Stel je voor, een man op een terras. Zijn hond ligt naast hem, ligt al de hele tijd heel rustig te wachten. Maar het is een jonge hond, en hij wil aandacht. Dan, als zijn drankje bijna op is, voelt de hond een verandering en springt enthousiast op. Opeens is daar de hand van de man, rustig op zijn rug. Een klein gebaar, maar het deed mij opeens in het FC belandden.
Eigenlijk is het een situatie die niet veel voorkomt. In het FC, en op elke andere openbare plek, zit ik altijd naast Hem, op een kruk. Op gelijke hoogte dus. Maar nu zag ik mezelf zitten, aan Zijn voeten. Hij ondertussen in een gezellig gesprek verwikkeld, zonder ogenschijnlijk aandacht aan mij te besteden. Maar ondertussen is daar die hand, de hand die rustig op mijn schouder rust. Af en toe een vinger die strelend laat merken: 'ik vergeet je niet, ik weet dat je er nog bent'. Waardoor ik weer rustig op mijn plekje kan blijven zitten, rustig afwachtend op wat komen gaat. Natuurlijk ben ik ongeduldig en wil ik graag véél meer. Maar juist dat ene kleine gebaar zal me op dat moment rust geven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten