Meestal loop ik een week van te voren al te stuiteren van ongeduld, dit keer is het er helemaal niet. Natuurlijk heb ik zin om Meester weer te zien. Het verlangen om me weer helemaal van Hem te voelen is er ook. Maar die onrust van het stuiteren is er niet. Nou weet ik wel waar die zogenaamde rust vandaan komt. Juist op andere vlakken gaat het niet zo heel erg voorspoedig, waardoor ik best wel op mezelf gefocused ben en niet zo op Meester. Eigenlijk wel weer eens iets positiefs, zeker in manlief zijn ogen *wink*.
Maar ook als ik in mijn strafpunten-boekje kijk, zie ik dat het daar rustig is. Of ik weet goed waar mijn grenzen liggen of Meester is ook even op zichzelf gefocused. Mijn strafpunten bestaan eigenlijk allemaal uit fouten die ik niet eens heb gemaakt, maar waarvan ik te lui ben geweest om ze te verbeteren. Sinds kort besluit Meester een deel van mijn typfouten te ‘belonen’ met een strafpunt, waarop ik besloot heel ‘slim’ mijn autocorrect aan te zetten. Dan krijg je zinnen als ‘dan ga ik slapen, knurft’. Gelukkig konden we er allebei heel hard om lachen, maar er had natuurlijk knuffff moeten staan. Maar ja, wel weer zo’n vervelend puntje te pakken. Maar gelukkig heeft Meester zelf een aantal minpunten veroorzaakt, waardoor de schade nog maar op twee staat. Daar nog weer bovenop heeft Meester ook een opdracht gegeven waarmee ik minpunten kan verdienen. Dus ik kan gewoon straks mijn weekend eindigen met minpunten, wauw!
Maar goed, het is dus rustig in mn hoofd en vooral in mijn onderbuik. En ook dat heeft nog wel eens voordelen dus!
1 opmerking:
lol... je komt nog eens aan andere dingen toe dan vlinderfokkerijen bouwen... dat is waar...
knurft! hahahahahahaha
Ik mag gewoon straffeloos Hufter zeggen enzo.... graag zelfs
liefs van belle
Een reactie posten