Over ongeveer 32 uur zie ik Meester weer. Ik moet zeggen dat ik behoorlijk de uren aan het aftellen ben. Eerder deze week had ik dat gevoel helemaal niet, door een eerder akkefietje. Maar nu wil ik gewoon dat het morgenavond 6 uur is en dat iedereen op de weg vóór Hem, plaats maakt. Hij heeft maar één doel natuurlijk: zo snel mogelijk thuis zijn zodat ik Hem in Zijn armen kan springen. Er staan wat leuke dingenop de planning. Zaterdag gaan we eerst naar vrienden, kopje koffie en bijkletsen. Daarna gaan we nog noordelijker om te gaan eten bij de Meester van dinnetje. Een stel vrienden komt ook langs. Zondagochtend mag ik heerlijk alleen in Zijn bed uitslapen, want Hij moet vroeg Zijn bed uit. Verder moet ik altijd maar afwachten hoe het gaat lopen.
Ik kijk er zo naar uit, weer heerlijk aan Zijn voeten zitten en me klein voelen. De laatste keer dat dat kon is voor mijn gevoel langer dan vier weken geleden. Sterker nog, dat ik me echt klein heb gevoeld is alweer zes weken geleden. Veel te lang dus!
Was het maar alvast morgen…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten