Afgelopen weekend was het weer een weekend zonder contact en ik had het er zowaar niet eens moeilijk mee. Ik ben het hele weekend lekker bezig geweest en natuurlijk waren er momenten dat ik Hem miste. Maar toen 's avonds eindelijk Zijn sms kwam dat Hij naar huis ging, was het al te laat om nog te bellen. Terwijl Hij voor het weekend nog aangegeven had dat dit misschien nog kon, maar Hij had nog geen tijd in gedachten dat Hij weg zou gaan. Ik weet van mezelf dat ik er dan toch nog op ga hopen en rekenen. Maar dit keer stuurde Hij Zijn sms en deed het me niet eens zoveel. Ja jammer, maar morgen een nieuwe dag. En wat was ik blij met dat gevoel. Ik ging weer over op de orde van de dag: quality time met manlief. Ik kon Hem dat gister tijdens ons gesprek dan ook (terecht) met trots aangeven.
Ga ik dan toch eindelijk wat relaxter om kunnen gaan met dit soort dingetjes?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten