Soms heb je van die maandagen, niets gaat zoals je gepland had. Dit is weer echt zo’n maandag. Afgelopen weekend iets te weinig geslapen en ik moest er vanochtend alweer op tijd uit. Wel na echt een heerlijke nacht, ik heb als een blok geslapen. Moest ook wel eigenlijk, want het afgelopen weekend was best intens, fysiek én mentaal. Ik kwam ook helemaal voldaan thuis. Nu overal spierpijn: benen, buik, armen, nek, rug. De blauwe plekken zitten ook overal: mijn armen, mijn billen, rug, benen en ik heb zelfs twee strepen op mijn wang staan. Hoe dat allemaal is gekomen, lees je uiteraard weer na de klik!
Vrijdag begon raar. De laatste drie maanden lopen sowieso al wat anders, ik heb een iets ander takenpakket op mijn werk gekregen en een van die taken is het rapporteren op vrijdag. Voorheen was ik altijd vrij en had ik alle tijd om in de juiste stemming te komen. Nu kom ik direct vanuit mijn managers-rol bij Meester aan. Dat werkt niet altijd even goed. Dit keer was ik ook nog eens met de auto gekomen, waar ik me extreem zeker in voel, dus was de overstap weer redelijk groot. Meester was eerder thuis dan verwacht, maar het begin was wat onwennig. Gaan we meteen door met boodschappen doen, of moet ik Hem even Zijn rust gunnen? Vrijwel direct mijn autootje geshowd en wat zat Hij daar opgevouwen in! Normaal breng ik ook het karretje terug en dan pikt Hij me op, maar dit keer was het andersom. Nu had ik de touwtjes eens in handen. Dan is het moeilijk als Hij thuis gekomen, die ene opdracht geeft die ik toch al niet leuk vindt. Dan is de overstap inderdaad iets te groot voor me. Ik weigerde. Meteen werd ik naar boven gestuurd. Whoeiii, niet leuk! Ik werd verbazingwekkend snel op mijn plek gezet daar. Ik keek naar mezelf in de spiegel en daar ging meteen die knop om. Vrij snel daarna moest de volgende knop al om van Hem, een knop waar ik midden in het weekend al last mee heb om die om te zetten, laat staan nu. Ik was er net 10 minuten voor mijn gevoel! Nee, dat ging niet zoals het normaal ging, niet met hetzelfde gevoel. Ik voerde Zijn opdrachten wel uit, maar niet op de manier zoals Hij het wilde: vanuit mijn gevoel. Ik werd er eerder een beetje chagrijnig van. En dat was later tijdens het eten ook te merken. Hij zat Zijn plannen voor het nieuwe jaar te bespreken en eigenlijk kon me dat op dat moment weinig schelen. Opeens floepte ik de meeste vervelende opmerking er uit die ik had kunnen maken: we hebben toch maar een D/s. Waar die vandaan kwam, weet ik nog steeds niet. Meester voelde me feilloos aan en samen op de bank hebben we tv zitten kijken. Daarna moest Hij nog werken en ik heb mijn ideeën op mijn tab uitgewerkt. Even schrijven wat me dwars zat en dat hielp wonderbaarlijk goed. Opeens wist ik de oorzaak van mijn bui: het waren teveel knoppen die te snel omgezet moesten worden. En meteen is dan mijn bui ook verdwenen. Was maar goed ook, want ik moest naar zolder. Heerlijk werden mijn handen op mijn rug gebonden. Even later werden de knijpers er bijgehaald en werden ze overal op mijn lichaam gezet. Omdat ik die ene pijnlijke knijper op het randje van mijn bil er met mijn voet af wilde halen, werden ook mijn voeten maar aan elkaar gebonden. Daar was ik niet blij mee, want die knijpers die er al opzaten, deden nog meer zeer. Maar ik was nog niet klaar, ze moesten er vanaf. En ik weet niet wat er was, maar Meester had er moeite mee om ze er af te slaan. Of zou Hij dat expres hebben gedaan? En Meester zou Meester niet zijn als Hij na afloop niet zou zeggen: ruim maar op. Ieder zijn taak uiteraard. Maar die touwtjes gingen niet af. Ondanks de bijna hopeloze opdracht, ging het redelijk goed. Tot ik teveel last kreeg van mijn schouders (ik had ook al achterover geleund tijdens het zwepen) en ik blokkeerde. Later tijdens het napraten zei Meester al dat ik dat vaker doe, ik raak in paniek en er komt niets meer in mijn hoofd op. Van het een kwam het ander en de tranen stroomden over mijn wangen. Al een paar keer had een woord zich op mijn lippen gevormd, maar telkens met te weinig kracht sprak ik het net niet uit. Tot het me echt teveel werd en ik het wel hardop zei: stop. Wat voelde dat als een falen zeg! En ik had de opdracht niet uitgevoerd en ik zei mijn stopwoord. Wat heb ik liggen huilen in Zijn armen zeg! In drie jaar, voor het eerst mijn stopwoord. Wat een afgang! En ondanks Zijn lieve woorden, zit het me nog steeds niet helemaal lekker, ik heb Hem misschien niet teleurgesteld, maar wel mezelf. Ik wil volhouden, ik wil niet blokkeren. Ik was er potverdorie zelfs bijna met die knijpers, ik had een plan! Maar Hij was nog niet klaar met me, ik ook nog niet trouwens. De cane werd erbij gepakt. Heel soms, als ik in een bepaalde bui ben, kan ik die redelijk goed handelen. Maar dit keer was ik niet in die bui. Daar besloot Meester me dan maar bij te helpen. Dan wordt die pijn opeens een extra dimensie die het allemaal nog lekkerder maakt, zo bijzonder. Het stapje dat Hij daarna nog verder deed, deed de tranen weer over mijn wangen biggelen. Zo dankbaar was ik, eerst nog teleurstellen en dan zoiets krijgen! Mijn bedankje was ook echt vanuit het diepste van mijn hart.
Die nacht was rustig, op een droom na. Ik heb Meester weer eens wakker geschreeuwd. Dit keer was het wel opvallend: ‘hou je mond, zeikerd’. We hebben er bij het ontbijt hartelijk om gelachen. Om twaalf uur, net het begin van Sinterklaas nog gezien, was het alweer tijd om in de auto te stappen. We zouden bij vrienden op de koffie. Ik had bedacht dat elke keer als we SG op een auto zagen, Hij me mocht slaan. Één keer, op mijn bovenbeen. Zagen we SGF, mocht ik klaarkomen. En elke keer zagen we GS, ZG, FGS, dat soort dingen. Maar het maakte de lange rit wel meteen gezellig. Ik was nog blijer toen ik in het dorp waar we moesten zijn, wel een SG zag en Hij niet. Yessss, de rit was ik ongeschonden doorgekomen! Eenmaal bij onze vrienden binnen vloog de tijd voorbij. Het was ook zo gezellig. Lekker bijgekletst, gingen we daarna op weg naar dinnetje. Deze rit kwam ik alleen niet ongeschonden uit: 7 auto’s hadden een SG en een file zorgde ook voor wat vermaak. Daar aangekomen (we zouden naar haar Meester gaan, maar dat ging helaas niet door) was het weer zo ouderwets gezellig. Ze heeft twee zulke geweldige kids en een nog gezelligere man. We hebben elkaar heerlijk zitten plagen! Heerlijk! Stipt om 8 uur stond dinnetje klaar om weg te gaan. Het kon ook geen seconde later, want stel je voor dat we dan iets missen! Zo grappig. En ze was zo ‘rustig’ zei ze. Uhuh, dinnetje had er, zoals altijd, zin in! Binnen was het warm en gezellig. En wat een geweldige avond zou het worden!
Al snel had Meester Zijn belofte ingelost dat ik op mijn kussentjes moest zitten. En ik dacht nog wel dat ik er vanaf zou zijn. Gezellig kletsend met dinnetje en Meester raakte ik al snel aan dat idee gewend. Later kwam er nog een stel binnen, zij werden weer opgevolgd door WR en BW. Wat was dat al snel weer gezellig! Nog gezellig gekletst over van alles, ook met de andere gasten. Bleek dat ze mij herkenden, Meester niet, dus wel grappig. Nog over verschillende locaties gehad en over 50 Shades. WR en BW gingen naar de speelvloer en we keken toe hoe zij vastgezet werd. De grapjes vlogen over en weer. Even later moest ik er ook aan geloven. Mijn handen werden vastgezet en ik kreeg de o zo fijne Amerikaantjes op mijn tepels. Die werden vervolgens vastgemaakt aan mijn enkel. Natuurlijk met een kettinkje dat net iets te kort was. Die ochtend had ik net mijn benen ingesmeerd met een erg voedende bodylotion. Dit keer vervloekte ik dat spul. Mijn voet gleed continu van mijn knie waardoor ik niet lekker stond. Af en toe zette ik mijn voet achter me neer, even rust, even grip. Dat werd elke keer weer pijnlijk afgestraft. Dat mocht blijkbaar niet… Ook op de knie van Meester mocht niet. Verdorie! Af en toe daalde de zweep nog wat op me neer, maar ook die wist ik, ondanks het jurkje over mijn hoofd, redelijk te ontwijken. Wat was ik mijn jurkje dit keer dankbaar, ik kon er net doorheen kijken maar de anderen zagen mijn hoofd niet. Heerlijk afgeschermd dus! Bij het losmaken kreeg ik nog een compliment van Meester, ik had het wel erg lang volgehouden. In Zijn schoot mocht ik heerlijk bijkomen. Dat was ook wel nodig, want het verdere verloop ben ik een beetje kwijt. Ik weet dat dinnetje later nog op de grond is gewerkt door WR, BW en Meester. Ik hou me daar sinds de laatste keer maar een beetje afstandig van. Ik wil niet weer dingen doen die zij niet leuk vindt. En ik vind het ook nog eens heerlijk om toe te kijken. Zeker toen ze mocht vechten met Meester. Heel even kreeg ik een vragende blik van Meester, heel soms heb ik moeite met het delen van Hem, zeker met dinnetje heeft dat in het verleden tot problemen geleidt. Maar dit keer voelde het goed, zeker toen zij Hem in een houdgreep had. Die wilde ik ook wel leren. Hijgend zaten ze bij te komen en we kregen het op de een of andere manier over de zweep die ik Hem had gegeven. Die wilde ze nog wel voelen, dus al snel stond ze aan het kruis. Ook hier heb ik toe zitten te krijgen en kreeg ik regelmatig een peilende blik van Meester. Het voelde nog steeds allemaal goed, ook toen ik haar stond te troosten. Later zijn we naar boven gegaan, het was er een stuk warmer en een stuk comfortabeler. Toch voelde het niet helemaal lekker toen Meester voorstelde om nog één drankje te doen. Ik was er nog lang niet klaar mee. Moeilijk om te zeggen, maar toch heb ik dat gedaan. Ik ‘mocht’ dus na het drankje tegen het kruis aan gaan staan. Voor we begonnen, hoorde ik nog ‘special treatment’. Dus toen ik een rustige opbouw van het zwepen voelde ik: ooooh, lekker, Hij gaat me ‘lekker’ pijn doen. Tijdens het zwepen voelde ik nog eens vier handen op mijn rug, dat was vast lief dinnetje. En later toen ik een zweep en de cane voelde, dacht ik nog: Meester heeft Zijn handen letterlijk vol. Heel even kwam de gedachte nog bij me op dat iemand anders aan het mee slaan was, maar nee. Dat zou Meester immers gezegd hebben. Dat zou Hij niet doen zonder me dat te laten weten. Dus de enige logische verklaring was dat Hij met zowel links als rechts aan het slaan was. Op een gegeven moment was het genoeg geweest, voor mij in ieder geval. Ik had de striemen nog van de cane op mijn billen staan en het zwepen werd me ook te veel. Maar Meester was nog niet klaar, ik moest maar met mijn, zere, rug tegen het kruis aan gaan staan. Heel even was er nog paniek in mijn hoofd toen ik zag dat Hij knijpers plaatste. Ik associeerde ze nog steeds met het gevoel van de avond ervoor. En ook dit keer werden ze eraf geslagen, maar dit keer kon ik dat beter hebben. Ze waren veel meer raak dan de vorige avond. Maar toch, de paniek zat hoog en er moesten er nog twee toen ik liet merken dat ik niet meer kon. Ik heb doorgebeten en die laatste twee ook doorstaan. Met mijn armen om Meester heen, heb ik bij staan komen, ik kon het wel! ik weet niet meer hoe Hij het zei, maar nu pas werd me duidelijk dat Hij niet de enige was die me aan het slaan was geweest, ook WR had meegeslagen. Mijn verbazing was heel groot! Ik had al vaker gezegd dat ik nog wel eens gezweept wilde worden door twee mannen en nu had ik het compleet gemist. We hebben nog een drankje gedaan en zijn op huis aangegaan. Ik heb heerlijk liggen slapen in de auto, zo knap dat Meester wakker kon blijven!
Die ochtend was het veel te vroeg toen de wekker ging. Gelukkig ging die voor Meester en kon ik blijven liggen. Ik heb nog twee uur verder geslapen toen Hij weer terug kwam. Wat was ik in een goeie bui, ik heb maar even laten zien dat ik Hem ook wel aankan tijdens het stoeien. Toch heb ik vier keer verloren, maar dat komt ook omdat ik niet voluit durf te gaan, niet zoals dinnetje dat de avond ervoor kon. We lagen bij te komen toen Hij vroeg of ik er al klaar mee was voor dat weekend. Echt niet! Ik wilde nog wel touwtjes voelen! Alleen ging dat niet helemaal goed zoals Hij en ik het wilde. Heel soms word ik duizelig en voel ik een flauwvaller opkomen. Ook dit keer. In het begin kon ik ze nog wegademen, maar later voelde ik me heel warm worden, droge mond en werd mijn hoofd licht. Tekenen dat het wel eens zou kunnen doorzetten, dus ik werd als een gek losgemaakt. Eenmaal op de grond nog wel een beetje verder gegaan, maar niet meer zo lekker als wat ik had gevraagd en gehoopt. We hebben heerlijk op zolder bij liggen komen, echt ons plekje zo! Toch werd het al snel koud en zijn we gaan douchen. Ik was Meester altijd en de eerste keer in het weekend is dat altijd heel doelgericht: schoon worden. Wat een verschil is dat vaak met het douchen op zondag! Veel meer met liefde, veel meer gericht op het laten voelen dat ik van Hem hou. Zachte, langzame bewegingen en dan ben ik echt 200% van Hem! Ik heb genoten van het douchen! Daarna ben ik gaan koken en wat smaakte het weer goed! Iets nieuws met iets ouds gecombineerd en het lukte me ook nog eens. Ik ben altijd eerder klaar met eten dan Meester en ik heb vanouds mee zitten kijken en genieten van hoe Hij at. Daarna was het tijd voor opruimen, schoonmaken en inpakken. Heel relaxed kon dat dit keer. Eens geen trein die ik moest halen. Mijn autootje wachtte toch wel op me. Ik ben dan ook heerlijk relaxed naar huis gereden. Veel eerder dan verwacht was ik al wel bij manlief terug, ik mocht geoorloofd hard rijden dit keer. Zelfs die snelheid trok mijn autootje goed genoeg! Een nacht met een heerlijke vaste slaap volgde, ik was kapot!
Het was echt weer een weekend met een gouden randje, meerdere mooie momenten en een minpuntje. De vrijdagavond was niet zo’n goede start van het weekend, maar ik heb er van geleerd, Meester ook. Daar gaan we zeker aan werken in de toekomst! Ik heb eindelijk eens gespeeld met twee Meneren, hoewel ik daar niets van mee heb gekregen. Maar het zet me wel op een roze wolkje, gaaaaaf! Het weekend was heerlijk relaxed en ik heb eindelijk eens zonder jaloezie gevoelens Meester met dinnetje kunnen zien spelen! Ik was zo trots op Hem toen ik Hem daar bezig zag met haar! Nu nog maar 4,5 week volhouden tot het volgende weekend. Kerst vieren natuurlijk! Yes Yes Yes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten