Wat later dan gewend, maar ik heb zo'n hectische week achter de rug, dat ik al weer helemaal vergeten was dat Meester toestemming voor mijn verslag had gegeven. Enjoy!
Wat een weekend hebben we weer achter de rug. Een weekend dat op meerdere vlakken erg heftig is geweest: nieuwe indrukken, emoties en spel hebben gezorgd voor een algehele moeheid. De spierpijn en blauwe plekken laten me nu al weer regelmatig terug denken aan het afgelopen weekend. Spierpijn in mijn borstgebied van een weddenschap, spierpijn in mijn kaken van de onnatuurlijke houdingen, spierpijn in benen van het staan. Blauwe plekken van de cane op mijn rechterheup en mijn rechterdijbeen. En natuurlijk precies op die plekken waar mijn tas normaal hangt. Allemaal zoete herinneringen aan een heftig weekend. Laat ik je meenemen naar vrijdag.
Vrijdagochtend begon ik al vroeg, slapen lukte echt niet meer en om te voorkomen dat ik duf zou worden, ben ik op de bank gekropen. Mijn favoriete tv-series afgekeken en ontbeten. Later die ochtend zou ik een afspraak hebben om mijn nagels te laten doen. Eenmaal klaar moest ik twee uur gaan wachten tot ik de deur uit zou mogen. Je snapt het al, ik was onrustig. Maar minder onrustig dan normaal, ik had zin in mijn weekend, maar liep niet rond te stuiteren. Eenmaal onderweg begon eindelijk vrijdag de 13e zijn negatieve kantje te laten zien: mijn vervoer zat niet mee. De ene bus miste ik, waardoor ik te laat zou zijn op mijn afspraak. Gelukkig vergaf mijn afspraak het al snel en hebben we heerlijk bijgekletst. Even heerlijk ongenuanceerd klagen over die ene collega die je zo ontzettend loopt te irriteren en ondertussen mensen bekijken. Dit keer liepen er zowaar veel leuke mensen voorbij, dat was andere keren wel anders. Eenmaal op mijn perron voor de trein richting Meester, zat het weer tegen. Op mijn vertrektijd stond mijn trein er nog niet eens en was er nog geen spoor te bekennen van de trein. En dat terwijl ik maar 10 minuten overstaptijd had en naar de andere kant van het station moest gaan lopen, op mijn hakken, met een zware tas. Ik kan daar zo slecht tegen altijd, zeker als de treinmachinist dan ook nog eens besluit om vlak voor het station vijf minuten stil te gaan staan. Gelukkig haalde ik mijn overstap echt nipt. Kluns als ik was vergat ik ondertussen nog wel even alle treden van de trap af te stappen voor ik begon met lopen. Daar lag ik, op mijn knie met een pijnlijke schouder van het opvangen aan de trapleuning.
Na een lange rit met minder file dan normaal (leve de schoolvakanties!) en inclusief boodschappen, liepen we Zijn huis binnen. Vrijwel meteen kon ik door naar boven, want ik had Hem weten te inspireren *oeps*. Eerst onze weddenschap dan maar en wat was ik daar blij mee. Eens een weekend geen strafpunten want deze weddenschap wist ik zeker dat ik die zou gaan winnen. Tien keer opdrukken met als resultaat 20 minpunten. Eigenlijk zou ik er 30 moeten krijgen. De eerste weddenschap was dat ik op mijn tenen zou steunen, maar die zou te zwaar zijn, en dus mocht ik op mijn knieën blijven steunen. Maar Meester was het blijkbaar al vergeten en ik moest helemaal recht. Dus stiekem heb ik nog 10 minpunten tegoed van Meester! Maar goed, een kniesoor die daar op let! Hij pakte daarna de cane erbij en bleef slaan, maar niet zo zuinig. Meerdere keren moest ik weer wegdraaien van de pijn en moest ik vervolgens weer teruggefloten worden naar ‘mijn’ plek. Die ene blauwe plek op mijn heup heb ik te danken aan dit moment. Nog natrillend van de heftigheid van de pijn en de houding, liepen we naar beneden voor het avondeten. Meester had mijn vorige blog nog niet gelezen en is dat gaan doen. Of ik maar even wilde vertellen waar het over ging. Ehm, tja, hoe ging ik dat nu eens zeggen? Uiteindelijk de juiste woorden gevonden en ondanks dat ik wist hoe Meester zou reageren, reageerde Hij toch anders. Hij gaf me compleet gelijk! Maar het zorgde voor een ontzettend emotioneel gesprek. Het bleek dat wij allebei een beetje met dezelfde angsten rondliepen. Uiteindelijk nam het gesprek een ontzettend vervelende wending, het leek alsof Meester Zijn besluit al had genomen. Op de een of andere manier ben ik heel kalm gebleven, heb ik Hem Zijn emoties en gedachten een plekje laten geven en hebben we gepraat. Véél gepraat. En nu weer voel ik die emoties naar boven komen, schiet ik weer terug in mijn gevoel van toen. Het was eng en mooi tegelijk. Onze liefde en waardering voor elkaar sprak er weer zo ontzettend uit. Ik snapte Zijn angst en reactie van dat moment, achteraf gezien, ontzettend goed. Het zorgde er ook voor dat ik nog minder in onze D/s zat dan dat ik al zat. Maar daar zorgde Hij gelukkig voor. Ik lag in een stevige knuffel, toen ik wegdraaide van Zijn strelende vingers. Dit was niet het moment om klaar te gaan liggen komen, vond ik. Maar Hij maakte meteen van het moment gebruik door aan te geven dat ik niets te vinden heb. Het zorgde er meteen voor dat ik me wel aan mijn gevoel kon overgeven, me kon overgeven aan Hem. Al snel werd ik naar boven gedirigeerd, de cane was nog niet klaar met mij. Maar wat vond ik dit erg, ik heb heel erg tegengewerkt en ik ben regelmatig naar de andere kant van het bed gerold, weg van Hem. Toch trok Hij me elke keer weer weg, zorgde voor claustrofobische gevoelens en dat ik ook niet helemaal weg kon. Ik kon daardoor wel weer in een rustige slaap vallen.
Die ochtend schrok ik wakker van de tijd. Over drie uur moesten we al naar dinnetje vertrekken. Heel stil ben ik naar beneden geslopen voor koffie en eenmaal terug in bed heb ik Hem heel zachtjes wakker gemaakt. Rustig aan wakker geworden, wel met drukte in mijn hoofd. Toch ontstond er weer een gesprek, de avond ervoor was natuurlijk heftig geweest en moest nog nabesproken worden. Daar wilde ik, en Hij ook, de tijd voor nemen, dus heb ik dinnetje meteen laten weten dat het waarschijnlijk later zou gaan worden. Was leuk geweest als dinnetje dan ook haar telefoon in de gaten had gehouden, want nu was ze verrast toen ik belde toen we eindelijk onderweg waren. Een regenachtige rit volgde, allebei toch wel in onze eigen gedachten verzonken. Toch was ik wel opgelucht, de verschillende gesprekken hadden ons nog dichterbij elkaar laten komen, er was nog meer liefde voelbaar. Lief dinnetje heb ik meteen uitgelegd waarom we later waren en ook haar standpunt bracht weer wat inzicht. Heerlijk genoten van een heerlijk stukje taart en natuurlijk van haar kids. Ik hoop dat haar jongste de komende tijd nog regelmatig haar terug doet laten denken aan mij, ik heb hem echt een geweldig trucje geleerd! Ook het avondeten was weer heerlijk, haar man kan heerlijk koken. Na het eten zorgde ik voor nog een verrassing. Samen met dinnetje zijn we gaan tutten en ik kwam zo anders beneden dat haar jongste me ook niet herkende en zelfs de hond, die vreemde mensen niet zo leuk vindt, sloeg even aan. Ok, zo anders zag ik er toch niet uit? Met z’n drietjes gingen we op weg, maar daar aangekomen vroegen we ons nog meer af wat deze avond zou gaan brengen. Een loods, op een industrieterrein, zonder ook maar enig herkenningsteken. Waren we hier met zn tweetjes geweest, waren we terug gegaan denk ik. Toch naar binnen gegaan en hoewel het begin vreemd en ongemakkelijk was, hebben we een topavond gehad!
Het begin was wat ongemakkelijk, maar al snel voelden we ons er helemaal thuis. De date van dinnetje kwam al snel binnen en even later twee vrienden van dinnetje ook. Al snel was het ijs gebroken en lag dinnetje weer eens gestrekt op de vloer. Blijkbaar raakte Meester ook geïnspireerd, want ik moest tussen Zijn voeten komen zitten. Ondertussen kwam er nog een ander stel binnen, haar naam heb ik wel al eens op het forum voorbij zien komen, dus wel leuk dat ik er dan eens een gezicht bij zag. Al snel verdween het bevriende stel van dinnetje naar boven, inclusief het andere stel. Vlak daarna stond ik met mijn handen omhoog vast. Mijn voeten waren aan elkaar gebonden dus ik kon weinig kanten op, zeker omdat mijn handen zo hoog vast zaten dat ik ook net op mijn tenen moest gaan staan of me moest laten hangen. Ik kon dit keer wat lastiger in mijn gevoel komen, heel de middag waren we redelijk gelijk geweest. De pijn kwam wat heftiger binnen en zeker omdat ik niet comfortabel stond, kon ik me niet focussen op het lekkere gedeelte van pijn. Zeker toen er kramp bij kwam kijken in mijn hand, wist ik niet goed wat ik moest doen. Was het de bedoeling dat ik oncomfortabel stond of moest ik het aangeven. Uiteindelijk heb ik het aangegeven en werd ik tegen het kruis aangezet. Ook daar ging Meester verder met het zwepen en dit keer kon ik me wel overgeven aan het lekkere gevoel. Zijn nieuwste regel vond ik maar moeilijk, ik mocht niet meer om toestemming vragen, maar Hij moest me die geven. Ehm ja, hoe geef ik dan aan dat ik op dat kritieke punt beland ben? Opeens was Meester weg en heerlijk stond ik na te genieten. Opeens werd mijn hoofd naar achter getrokken en voelde ik koude druppeltjes vloeistof op mijn lippen vallen. Geen idee wat het was, maar het smaakte zoet. Elke keer weer opende ik mijn mond weer opnieuw en deed ik mijn best het te proeven wat het was. Het was zo welkom, die koude, zoete cola. Ik had zo dat hele glas leeg kunnen drinken volgens mij. Toch liet Meester me weer alleen. Hij bleef dit keer wel heel stil dus toen ik was voelde kriebelen dacht ik niet in eerste instantie aan dinnetje. Tot ik wel heel zachte handen voelde. Zachtjes vroeg ze of het ging. Het was pijnlijk, maar lekker geweest. Dinnetje werd later weer vervangen door Meester en Zijn zweep. Dit keer was het niet lekker meer, ik wilde weg, het was genoeg geweest. Eenmaal los moest ik heel wiebelig, in een voor mij onbekende ruimte, geblinddoekt en al met Hem meelopen. Dat ging wel vrij lastig, maar in Zijn armen heb ik heel lekker bij liggen komen. Weer terug bij de bank stonden daar lekkere hapjes op tafel en tussen Zijn voeten hebben we gekeken naar het spel tussen dinnetje en ‘het bevriende stel’. Dinnetje kon haar grote mond weer eens niet houden, dat levert altijd de leukste momenten op. Ondertussen verdwenen onze gastheer en -dame ook naar boven. Dinnetje en de vrouwelijke helft van het stel genoten van een spel en half zwevend keek ik toe. Ondertussen gleden mijn gedachten weer naar ons gesprek, het maakte me weer onzeker. Wat als het toch een teken was dat er een einde aan zat te komen? Gelukkig wist Meester dit keer wel de goede reactie te geven en meteen zat alles weer grotendeels goed.
We zaten met z’n allen (iedereen had even een pauze) weer wat te kletsen, toen de mannelijke helft van het stel opeens naar boven verdween. De vrouwelijke helft kreeg het benauwd toen ze zag wat Hij meenam: de violet wand. Ze zei dat ze vooral het geluid zo eng vond waarop ik weer zei dat ik geen idee had. Ik had m nog nooit gehoord of gevoeld. Waarop Meester weer verbaasd reageerde en meteen naar boven liep. U-oh! En ja hoor, ik mocht hem mee gaan uitproberen. Maar ondertussen maakte lief dinnetje weer een rake opmerking, waardoor de vrouwelijke helft getriggerd werd om haar te slaan. En natuurlijk, ik zat naast haar, vind ik het dan ook wel even leuk om te slaan. Meteen had ze een paar rake klappen te pakken. Allebei genoten we wel van het slaan, maar dinnetje werkte niet helemaal goed mee. Haar date besloot ons te helpen en even later, toen de mannen ook weer beneden kwamen, kon ze helemaal geen kant meer op. Overal waar we konden raakten we haar en volgens mij vonden we het wel leuk. Zeker toen de gemene cane erbij kwam, was de brede glimlach niet van mijn gezicht weg te branden. Soms is het best leuk, zeker omdat ik weet dat dinnetje het stiekem best leuk vindt, ondanks al haar geklaag en smeekbedes. Eenmaal bijgekomen werden vrouwelijke helft en ik naar boven gesommeerd. Mijn handen werden vastgezet en de violet wand werd erbij gepakt. Eerst heb ik toegekeken hoe zij reageerde en wat ik zag was indrukwekkend. Meester ging erbij zitten en keek toe. Oei, spannend. Daarna was het mijn beurt, eerst de achterkant en later de voorkant. Verrassend genoeg kon ik de voorkant veel beter hebben dan de achterkant. Het geluid was enger dan het gevoel. Maar wat kreeg ik het er warm van zeg! Verschillende opzetstukken werden uitgeprobeerd en op een gegeven moment werd ik zelf de geleider. Verschillende opzetstukken zorgden ook voor verschillende reacties. Als ik mezelf de kans had gegeven, had ik me er aan over kunnen geven. Een scherpe pijn, maar wel een pijn die ik redelijk kan handelen en een pijn die snel weer verdwijnt. Op een gegeven moment was de date van dinnetje weg en uiteraard werd ook zij de pineut van de violet wand. Dat vond ze zelf alleen niet zo’n geslaagd plan, dus toen vrouwelijke helft en ik al zittend op een heerlijk zacht matras toekeken, werd zij onder handen genomen door de twee heren. Eenmaal bijgekomen deden we nog één drankje, voor we aan de lange rit naar huis zouden gaan beginnen. Heerlijk om te zien dat de mannelijke helft ook lekker aan het nagenieten was en ook niet helemaal uit zijn woorden kwam. Onderweg nog even snel een rode stier gehaald met wat suikers. Normaal slaap ik altijd in de auto, maar dit keer wilde ik wakker blijven, Meester had niet voor niets die rode stier nodig. Muziek aangezet en meegezongen. Toch kreeg ik het het laatste stuk lastig. Af en toe dutte ik toch weg, dus eenmaal thuis meteen in bed gedoken. Nog een hele dikke knuffel en we zijn allebei in slaap gevallen.
Na een korte nacht werden we gelukkig uit onszelf wakker. Maar goed ook, want een wekker juist zetten om half 6 ’s ochtends kan ik blijkbaar niet. Rustig aan ontbeten en meteen ‘even’ een tot voor kort harde grens overwonnen. Pfff, die kwam hard binnen! Met harde uithalen heb ik in Zijn armen liggen huilen. Eigenlijk wilde ik heel hard weg, ik wilde dit zelf oplossen. Gelukkig is Hij sterk en hield Hij me vast, troostte me en zorgde ervoor dat ik weer op adem kwam. Daarna was het tijd voor een ontspannend bad. Allebei hebben we heerlijk liggen genieten, even bijkomen van wat er allemaal was gebeurd. Allebei waren we fysiek ontzettend moe. Het warme water is dan extra lekker. Dit keer moest ik wat eerder weg dan normaal, dus we aten vroeg, zodat ik mijn trein kon gaan halen. Alle spullen ingepakt en op weg naar huis.
En toen was het weekend weer voorbij. Een erg positief weekend op verschillende manieren. We hebben ontdekt dat we nog lang niet klaar zijn met elkaar, ondanks onze angsten. We hebben ontdekt dat we best wel hetzelfde voelen op dezelfde momenten. We hebben ontdekt dat ervaringen vanuit het verleden niet per se een garantie voor de toekomst hoeven te zijn. We hebben ontdekt dat je ook na het behalen van goud verder kunt en niet per se hoeft te stoppen. We hebben ontdekt dat dingen ook mee kunnen vallen, ondanks dat je het van te voren niets vond en er zelfs tegen op zag. We hebben weer nieuwe mensen ontdekt, nieuwe mensen die ik, wat mij betreft, wel vaker zou willen zien. Nieuwe mensen waar het ontzettend goed mee klikte en waar ik op een leuke manier bijdehand tegen kan doen. We hebben ontdekt dat we ook nu nog steeds nieuwe dingen kunnen uitproberen. We hebben ontdekt dat een weekend ook erg vermoeiend kan zijn, juist door emoties en niet per se door slaapgebrek. We hebben ontdekt dat we allebei iets te oud zijn geworden om nachten te maken waarbij je van huis gaat met licht en weer naar huis gaat terwijl het licht aan het worden is.
Nu gaat het gewone leven weer door. Ik heb sinds lange tijd weer een enorme sub drop, maar dat is niet gek gezien het aantal ontdekkingen in het afgelopen weekend. Ons volgende weekend is over 5 weken. Dat klinkt weer lang, zo gaat het vast ook voelen, maar er staat voldoende afleiding op de agenda. Zo heb ik tussendoor nog even een bezoekje aan dé stad van de wereld en hebben we een avondje gepland staan waarop ik de ongetwijfeld vele foto’s van die stad kan laten zien. Ook Hij heeft vakantie en daarna is het nog maar vijf dagen voor we elkaar zien. Volgend weekend is ook het weekend van de blind date, dus daar kan ik me tijdens Zijn afwezigheid op focussen om te gaan regelen. Komt goed schatjes!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten