Het blijft iets moois

Gister keek ik met manlief een film. Daarin zat een scène waardoor ik meteen even mezelf zag, naast Meester. Afgelopen weekend had ik regelmatig op mn knieën naast Meester gezeten, wachtend. De eerste keer dat ik dat moest, zag ik op naar wat er komen zou. Aan het einde van het weekend ging het me al beter af. Ik had er na afloop van het weekend al wel over nagedacht, maar ik had nog niet stilgestaan bij die omslag. En door die scène van de film nu dus wel.

Juist die omslag was waar ik gister over na aan het denken was. Hoe snel het kan gaan dat iets moeilijks verandert in iets gaafs. Sterker nog, in iets dat wel een vast iets mag worden. Hoe bijzonder het is dat ik het doe, voor Hem, voor Zijn reactie. Dat blijft iets moois maar tegelijk onverklaarbaar. Als ik terugblik zijn er meer dingen die tijd nodig hadden, maar die ik nu zonder twijfelen uitvoer. Maar nog niet eerder veranderde mijn gevoel bij iets, zo snel als nu. En daar ga ik vandaag even trots op wezen!