Juni-weekend

Jullie zien iets nieuws bij dit verslag, ik heb het opgebroken. Anders werd het zo'n grote lap tekst. Die break doe ik voortaan bij verslagen van mijn weekenden, dus jullie moeten een klik doen op je muis om te kunnen lezen!


Daar gaan we weer, weer alles op papier zetten om het een plekje te kunnen geven. Dit keer met iets meer tegenzin vanwege wat omstandigheden, maar goed, dan maar voor mezelf opschrijven.

Dit keer begon het weekend met een andere treinreis dan anders. Ik zou een station later opgepikt worden en kon daardoor met een intercity ipv boemeltreintje. Heerlijk, maar één tussenstop. Heel toevallig stond Hij precies voor de deur waar ik uitstapte, het scheelde weer een hoop gezoek. Verder bleek dat Hij Zijn rondje al had gedaan en we dus weer iets meer tijd hadden. Zo lief van Hem dat Hij daar aan dacht! De gebruikelijke koetjes en kalfjes kwamen voorbij, want mijn zenuwen zaten redelijk hoog. Ik wist wat er aan zat te komen en ik wist ook dat ik dat vrijwel direct na binnenkomst zou krijgen. Die ene slag, de laatste in de reeks, zou twee keer zo hard gaan worden. De normale slagen doen al pijn, maar voor die laatste was ik dus heel bang. Het liefste was ik meteen door naar boven gelopen, maar ik wist niet of dat meteen kon. Ik wilde het achter de rug hebben.
We zijn niet direct naar boven gegaan, maar wel vrij vlot. Al bij de eerste slagen dacht ik: dit hou ik nooit vol. Toch was er weer opeens een omslagpunt, ik had 42 punten verzameld en bij de 30 had ik al zoiets van: sla maar door, ik trek het goed. Hoe lang het ook leek te duren, voor ik het wist had ik de 41e gevoeld. Hij vroeg of ik er klaar voor was. Hij vraagt dat ook altijd aan het begin van een strafreeks, en ik antwoord steevast hetzelfde: nooit. Maar voor deze slag had ik nooit nog meer klaar kunnen zijn. Ik was nieuwsgierig, hoe hard, hoeveel pijn het zou geven en wat het met me zou doen. De slag kwam dof en hard neer. Even dacht ik nog: voortaan mogen alle strafslagen zo voelen, dit trek ik beter. Maar dat dacht ik te snel, want jeutje, wat een pijn! Hij kwam echt later door. De knuffel volgde al snel, ik voelde gewoon Zijn trots door die knuffel. Al snel dwaalden Zijn handen weer over mijn lichaam en konden die handen het niet laten mij af en toe te kietelen. Even in mijn zij prikken, je kent het wel. Zo ontzettend irritant, dus ik hield Zijn hand tegen. Foutje. Dat maakte Hij me wel even heel goed duidelijk, dat ik dat niet had moeten doen. Want wie was er nou de baas, wie besloot er? Het lijkt wel of ik dat elke keer weer even nodig heb, op mijn plaats gezet worden in het begin van het weekend. Het hakte er goed in, want toen ik me heel even op mocht frissen en daarna terug moest komen, was het opfrissen zo gebeurd. Maar tegelijk moest ik ook met een andere houding terugkomen. En die andere houding was er niet zo snel. Toch op een gegeven moment een diepe zucht en weer terug gegaan.

Wat er daarna gebeurd is? Hmm, geen idee. We zijn op een gegeven moment naar beneden gegaan, hebben gedronken en boodschappen gedaan. Na de boodschappen zitten praten, was weer eens iets wat me dwars zat. Dit keer wel heel anders gepraat, want normaal zit ik op mijn plekje aan Zijn voeten. Dit keer naast Hem, op de bank. Voelde anders, maar praatte wel een stuk makkelijker. Voelde me sterker, het beviel me wel, want anders had ik me er weer te snel bij neergelegd. Misschien stel ik wel voor om dit bij serieuze onderwerpen vaker te doen. Hoewel, ik weet Zijn reactie toch wel: eg nie. ’s Avonds was rustig, het was Zijn laatste avondje dansen en ik heb relaxed tv zitten kijken. Toch was mijn aandacht er niet helemaal bij, ik bleef rondzappen. Zou het zijn gekomen door het aandenken dat Hij had geknoopt bij me? Het knelde en sneed in ieder geval behoorlijk vervelend Eenmaal weer terug heerlijk toastje, wijntje en een serieus onderwerp. Ondertussen werd het later en viel dat ene wijntje wel lekker bij mij, het draaide al een beetje bij me. Toch maar lekker in bed gedoken, geknuffeld en gaan slapen.

De volgende ochtend weer veel te vroeg wakker, maar wel uitgeslapen. Weer heerlijk relaxed wakker geworden, deze ochtenden koester ik echt. Hier en daar wat geklier, gelach, gekietel, geplaag, pijn, genot. En ondertussen maar langzaam echt wakker worden onder het genot van koffie en ontbijt. Ondanks dat we vrijdag dachten alle boodschappen gedaan te hebben, moesten we er vandaag toch nog even uit. Heerlijk in de miezer er op uit. Toch was het best lekker buiten, ondanks mijn blote benen, had ik het niet eens echt koud. Na de boodschappen hebben we nog een rondje langs voor Hem bijzondere plekken door Zijn dorp gedaan. Hier en daar wat rondgelopen en geschiedenis bekeken en eindelijk viel een gespreksonderwerp van de vorige avond op zijn plek. We hebben er allebei hartelijk om gelachen, vooral omdat ik het onderwerp toen niet begreep en er niet naar durfde te vragen.

Ook nu werd de zolder niet alleen gelaten, dit keer besloot ik de kaarsen en wierrook maar weer eens aan te doen. Wat volgde was mooi, lekker en leerzaam tegelijk. Voor de spiegel moest ik naar mezelf kijken, naar mijn reacties en bewegingen. Hoe mijn gezicht en ogen reageerden op Zijn handelingen. Waar Hij vooral bezig was om dat vernederend uit te leggen, kon ik alleen maar genieten van mezelf. Ik heb mezelf echt nog nooit zo mooi gezien. De tranen die op een gegeven moment in mijn ogen stonden, waren niet van verdriet, maar van trots. Trots op mezelf, dat ik dit gevoel toeliet en trots op mijn spiegelbeeld. Hij leerde me ondertussen een belangrijke les, die ook wel iets met mijn zelfvertrouwen te maken had. Sommige dingen blijf ik gewoon erg moeilijk vinden om uit mezelf te doen. Het was moeilijk om te horen wat Hij te zeggen had, omdat ik het gevoel had dat ik Hem teleurstelde. Toch verzekerde Hij me dat het goed was. Later merkte ik, ondanks mijn stelligheid dat ik niet kon en wilde veranderen, dat het toch gebeurde. Het gebeurde allemaal iets makkelijker zeg maar.

Na afloop heerlijk in mijn dekentje gewikkeld naar beneden gegaan en een van mijn favoriete films gezien. Hij lag al een tijd in de planning, maar het kwam er telkens niet van. Toch fijn dat we de film gezien hebben, het vertrouwen dat Hij me schonk om deze film samen te kijken en te reageren zoals Hij deed! Wauw! Tussendoor echt heerlijk gekookt, al zeg ik het zelf. Weer een nieuw recept, dus altijd spannend. Doordat ik dit weekend wel al iets pijn had gehad en iets vernedering, maar nog niet genoeg, stuiterde ik werkelijk waar alle kanten op. Ik wilde zo graag naar het FC! Wel apart dat ik dat een jaar geleden absoluut niet durfde en dat ik er nu zowaar naar uitkijk! Dat ik er zin in had, bleek wel weer. Ik was zo ontzettend de grenzen aan het opzoeken. Eigenlijk vond ik het ook wel lekker dat Hij me op een gegeven moment van de barkruk trok om op de grond terecht te komen! Jammer dat de vloer alleen zo ontzettend vies is daar! Maar punt was duidelijk en volgens mij heb ik het uitdagen zo goed mogelijk beperkt vanaf dat moment. En eigenlijk ook Zijn eigen schuld, als Hij er al van baalde, want dan had Hij me maar iets meer moeten geven voor dat moment, *knipoog*. Het werd al snel gezellig druk en we gingen naar de speelruimte. Jammer dat er daar eigenlijk niet zo veel te zien was en dat mensen besloten om te dicht naar mij toe te gaan zitten. Ik was dan ook blij dat Hij op een gegeven moment opstond en we naar een van de nisjes verdwenen. Heerlijk even een plekje voor onszelf en ik stond al snel vast aan de muur. Ik heb heerlijk staan dansen op de zwepen en toch kon ik het niet laten er ook van te genieten. Het blijft bijzonder om klaar te komen op pijn, heel mooi en intens. Tot er later weer een knop omging. Ik voel dan nog wel wat er gebeurd, ik hoor alles, maar ik reageer gewoon niet meer. Ik voel de pijn, maar die komt niet heftig genoeg door. Dit keer ging Hij door en kwam ik weer ‘bij’ doordat Hij niet al te zacht bleef slaan op dat ene gevoelige plekje. Toen had ik m gehad, ik wilde los! Mijn ademhaling was hoog en ik wilde in elkaar kruipen. Gelukkig stond de stoel al klaar, schoongemaakt en al en daar heb ik mijn ademhaling weer op normale hoogte en snelheid weten te krijgen, in Zijn stevige armen. De thee knapte me heerlijk op, maar het hielp niet helemaal, ik bleef rustig en deed af en toe mijn ogen dicht. Nog een beetje aan het nazweven denk ik! Terug in de speelruimte kon het me ook eigenlijk helemaal niet zo boeien en stiekem was ik wel blij dat Hij al naar huis wilde. Ondanks dat ik in de auto vrijwel meteen in slaap ben gevallen, was ik in bed nog wakker genoeg om de avond te kunnen bespreken en Hem te bedanken. Weer een heerlijk einde van deze mooie dag.

Weer waren we vroeg wakker, deels door mijn onrust. Op dagen dat ik een bepaalde trein moet halen, is het gewoon te onrustig in mijn hoofd, wil ik alles snel doen en blijft de tijd altijd in mijn hoofd. Op een gegeven moment kreeg ik de opdracht om twee dingen uit Zijn koffer te halen: een ‘mjammmie’ en een ‘aaaarg’ voorwerp. Waar had ik zin in? In pijn of genot? Ik heb heel erg getwijfeld en voor de eerste gekozen. Eenmaal terug heb ik het niet meteen laten zien en eerst gevraagd wat Hij dacht dat ik mee had. Wel grappig dat Hij er totaal naast zat. Ik had namelijk gekozen voor die snijdende, irritante zweep voor de ‘aaaarg’. Voor de mjammie koos ik de cane. Ondanks dat ik die al meerdere keren als behoorlijk ‘aaaarg’ heb ervaren, blijft mijn allereerste ervaring op mijn netvlies gebrand. Die vond ik zo lekker, dat ik een soort haat-liefde verhouding met dat ding heb. Die verhouding neigt overigens dus meer naar de liefdes-kant! Hij bewees des te meer waarom ik ook een haat-verhouding met die cane heb! Toch heb ik gelukkig ook de lieve kant mogen voelen. Eenmaal bijgekomen was het toch echt tijd voor de douche en voor het inpakken van alle spullen. Het mooie weekend was weer voorbij!

In de trein heb ik weggedroomd op de heerlijk, langzame tonen die door mijn iPod mijn oren bereikten. Het was een heerlijk weekend, waarin alle mooie kanten van BDSM zijn onderstreept. Weer keek ik terug op onze relatie, waar ik (bijna) twee jaar terug stond en hoe ik nu ben. Weer zag ik die ontzettende groei, in mezelf, maar ook in onze relatie. Binnenkort mogen we alweer vieren dat we twee jaar bij elkaar zijn. Dat heeft Hij overigens meerdere keren genoemd dit weekend, omdat Hij al bezig is met de voorbereidingen. Het maakt me zenuwachtig, want wat kan ik deze bijzondere man geven? Ik heb Hem immers het meest bijzondere al gegeven: mezelf. En nee, dat bedoel ik niet arrogant.