Vrouwen en hormonen, een bekend verschijnsel. Onzekerheid hoort ook bij een vrouw. Ten minste, elke vrouw die ik ondertussen ken of meemaak, heeft er zo eens in de zoveel tijd wel eens last van. De een wat meer dan de ander natuurlijk. Ik had er van de week weer ‘last’ van. Doordat een eerdere Dom ooit letterlijk tegen mij heeft gezegd ‘je ziet beren op de weg’, ofwel: je stelt je aan, vind ik het onwijs moeilijk om twijfels en onzekerheden te uiten. Een stemmetje somt alle dingen op waardoor blijkt dat Hij me niet leuk genoeg meer vindt. Diep van binnen weet ik dat ik me weer aanstel, dat ik dingen zie die er niet zijn en dat Hij me écht nog wel leuk genoeg vindt. Als Hij dan aan me hoort dat ik het ergens niet makkelijk mee heb, dan dwingt Hij me bijna om het te zeggen. Normaal ben ik het dan ook kwijt, zeker als ik, net als gister, Zijn begrip krijg. Toch mist er nu nog iets, ik heb op een aantal vragen nog geen direct antwoord van Hem gekregen en het spookt in mijn hoofd. Gister al heel lief door manlief vertroetelt en geknuffeld, want die zag mijn tranen ook wel. Maar nu ik alleen thuis ben en dit tik, moet ik mijn best doen niet weer te gaan huilen. Ik kan Hem niet bereiken en dus moet ik het van mezelf naast me neerleggen, maar het blijft maar terug komen.
Om het toch maar te proberen te vergeten ga ik zo wel boodschappen doen en in de tuin mijn nieuwste kookboek lezen.
Have a nice day all!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten