Altijd leuk die weekenden dat ik Hem niet mag smsen. Zeker als ik, vlak voor Hij weggaat, nog even gebeld wordt: met ‘is er iets’. Ik was me van geen kwaad bewust, aangezien ik lekker op de bank zat en net dé jurk bewonderd had. Bleek dus dat ik 3 smsjes en 1 e-mail had gestuurd en dat Hij wilde weten wat me dwars zat. Binnen 5 minuten nadat we vanochtend een zeer kort gesprek hadden beëindigd, stuurde ik een sms met een vraag. Een vraag die voor mij op dat moment beslissend zou zijn of ik iets zou doen of niet. Een uur later nog geen reactie, ook niet na een herinneringssms. Dus meteen een mail gestuurd (want Hij zou gaan werken) met de gedachte dat Hij die misschien wel zou lezen. Uiteindelijk heb ik toch maar gedaan wat ik wilde doen, ongeacht consequenties. De consequenties kreeg ik toch in mijn smsbox toen ik al lang en breed in mijn dorp rondliep. Ben het helemaal niet gewend dat Hij niet zo snel terug smst, maar ik had me er al bij neer gelegd. Smsje werd beantwoord dat ik de consequenties dan maar voor lief nam en verder vergat ik het voorval. Vlak voor Zijn telefoontje stuurde ik het laatste smsje, ik wenste Hem een fijn weekend. Ik wist hoe laat Hij zou gaan rijden. In het gesprek dat volgde vertelde Hij dat Hij voor bepaalde dingen niet eens tijd had gehad en sinds ons gesprek aan één stuk door bezig was geweest. Oeps, ik met mijn ongeduld… Wel nog sorry gezegd, maar uiteindelijk blijf ik toch met een knagend gevoel zitten, ondanks dat Hij later smste dat het goed is. Soms kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan bij de dingen die ik doe. En nu moet ik dus nog wachten tot maandagavond, voor ik kan horen dat het goed is…
Gelukkig is daar Koninginnedag en manlief die voor afleiding zorgt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten