Vandaag ben ik heerlijk vrij en wat kan ik die vrije dag goed gebruiken zeg. Wat een geweldig weekend hebben we weer achter de rug. Wel een weekend dat voor ontzettend veel spierpijn heeft gezorgd, zoveel dat bewegen behoorlijk moeilijk gaat. Ook een weekend dat vol liefde was, vol met aandacht voor elkaar en dat behoorlijk ontspannen en natuurlijk verliep.
Bereid je goed voor, neem een kop thee met wat lekkers, want het is een láng verslag!
Vrijdag was het voor mij vroeg aan de bak en uiteindelijk liep ik nog te stressen ook. Ik zou dit keer zelf op weg gaan naar het Zuiden en daar alvast beginnen met het koken voor dat weekend. Ik zou een tafel vol hapjes tevoorschijn ‘toveren’ en ik weet dat ik daar altijd even mee bezig ben. Dan vind ik het leuker, gezelliger en prettiger om dat in mn uppie te doen. Onze tijd is al zo kostbaar! En zo begon ik de dag met het idee dat ik rustig aan kon doen. Rustig aan douchen, rustig aan nagels lakken, rustig aan tas inpakken, rustig aan cupcakes versieren. Oeps, de cupcakes. En zo stond ik een kwartier voor vertrek de cupcakes nog te maken. Wonder boven wonder ging dat zonder al te grote rampen. Manlief was dan weer niet blij met de kernramp die zich in de keuken had voltrokken, want daar had ik natuurlijk geen tijd meer voor om op te ruimen, *oeps*. Dus, op weg naar het Zuiden. Dit keer eens niet in het standaard jurkje maar heerlijk gemakkelijk in een broek en op mijn platte schoentjes. In de trein kreeg ik nog een controle van mijn kaartje en vrolijk overhandigde ik mijn chipkaart. De derde oeps van die dag: blijkbaar moet ik in- en vervolgens weer uitgecheckt hebben op het station. Eigenlijk moest ik én een boete betalen én inchecken op het volgende station (wat neer zou komen op een uur wachten op een station in the middle of nowhere zonder voorzieningen en overdekte hokjes). Gelukkig kreeg ik een strenge reprimande, waarbij ik nog dacht: wilt u misschien het telefoonnummer van mijn Meester, dan zorgt Hij wel voor de fysieke straf. De vierde oeps kwam toen ik thuisgekomen alle boodschappen uitpakte en ik ontdekte dat ik weer terugkon. Op het laatste moment het menu omgooien en boodschappen vergeten bleek niet al te slim. Het koken kon dus eindelijk beginnen en onder het genot van muziek ben ik gaan koken. Heerlijk, even twee uur nergens aan denken, lekker heen en weer drentelen en ontspannen. Na de afgelopen week was dat wel even wat ik kon gebruiken. Tussendoor heb ik ook even heel bewust staan genieten van het zonnetje dat doorbrak en zorgde voor een heerlijke frisse lucht in de keuken. Nadeel van mijn kookstijl is wel dat ik ook in deze keuken voor een kernramp had gezorgd, en dat terwijl het weekend net was begonnen. Ruim op tijd was ik klaar met het kokkerellen en kon ik nog even op de bank ploffen. Natuurlijk was ik inmiddels omgekleed in het verplichte jurkje en was ik helemaal klaar voor Meester. Nog wat heen en weer geappt met manlief en het wachten kon beginnen. De tijd kroop echt vooruit en ik heb elke dertig seconden wel op de klok gekeken om te zien hoe lang het nog zou gaan duren. Gelukkig heeft Meester een poort die je open hoort gaan, een deur die klemt en draagt Hij altijd weer schoenen die ik hoor binnenkomen op Zijn plavuizen vloer. Ik sprong meteen op om Hem om Zijn nek te vliegen. Drie jaar!
Na de tafel vol eten deels te hebben leeggegeten, werd Meester toch wel nieuwsgierig. Ik had Hem al opgedragen/verzocht niet naar zolder te gaan. Daar lagen immers mijn cadeautjes, niet ingepakt en al, te wachten op Hem. Dus zijn we maar naar boven gegaan. Daar lagen alle zwepen, op een rijtje, inclusief twee nieuwe. Ik vond bij het klaarleggen al dat we er meer hadden dan verwacht, maar ook Meester zag een paar nieuwe. Toen ik zei dat er twee nieuwe tussen lagen, wees Hij in eerste instantie de verkeerde aan. Bij het zien van de juiste nieuwe zwepen begonnen Zijn ogen te twinkelen, die vielen wel in goede aarde. Ook mijn cadeau, een jubileum spanking, viel in goede aarde. Ik mocht zelf kiezen met de plek en heel bewust koos ik voor de plek vlak voor de spiegel. Meer ruimte voor Hem om te kiezen en zo kon ik ook af en toe naar Hem kijken, kijken wat Hij van de nieuwe zwepen vond. En, stiekem, ook om af en toe mijn eigen reacties te zien. Bij het uitspreken bedacht ik me dat het ook wel een mooie plek was, immers stond ik daar ook tijdens onze eerste speldate. Alleen dan wel zonder de spiegel.
Voor we echt begonnen met de spanking, kreeg ik de allerliefste woorden te horen. Hoe trots Hij op mij is, op ons. Op hoe Hij mij heeft zien groeien en hoe gaaf het is om dat te zien en om daar deel van uit te maken. Hoe mooi het plekje is waar we nu staan en dat alles super is. Nu weer krijg ik een brok in mijn keel als ik het beschrijf. Ik heb mijn woordje altijd klaar, maar nu was ik wel even stil, oprecht stil.
Ook in de voorbereiding van het spel liet Hij mooie woorden vallen. Ik stond al vast voor de spiegel en Hij benadrukte wat er allemaal van Hem was. Het zorgde ervoor dat ik nog even wat meer in de goeie bui terechtkwam. Wetende waarom ik dit deed, hielp het me elke keer weer door de slagen heen, want 15 keer 20 slagen, het klinkt niet veel. Twintig slagen zijn best te doen, toch? Dat viel echt heel erg tegen. Tussen de eerste series door, kwam Hij telkens weer even benadrukken dat ik van Hem ben. Even op adem komen, even mijn verstand weer op nul zetten en weer mentaal klaar worden voor de volgende serie. Maar die momenten werden korter en verdwenen. Zo werd ik in het begin ook pas geslagen als ik me terug had gedraaid, maar nu ging Hij onverbiddelijk door. Wat een heerlijke opbouw! Tot die politiestok kwam. Echt, dat ding zou ik bijna terugsturen. Wat een rotding. Daar gaat Hij me bang mee kunnen maken! De andere nieuwe zweep, een mooie volle zweep die zwaar neerkomt, is ook heerlijk. Ik ontving hem met de grootste smile op mijn gezicht. Hier was ik al ruim een jaar naar op zoek! Na de eerste 300 slagen, mocht Hij doen wat Hij wilde, had ik dat maar niet gezegd. Hij pakte dat ene zweepje erbij dat ik er niet bij had gelegd. Het leek immers bijna uit elkaar te vallen. Het was een klein zweepje, dus zo gemeen kon dat vast niet zijn. Wrong thinking! 55 slagen (de eerste tien had ik al gehad met telkens een andere zweep) op hoog tempo over mijn rug en billen. Wegdraaien had geen zin, want Hij ging net zo graag aan de voorkant verder. Tellen had ook geen zin meer, ik moest er maar op vertrouwen dat Hij kon tellen. Ik was veel te veel bezig met het incasseren van de slagen. Bij de laatste ontglipte me er een schreeuw. Tijdens het bijkomen bleek ook nog eens dat Meester in zo’n ritme zat, dat Hij er 4 teveel gegeven had, die gaan er bij de volgende keer wel af! Ook kreeg ik mijn eerste cadeautje. Een heel mooi zwart doosje met een metalen buttplug met een rode steen erop. Heel gaaf, want ook ik heb daarnaar zitten kijken.
We zijn de bank opgekropen en al snel heb ik voorgesteld om naar bed te gaan. Een nacht met de meest vreemde dromen volgde. Net als een heerlijke ochtend in Zijn heerlijke bed. Ontbijt, goeie tv en geknuffel, de ideale combi van wakker worden. Zeker als het dan buiten ook nog eens regent. Mijn tab kwam ook nog van pas, Meester wist zich niet goed meer te herinneren hoe onze eerste date was geweest. Dus dan maar het verslag en zijn reactie erbij op zoeken en voorlezen. Wat een leuk verslag was dat, toen schreef ik nog leuk ;-). Gelukkig voor Meester werd het later droog en is Hij gaan hardlopen en konden we daarna douchen en boodschappen doen. Ook moest er een cadeautje opgehaald worden bij het postkantoor. Die kreeg ik tijdens koffie en een cupcake. Eerst een kleinigheidje: een latexachtig kattenmasker. Leuk idee, minder goede uitvoering. Mijn hoofd zit vol krullen en is van zichzelf al redelijk groot (al dat verstand moet toch ergens blijven). De uitgesneden ogen trokken mijn wangen naar boven, waardoor ik een soort van opgezette ogen kreeg. Ook Meester heeft het voor de gein nog even geprobeerd, maar ook dat was, logisch, geen succes. Het volgende cadeau vond Hij het allergaafst. Dat was waar Hij echt naar op zoek was geweest. Dan wordt het spannend natuurlijk! Hij had een anaalhaak gekocht. Heeeeel gaaf! Altijd al benieuwd geweest naar hoe dat voelde (ik bedenk me nu dat ik een bepaald thema ontdek in Zijn cadeau’s). Bij die bestelling had Hij ook nog een cadeautje gekregen: een handy massager. Klein en stil. Volgens de verpakking dan, klein wel inderdaad, stil alleen niet. En die zouden we natuurlijk niet gaan gebruiken voor de verschillende plekken op de voet.
Op naar zolder, we zouden niet gaan spelen, maar wel de haak proberen. Eerst vaginaal, inbrengen is een eitje, het vastbinden ging ook makkelijk en ik vond m ‘wel leuk’ *understatement*. Dan anaal. Oei, inbrengen is best heftig, maar daarna wel ok. Tot ie omhoog getrokken wordt. Okee, ik snap het wel, dat, als dat ding aan je haren vast zit, dat je dan vanzelf je hoofd wel omhoog houdt! Ook nog even in combinatie met de vibrator geprobeerd en ook dat beviel me zeker wel *wederom understatement*. Hij beviel ons allebei wel, nog een goed cadeau!
Ik kreeg de vraag of er nog iets was dat ik wilde doen. Hmm, ja. Vernedering en klein voelen. Pijn hoefde niet zo eigenlijk, maar dat wel dus. Mijn handen werden dus op mijn rug vastgebonden en daaraan weer mijn voeten: een hogtied! Op mijn buik liggen moest ik maar op mijn rug omdraaien en tegelijk werd ik gemotiveerd met die rotcane. Maar het lukte me echt niet. De woordelijke vernedering moest ook helpen om om te kunnen draaien, maar ook dat hielp niet. Dus dan maar, onder nog meer vervelende woorden, de hulp vragen om om te kunnen draaien. Maar, in plaats van dat ik me klein ging voelen, werd ik boos. Ik had echt willen roepen: doe het dan lekker zelf, dan zult U zien dat U weer eens een onmogelijke opdracht geeft. Natuurlijk ging de vernedering ook nog ‘heel fijn’ verder dan alleen woorden. En toch, ondanks alle vernedering, heb ik me niet zo klein gevoeld als ik wilde. Het maakte het niet minder goed, maar ik weet wel weer waarom het zo vervelend is om aan te geven wat ik wil. Het klopt toch nooit bij de verwachtingen die ik heb…
Hierna konden we gaan eten en het was later dan normaal op een zaterdag. Maar gelukkig had ik de rust, ik wist dat Hij later dan gebruikelijk weg wilde. Dus ik liet het maar. Na het eten heb ik zelfs nog even liggen slapen om zo de hele avond aan te kunnen. Heerlijk was dat! Even alleen in dat grote, zachte bed, onder de grote, warme deken. Toen ik goed wakker was, zijn we op weggegaan. En wat hebben we een heerlijke avond gehad. Serieuze gesprekken die wel heel fijn waren, werden afgewisseld met het kijken in de speelruimte. Leuke mensen en spellen gezien, maar vooral fijn dat Zijn gevoel nu zo anders was dan de vorige keer! Natuurlijk werd het op een gegeven moment ook mijn beurt om daar te gaan staan. Ik stond dit keer wel heel hoog met mijn handen vast, fijn! Geknijp werd afgewisseld met zwepen. Ik kwam er niet echt heel lekker in, ik kon me maar moeilijk overgeven aan de pijn. Elke keer als dat me bijna lukte, sloeg Hij wel weer op een vervelende plek of net iets te hard om me in dat fijne gevoel te laten zakken. Op een gegeven moment stond de tranen dan ook in mijn ogen en kon ik niet meer. Die interpreteerde Meester gelukkig goed en al snel kon ik bij Hem bijkomen. Even hebben we zitten kijken naar een mooi spel van een mooie, kleine, dominante jongedame.
