Lang weekend

Het zat er aan te komen en het was zelfs afgesproken. Vorige week ging Hij al wat meer op Zijn grenzen staan: dit is mijn tijd dus ik kan niet afspreken. En mensen, wat had ik me daar een moeite mee. Voelde me echt weer alsof ik de minst belangrijke vrouw in Zijn leven was. Tranen stroomden rijkelijk over mijn wangen tijdens gesprekken en zelfs daarna als ik het onderwerp besprak met manlief. Tijdens een van die gesprekken had Hij al aangegeven dat wij dit onderwerp in het afgelopen weekend zouden bespreken. Toch bespraken we het al over de telefoon, omdat het gewoon niet werkte om de ene frustraties wel te uiten terwijl de frustraties waar we het over zouden gaan hebben ter grondslag lagen. De spanning was er voor mij af en Zijn uitleg zorgde grotendeels ook voor acceptatie. Maar goed, dit weekend was dus weer ons weekend. Iets langer weekend dan normaal, omdat ik dacht dat Goede Vrijdag een officiële feestdag was, wat vrij betekende voor elke werknemer. Niet dus, maar goed, ik had mijn werk al vrij gehouden en dus begon ons weekend dit keer een dag eerder al op donderdagavond.

Ik had Hem eerder die week al aangegeven dat ik een verrassing voor Hem zou hebben. Ik zou eerder thuis zijn dan Hij en normaal lig ik dan op de bank relaxed tv te kijken als Hij binnenkomt en kom ik half slaperig overeind. Dit keer zou ik Hem geknield op wachten. Tot hij er woensdag zelf over begon. Daar ging mijn verrassing. Wel vroeg ik Hem dan te smsen als Hij wegging. Natuurlijk deed Hij dit niet en deed Hij extra stil met binnenkomen. Eigenlijk had ik de deur gewoon wel op slot moeten draaien, dan had ik wel goed gezeten en op tijd, in de goede stemming. Want nu zag Hij aan mijn gezicht dat ik net zat, natuurlijk stootte ik onderweg ook nog mijn teen en zat ik precies zo dat ik al heel snel kramp kreeg. Samen dronken we ons drankje en kletsten we bij wat er die dag gebeurd was. We hebben het vast ook nog over de veranderende grenzen van Zijn kant gehad, maar precies weet ik het niet meer. Ik was immers ook al vanaf 6 uur die ochtend wakker, had een chaotische werkdag achter de rug en een etentje met de nodige versnaperingen. We doken gelukkig al snel het lekkere, zachte, warme bed in.

De volgende ochtend werd ik veel te vroeg naar mijn zin wakker. Tegelijk was Hij wakker en droeg me meteen op koffie te zetten. Ehm, mag ik ook even rustig wakker worden eerst? Normaal worden we altijd rustig wakker, knuffelen we wat en mag ik dan koffie gaan zetten. Maar nee, dat werkte helaas niet. Het was een van de dingen die dit weekend iets anders dan normaal gingen. Ben ik net lekker gewend aan bepaalde dingen, gooit Hij het weer om. Eigenlijk wel fijn, want mijn plekje wordt weer duidelijk. We bespraken de mogelijkheden voor wat we die dag gingen doen. Na het douchen en aankleden zat ik me op te maken en bedacht Hij ondertussen wat we konden doen. Hij had het FC willen huren, maar dat gaat alleen op de momenten dat er mensen aanwezig zijn, en die zouden er vanavond pas na 8 uur zijn. In Den Haag zitten ook twee plekken die gehuurd kunnen worden, maar ook dat werd het niet. Ten slotte stelde Hij voor om een terrasje in Antwerpen te pakken en ’s avonds door te rijden naar bekenden van Hem. Ik had ze al twee keer eerder gezien op de Ontmoeting in de Berghut en vond ze toen al heel aardig. Ergens in de loop van de middag togen we naar Antwerpen, maar we waren niet de enigen die op de weg zaten. Wat volgde was een schitterende route binnendoor, langs geweldige mooie huizen in België. Wat een leuke stulpjes stonden daar zeg! Op het moment dat we de snelweg weer opdraaiden, stonden we al meteen weer in de file, maar nog geen 5 minuten later waren we al bij onze afslag, ideaal! Hét terrasje gevonden waar we heerlijk zaten. Mooie doorlooproute met de meest uiteenlopende types gezien. Ondertussen kwam ook het gesprek op gang. eerst maar uitleg over waarom Zijn grenzen aan het verschuiven waren en waarom Hij die wilde bewaken. Gelukkig was de angel al uit het gesprek en had ik dit keer geen tranen, maar alleen begrip. We waren toch al bezig met een serieus gesprek en dus was dat meteen een mooi aanknopingspunt om ook eens te kijken naar waar onze D/s zich nu bevond. Ondertussen zijn we anderhalf jaar verder en hebben we een tijdje terug ook het gesprek gehad over een ‘strakkere’ D/s. Ondertussen zijn we een maand of wat verder en kunnen we eigenlijk wel terugkijken op wat dat heeft gebracht. Er zijn momenten dat die strakheid er volop is. Ik heb daar echt ontzettende moeite mee, want ik voel me echt niets waard op die momenten. Die knuffel na afloop is dan ook altijd hard nodig en de tranen die soms volgen, zijn ook iets heftiger. Toch zie ik nog wel ruimte en gelukkig ziet Hij de mogelijkheden. Conclusie: Zijn veranderende grenzen zijn toegelicht en begrepen door mij en onze D/s gaat nog steeds goed.

Een paar uur verder zaten we in een heerlijk knus huisje en hebben we echt diverse gesprekken gevoerd. Over BDSM maar ook over dingen in de wereld. Ondertussen proefde Hij regelmatig een andere whisky waar geweldige verhalen bij verteld werden. Ik heb het die avond in ieder geval erg naar mijn zin gehad! Heel de avond heb ik kleine plaagstootjes uit zitten delen, want vanwege die whisky had Hij me al gevraagd om te rijden. Maar de laatste keer dat ik reed was al weer anderhalf jaar geleden. Op dat moment ook nog eens in een auto met benzine en een versnelling minder dan de Zijne. En het blijft Zijn werkauto, ik heb al eens eerder een auto opgeblazen door een verroeste schakelbak(heb ik niet eens gezegd, besef ik me nu). Gelukkig was deze auto in goede conditie en heeft Hij me geholpen door de mannelijke versie van de TomTom na te doen. Op Zijn Blackberry zit immers geen stem en het was te donker, en weer even nieuw voor me, om en te kunnen navigeren en te rijden.

Het was voor mijn doen vrij laat toen we thuis kwamen, maar door het autorijden was ik klaar wakker. Een hele avond met BDSM-minded mensen had me toch niet helemaal onberoerd gelaten en het feit dat er eigenlijk nog helemaal niets BDSM-erigs was gebeurd tot dan toe hielp ook beslist mee. Ik was helemaal in voor Zijn pijn en dat kreeg ik ook: veel en hard. Op een gegeven moment ging mijn knop om. Ik voel dan nog wel pijn, maar ik reageer er ook niet meer op. Ik accepteer het of geef me er aan over, moeilijk te zeggen. Het voelt in ieder geval erg goed. Het eerste gedeelte was alleen wat geknijp en getrek, later moest en zou Hij ook slaan natuurlijk. Een van de engste dingen vind ik altijd mijn gezicht en dat doet Hij ook niet vaak. Eigenlijk alleen als ik op het randje van een orgasme zit of ik iets fout doe. Wat schrok ik dan ook toen Hij opeens vanuit het niets in mijn gezicht sloeg, en niet eens zo zacht. Ik was echt even verbaasd en vroeg me af wat ik nu weer verkeerd had gedaan. Hij zat al in zo’n bui dat ik me kwetsbaar voel en niets waard, en dat dit er bovenop! Toch zorgde het hele pijn- en vernederingsspel wel voor ontspanning en heb ik als een blok geslapen.

Zaterdag begon niet zo heel goed, voor mij dan. We gingen lopen boodschappen doen en ik heb echt een hekel aan warmte. Zeker als ik dan ook nog eens een rok draag, die een erg synthetische onderlaag heeft, en ik verder niets onder die rok draag. Ik voelde de druppeltjes zweet naar beneden dwarrelen en werd er spontaan chagrijnig van. Met warmte wil ik gewoon niets doen, heb echt zo’n hekel aan zweten. Daarbij werd ik ook nog eens misselijk en in combinatie met mijn bui was dat echt niet lekker. In het vervolg maar rekening mee houden dat ik die rok niet snel nog aandoe met deze temperaturen en van te voren een goed glas water drinken. Terug van boodschappen doen kwam ik rustig bij en werd ik vrij snel daarna naar boven gesommeerd. Ik wist wat er komen zou, want het fototoestel ging ook mee. Hij zou proberen dat druppeltje bloed tevoorschijn te slaan. In kleine stappen werd ik steeds vaster gezet. Eerst mijn handen, dan mijn borsten, mijn voeten in een erg wijde spreidstand en ten slotte mijn hoofd. En ik werd me toch opstandig toen ik de gag in kreeg! Mijn hoofd zat al niet lekker (stijve schouders en nek en dan niet kunnen bewegen is een ramp) en dan ook die stomme gag in! De gag ging af, mijn hoofd werd losgemaakt. Maar wat ik niet had gevraagd, mijn borsten werden ook los gemaakt. Ehm, wat? Volgens mij heb ik Hem de hele tijd vragend en, hopelijk, vol spijt, aangekeken. Dit was niet de bedoeling, dit was juist de meest fijne! En ook al stonden mijn voeten niet erg gemakkelijk, ook die werden dichter bij elkaar gezet. Al snel landde een van Zijn zwepen op mijn rug? Ik moest maar niet piepen van de pijn, want daar genoot ik toch altijd van, dat wilde ik toch? En ik stond toch gemakkelijk? Allemaal dingen die door mijn hoofd spookten. Had Hem teleurgesteld, dat merkte ik al toen Hij me losknoopte, maar ook in het slaan: meedogenloos. Later kwam dé zweep tevoorschijn. Normaal sloeg Hij daar altijd redelijk rustig mee, maar al die keren voelde ik al hoe gemeen die kon zijn. Nu sloeg Hij harder en directer. Wat een pijn! Ondertussen stonden de tranen erg hoog en na flink wat slagen kon ik niet meer. Het spookte al door mijn hoofd, genade. De druppel was toen Hij het blijkbaar ook zag, want Hij zei dat ik het dan maar moest zeggen. Hij maakte me los en in Zijn armen heb ik gehuild, hard gehuild. Ik had Hem zo ontzettend teleurgesteld naar mijn gevoel. ik kon ook niets goed doen, kon niet eens een simpele houding volhouden en de pijn al helemaal niet! Had Hij Zijn doel nog niet bereikt, en het was ook iets dat ik graag wilde. Al die tijd hield Hij me stevig vast en zei niets, vroeg niets, maar liet me gaan. Tijdens het spel had Hij al geconcludeerd dat ik wel van Hem was, maar niet helemaal. Want ik wilde immers beslissen over hoe ik stond en wat ik voelde en wanneer. Bijgekomen vroeg Hij nog een keer van wie ik ben en wie er bepaalt. Of ik zeker was van mijn antwoord, en dat was ik voor 99,9%. Die o,1% is Zijn enge kant, dingen die ik liever niet doe. Maar ik wilde bewijzen dat ik van Hem ben en dat ik helemaal niet wíl beslissen en dat Hij dat moet/mag doen. Ook al was het erg moeilijk, ik onderging het, met het vertrouwen in Hem dat Hij mijn grenzen ook wel weer respecteert. Weer stroomden de tranen na afloop over mijn wangen, maar dit keer van trots, van liefde, van overgave.

