bij de D/s liggen. En al pratende maakte Hij een opmerking die de tijd opeens deed versnellen. Een heel klein dingetje dat nu continu door mijn hoofd spookt. Laat ik over dat dingetje vorige week ook al een blog geschreven hebben! Hoe bedoel je op één lijn? Opeens was het 'nog maar' drie weken voor ik Meester zou zien. Met een simpel zinnetje had Hij het stuiterballetje in mijn onderbuik weer aan het ploinken gebracht. Niet alleen dat balletje, maar ook mijn hoofd. Want zou Hij het echt doen of blijft het bij een 'dreigement'? Ondanks dat ik niet aan mindplays doe, zou het wel iets voor Meester zijn om het bij alleen een dreigement te houden. Die onrust die ik dan ongetwijfeld in me heb en nu die onzekerheid... Ik zie die grijns al op Zijn gezicht.
En zo is het nu opeens nog maar één weekend waarin ik Meester niet zie. Gelukkig is dat weekend stampensvol gepland! *ploinnnnk*
Geen opmerkingen:
Een reactie posten