Het was nog niet eens zo gek laat toen we al naar huis gingen, op mijn verzoek. Zo moe was ik ook niet eens, maar ik wilde Meester bedanken, dat gaat niet zo goed in het FC. Thuis eerst heerlijk kip zitten eten die nog over was en daarna bij Meester op schoot gekropen.
Ook zondag bestond uit rustig uitslapen, ontbijten en tv kijken. Tot ik de opdracht kreeg dat ik me maar eens klaar moest gaan maken voor zolder. In de badkamer mocht ik wachten. Ik hoorde Hem ondertussen boven rommelen en toen Hij terug kwam, kreeg ik boeien toegeworpen en even later had ik een blinddoek om. Geblinddoekt kwam ik boven en daar waar ik tapijt verwachtte, kreeg ik het zeil te voelen. Ik moet heel even, een fractie van een seconde, geaarzeld hebben. Dat zeil betekent vaak niet veel goeds. Ik mocht gaan liggen op het o zo koude zeil en mijn voeten werd aan elkaar vastgebonden, net als mijn handen, ver boven mijn hoofd. Blijft toch mooi om te zien hoeveel sterker je gehoor wordt als je niets kon zien, want ik hoorde al een flesje open klikken. Later zag ik wel dat het een ander flesje was, dan gedacht, maar toch anticipeerde ik al op de koude druppels. En inderdaad, koud was het! Maar de massage die volgde, warmde mij heerlijk op. Heerlijk ontspannen lag ik gespannen te wachten op Zijn volgende stap. Ik weet nooit helemaal wat ik kan verwachten en dat zeil lag er niet voor niets. Hij verdween en ik kwam later weer terug. Warme druppels vielen er dit keer op me. Maar zo warm was het niet op zolder, dus al snel had ik het weer koud. De ijsklontjes die volgden hielpen ook niet echt bij mijn gevoelstemperatuur, dus al snel lag ik te rillen. Wat wel hielp, was het kaarsvet. Die hete druppels zorgden voor genoeg afleiding van de kou, maar fijn was het niet. Maar, telkens als het te heet werd, zorgde Meester voor afkoeling. Met iets dat ik absoluut niet kon thuisbrengen. Het was glad en koel, het leek voor mijn gevoel wel op een grote deoroller. Dat was het niet, na afloop zag ik dat het een klein verfrollertje was dat in water was gedoopt. Ik was ook erg blij met het bad dat we daarna hebben genomen. Heerlijk warm, heerlijk ontspannend.
Het weekend liep alweer bijna op z’n einde. Samen hebben we alles opgeruimd en de zolder een grote schoonmaakbeurt gegeven. Daarna ben ik gaan koken en is Meester in gaan pakken. Het meest vervelende moment, want ik voel de spanning dan altijd die er hangt. Of is het mijn eigen onzekerheid? In ieder geval vind ik het vervelend, ik krijg het gevoel dat ik iets verkeerd heb gedaan. Aan het eind van een weekend heb ik daar wel vaker last van. Overgevoeligheid misschien? Zeker als Zijn antwoorden op mijn vragen dan ook nog eens kortaf zijn en reacties op mijn vragen of plagerijtjes niet met de verwachte glimlach zijn.
Toch, we hebben een heerlijk weekend gehad. Hoe vaak we wel niet hebben gezegd: ‘drie jaar alweer, wauw’. Hoe veel Meester wel niet geïnspireerd raakte door het verslag van ons eerste spel. Hoe veel blauwe, rode en bruine plekken ik wel niet op mijn lichaam heb zien verschijnen. Hoe veel spierpijn ik al op zaterdag had en die nu zorgt voor lastig bewegen. Hoe ontspannen ons weekend was: het was niet erg dat we zaterdagmiddag niet uitgebreid zouden gaan spelen, ook al hoorde ik dat op het laatste moment. Tuurlijk was ik ook blij met het feit dat we wel hebben gespeeld, maar dat was eigenlijk het plan niet. Hoe oprecht blij ik was met Zijn cadeaus, hoe goed ze aansluiten op waar we nu staan. Hoe oprecht blij Hij was met mijn cadeaus. hoe lief de woorden waren die Hij heeft laten vallen. Hoe verliefd we ons hebben gevoel, het hele weekend door.
Ja, dit weekend onderstreept maar weer eens des te meer, dat ik het bij het juist eind had in mijn allereerste verslag!
1 opmerking:
Ik zou de gloed op je gezicht zo herkennen als ik je op straat tegen zou komen ;-)
Een reactie posten