Praat-weekend

Weer een post dat niet zoals eerdere verslagen is. Dit keer geen opsomming van gebeurtenissen. Het was een emotioneel weekend waarin we bijzonder veel gepraat hebben. Het hele weekend heb ik moeite gehad met me overgeven. Alles dat Hij vroeg, riep bij mij weerstand op. Het was ook meteen een van de onderwerpen van onze gesprekken: waardoor kwam het, hoe kan ik me de volgende keer wel overgeven? Daaruit voortvloeiend ook het volgende onderwerp: hoe gaan we dat indelen? Lastig, want geen van beiden kunnen we in de toekomst kijken, maar gelukkig leidt praten wel redelijk tot rust. Helaas ook tot onzekerheid.

Naast praten speelde ook experimenteren een grote rol. Voor Zijn verjaardag heb ik Hem een mondklem cadeau gedaan. Die viel gelukkig in erg goede aarde (voor niets nerveus geweest), maar Hij wilde natuurlijk wel meteen even zien hoe het stond en hoe het werkte. Ook heb ik Hem de vorige keer om een brazilian wax gevraagd. Nieuwsgierig naar het gevoel en resultaat. Het eerste viel mee, tweede viel tegen, waardoor ik uiteindelijk voor het eerst door een ander geschoren ben. Ook had de Lidl pas weer een TENS setje in de aanbieding. Hij had het al op zichzelf uitgeprobeerd en gewaarschuwd voor het gevoel. Ik was écht heel bang. Met de elektrische vliegenmepper hoef je niet aan te komen bij mij, dus ik was echt bang voor dit ding. Eerst op mijn schouder geprobeerd en gelukkig viel dat mee. Later op een gevoeliger plekje vastgezet en daar voelde ik het heel anders, het waren net naaldjes die aan het prikken waren. Anders, maar wel weer lekker.

Wat ook anders was deze avond, was de organisatie in het FC. Normaal gaan we naar Steel Moon, maar die was dit weekend niet. Doornroosje was er wel. Heel apart, want meteen een heel ander publiek. Het was ook nog eens heerlijk rustig, dus ik heb het wel naar mijn zin gehad. Ook een heel leuk stel leren kennen, dat vind ik toch ook wel het leuke aan de meetings! Ook in het FC ging het praten door en heeft Hij me nog ontzettend bang gemaakt met een idee. Achteraf geheel onterecht, want ik was bang voor onze D/s en de gevolgen van dat idee. Gelukkig bleek Hij het anders bedoeld had dan ik het had begrepen. Wederom was het een mooie avond daar!

Een weekend waarin we eens niet zo heel veel op pijn hebben gespeeld, maar we vooral bezig zijn geweest met wéér een stap zetten. En omdat Hij dat heel bewust wil doen, moest daar over gepraat worden. Ik heb iets van: de vorige stap ging uiteindelijk ook goed, we zien het wel. Toch is het dan fijn dat we er goed over kunnen praten. Wat die stap gaat zijn, wat de gevolgen kunnen zijn en wat onze reactie er op zal zijn. We zijn er in ieder geval wel uit dat we nog lang niet aan de (door mij gevreesde) grens zitten!