Het spijt me
Voor alles wat ik zei
Of juist niet zei
en misschien ook nu vergeet
Ik hoop dat jij me kunt vergeven
Oorlog is zinloos en wreed
Ik wou dat ik iets kon veranderen
Want met jou ben ik zo compleet
Maar wanneer ik dit allemaal zeggen wil
Schieten woorden te kort
En val ik stil
Daarom zeg ik het jou in een brief
Ik heb je lief
Vanochtend werd ik wakker met een wijsje in mijn hoofd. En dan specifiek een paar zinnen van dat wijsje. Het is een liedje uit de geweldige musical Aida. De complete soundtrack kan ik woord voor woord meezingen. Maar dit ene liedje, waarvan je de songtekst hierboven ziet, zat vanochtend in mijn hoofd en was behoorlijk toepasselijk voor wat er gisteravond was gebeurd.
Afgelopen weekend was emotioneel heftig, er zijn veel dingen besproken. Ik wist al dat ik dit op zou moeten gaan schrijven om het een plekje te geven. Daar had ik woensdag eindelijk de rust voor. Het werd een hele mooie open brief aan Meester. Alles werd beschreven, inclusief mijn gevoel en gedachten. Gisteravond was daar eindelijk de rust en de tijd om die brief te bespreken. Ik had hem expres niet gemaild naar Hem, ik wilde de brief voorlezen, er gevoel in leggen, de woorden overbrengen zoals ik ze bedoeld had. Dat lukte behoorlijk goed. Een moment kreeg ik het even wat moeilijk, maar ik heb de brief gelukkig goed kunnen voorlezen.
En zo heb ik dus mijn woorden over kunnen brengen, zonder dat ik iets vergeten ben te zeggen. Want meestal, als ik iets wil bespreken, schieten woorden te kort. Door te schrijven, durf ik makkelijker bepaalde dingen te zeggen en dat werkte ook nu weer. Het werd gisteravond een heel mooi gesprek met weer een aantal mooie reacties van meester die de spijker op zijn kop sloegen.Eigenlijk zijn we onbewust al heel bewust bezig met elkaar!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten