Nog twee dagen werken en nog maar een nachtje, dan begint ons weekend weer. En wat heb ik dat ontzettend hard nodig. Even alle gebeurtenissen van de afgelopen week van me af proberen te zetten. Helemaal vergeten zal niet lukken, maar het een plekje geven wel. Twee dagen geleden hoorde ik dat mijn functie opeens een stuk zwaarder zou worden. Leuk, zou je zeggen, een promotie. Natuurlijk! Ware het niet dat het ten koste gaat van iemand waar ik heel erg naar op keek, die het in mijn ogen het werk het beste kon. En dan gaat er van alles veranderen, veranderingen die heel emotioneel zijn. Gelukkig kan Meester Zijn vakgebied op mij loslaten en hebben we dinsdagavond ons langste telefoongesprek ooit gehad. Wisten jullie dat de verbinding automatisch na 2 uur verbroken wordt? Wij dus sinds dinsdag! Ik heb gelukkig heel wat mensen om me heen die maar wat blij voor me zijn. Ze weten het niet allemaal, maar ze zorgen er voor dat ik niet alleen het negatieve zie in deze verandering. Dat het een geweldige kans is en dat ik het kan.
Maar al die verantwoordelijkheden zorgen er dus wel voor dat ik dit weekend hard nodig heb. Even de touwtjes uit handen, even geen beslissingen hoeven te nemen, even alleen verantwoordelijk voor mezelf. Wat is het toch dat onderdanige mannen en vrouwen in dit wereldje vaak zo'n verantwoordelijke baan hebben...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten