Contact

Het duurt altijd even voordat ik bepaalde gevoelens onder woorden kan brengen. Gister was weer zo’n moment. We belden weer na een weekend zonder contact. Toen ik Hem vroeg naar Zijn plannen van dit weekend, gaf Hij aan dat we weer een weekend zonder contact zouden hebben, het derde weekend op rij. Ik vond het toen al vervelend, ik kon alleen nog niet goed verklaren waardoor. Jat uurlijk, ik mis het contact, ik vind het vervelend dat ik dan weer vier dagen contact heb opgebouwd en dan opeens wéér een weekend geen contact. En dat terwijl er in Zijn andere relatie dezelfde afspraken als met mij lopen. Maar dit maakte me meteen weer onzeker. Nu het even heeft kunnen bezinken, weet ik waarom. Naast het contact dat ik mis, heeft Hij een tijdje terug ook aangegeven wat meer op Zijn grenzen van ik-tijd ging staan. Ik voelde me daar heel erg de dupe van. Er was (toen) absoluut geen plek voor een spontane afspraak. Uiteindelijk is alles goed uitgepraat en uitgelegd, dus kon ik er vrede mee hebben. Toch komt nu dat gevoel van oneerlijkheid om de hoek zetten. Want Hij maakt die afspraken, Hij plant zelf Zijn weekenden zo vol en dat kreeg ik, naar mijn gevoel, heel erg op me. Ik voelde alsof ik Hem teveel aan het claimen was. Terwijl Hij volgens mij bij zichzelf moet zijn en niet naa rmij moet zeggen dat wij elkaar te veel zien. Eerder naar de andere kant, vind ik. Maar ja, dat zeg ik niet hardop, want ik mag en wil Hem niet claimen.

Toch heb ik het er moeilijk mee en ondanks dat Hij dan aangeeft dat Hij zich dat kan voorstellen en begrijpt, doet het zeer en begin ik weer aan mezelf te twijfelen. Nergens voor nodig, want ik weet dat Zijn liefde voor mij meer dan aanwezig is. Net als dat ik moeilijk zonder Hem kan, kan Hij moeilijk zonder mij. Waarom komt dan toch dat gekwetste gevoel naar voren? Soms vraag ik me wel eens af of ik dit kan, zo’n relatie met iemand die ook een andere relatie heeft. Ben ik niet te jaloers? Als ik nou een verklaring zou hebben van waar dit gevoel vandaan komt, zou het al een stuk makkelijker zijn…

Dit stuk heb ik gister al geschreven en meteen gemaild naar Hem. 's Avonds hebben we het besproken en Hij herkende het wel bij zichzelf. Een erg verhelderend gesprek dat erg opluchtte.