Beneden zaten we allebei bij te komen van wat er gebeurd was. Mijn favoriete zender ging op en ik kroop op mijn plekje. De helft is volgens mij niet eens terecht gekomen in mijn hoofd en eigenlijk twijfelde ik of ik nog wel zin had om richting Antwerpen te gaan. We zouden na het eten beslissen. Heerlijk gekookt, al zeg ik het zelf. Voor het eten had ik zoiets: ik weet niet of ik nog wel meer wil, maar na het eten begon het uitdagen alweer. Kom maar op dus! Onderweg nog vervelend nieuws van manlief gekregen, dat een van onze diertjes plotseling was overleden. Natuurlijk vervelend, maar Meester kreeg een resoluut nee op Zijn vraag of we om moesten keren. Ik kon er toch niets meer aan doen. Het FC was erg rustig toen we binnen kwamen. Een ander stel zat er. Gelukkig kenden we hen al en kunnen we het erg goed met ze vinden. Dit keer eens niet mijn rok en korset aan, maar toch weer complimenten over mijn kleren, of ik was afgevallen *grinnn*. En dat tegen iemand die al een jaar stabiel op gewicht zit, erg grappig! Gezellig gekletst en later ook nog met zijn tweeën zitten praten. De vorige dag in Antwerpen hadden we mijn mening over de D/s al gehoord en besproken, maar Zijn kant had ik helemaal niet naar gevraagd. Was me die ochtend al door mijn hoofd geschoten en had het mooi bewaard voor hier. Wat volgde was weer een heel mooi gesprek, over waar we staan, waar we nog heen kunnen en wat Hij er van vindt. Hij merkte al snel aan me dat ik wel in was voor de speelruimte en liet me de koffer halen. Al snel lag ik over de bok heen, handen en voeten vast. Daarvoor had ik al iets van een bondage gekregen. Hing heel los, maar ik zei er maar niets van. Het zal wel, dacht ik nog. Hij liet me voelen dat het twee rechthoekjes waren en vroeg me of links of rechts mijn voorkeur had. Als ik toen had geweten wat ik nu wist, had ik allebei gezegd. Ik antwoordde met rechts. Komt er op neer dat Hij links heel lief deed en rechts vooral pijn: nagels, zweepje, radeerwieltje. Wat heb ik Hem zitten vervloeken. Zeker toen Hij mijn handen van de bovenste ogen, en dus comfortabel, naar de onderste ogen verplaatste. Ik bewoog te veel. Maar wat wil je dan, U doet mij pijn! Dan ga ik proberen er onderuit te komen. Ik schrok toen ik los werd gemaakt, want volgens mij was het echt nog niet klaar. Had ik weer iets fout gedaan? Maar al snel stond ik vast tegen de paal, handen en voeten vast. Zijn zwarte flogger werd tevoorschijn gehaald en al snel voelde ik die op mijn rug. Maar, wat een pijn! Zo hard had Hij me nog nooit geslagen. Wat een scherpe snijdende pijn! Helemaal irritant was ook nog zijn weddenschap/wedstrijdje. Als Hij me 10 keer in de linker rechthoek had geraakt, moest ik drinken halen (logica snap ik echt nog steeds niet) en 10 keer aan de rechterkant, betekende dat Hij drinken ging halen. Ik checkte het nog een keer, en het klopte. Ik had het helemaal gehad en was blij toen de 10e slag aan de rechterkant gegeven was. De 3 aan de linkerkant waren ook te heftig en ik was klaar. Gelukkig Hij ook, volgens mij had Hij al een paar keer mijn smekende blikken opgevangen en merkte Hij echt wel dat het genoeg was voor me. En zoals de afspraak was, haalde Hij het drinken voor me. We genoten van een praatje en een drankje en hebben nog genoten van een mooi spel. Tijdens dat spel erg gelachen om de onderdanigheid van een bepaalde man en samen geconcludeerd dat we allebei niet van het toelaten van onbekenden in ons spel zijn. Wat was ik daar blij mee, want het kippenvel kroop over mijn rug toen ik zag wat hij mocht doen. Zo niet mijn ding! Onderweg naar huis voor het eerst sinds tijden wakker gebleven, hoewel ik best moe was en ik wist dat het een korte nacht zou worden.

De wekker stond de volgende ochtend erg vroeg, veel te vroeg naar mijn zin, want het zou het einde van ons weekend betekenen. Ook al hadden we 12 uur meer dan normaal gesproken, het was veel te snel voorbij gegaan. En ook al was ik genoeg op mijn plek gezet, had ik genoeg pijn gehad, ik had meer willen voelen. Ondanks Zijn belofte dat ik vier dagen niet kon zitten, kon ik op de terugweg al redelijk zonder pijn zitten. Hoewel pijn na het spel echt niet alles is, vond ik het zeker wel jammer dat het al zo snel weer weg trok. Wat wel over gebleven is, is de spierpijn. Ook al heel lang niet gehad en ik voel het overal. Van mijn tenen tot in mijn tong, van mijn polsen tot in mijn rug. Gister was ook wel een katerige dag, ik miste Hem, het fijne gevoel dat ik bij Hem heb, het onbezorgde zeg maar. Toch was het een geweldig weekend. Hebben we weer even besproken waar we stonden en waar we heen willen en hoe het allemaal voelt. Ook weer een aantal stappen gezet die nieuw zijn, me erg deden schrikken op het moment an sich, maar na afloop erg goed voelden. We’re still going strong. Nog maar drie weken wachten en dan weer gezellig met dinnetje en haar Meester afspreken!