Een van de blogs die ik volg had weer een mooi verslag. Ze schreef hoe ze een lied hoorde dat op dat moment ontzettend toepasselijk was. Bijna, echt bijna, brandden de tranen achter mijn ogen. Het bracht me meteen naar dat ene lied dat zorgt voor brandende tranen, elke keer weer als ik er bewust naar luister. Dat zo ontzettend toepasselijk is en precies beschrijft hoe alles voelt. Het deed me ook beseffen dat het zo ontzettend goed voelt tussen Meester en mij, dat ik, ondanks mijn blog van eerder deze week, ik ontzettend uitkijk naar aanstaande vrijdag. Ik kan niet wachten Hem in mijn armen te kunnen sluiten, weer aan Zijn voeten te mogen zitten en me twee-en-een-halve dag de Zijne mag gaan voelen.
Ik ben er trots op hoe wij dingen aanpakken en we nog steeds van elkaar leren. Het grootste ding dat ik toch wel heb geleerd is dat het helemaal niet erg is je gevoel aan te geven. En dat ik dat ondertussen toch ook wel gewoon doe zonder bang te zijn voor Zijn reactie.
Dat ene verslag van haar ene dag deed mij beseffen dat ik geluk heb, dat ik het ontzettend heb getroffen met mijn Baasje. Ik ben echt zo trots op ons en wat we al hebben bereikt! *slikt de tranen weer in* En dat alweer bijna drie hele jaren zo!

1 opmerking:
En daar mag je (mogen jullie) ook enorm trots op zijn!! dikke knuf, duchess
Een reactie posten