Dit weekend is weer een weekend zonder contact en dit keer is het iets lastiger dan normaal. Vlak voor het weekend zou beginnen, voerden we een lastig telefoongesprek. Uiteindelijk goed uitgesproken, maar toch knaagde mijn schuldgevoel. Gelukkig was manlief er om me de nodige real life knuffels te geven en lief voor me te zijn. Toch altijd weer knap hoe hij hier begrip voor kan opbrengen! Vrijdagochtend vroeg nog een laatste sms, om te laten weten dat alles bij mij goed zat. Stiekem in de hoop er nog één terug te krijgen, even bevestiging krijgen dat het ook bij Hem goed zat. Maar die is niet gekomen. Tuurlijk wéét ik dat het goed zit, maar bevestiging is toch altijd fijner. Dit keer niet onzeker: wat als het nou niet goed zit, want ik weet en voel het dit keer wel. Daarbij is er ook het vertrouwen dat het goed zit. Toch spookt Hij nu continu door mijn hoofd. Verschillende dromen die me bezig houden, gedachten over het aanstaande weekend, wat is Hij van plan, wat vindt Hij van mijn cadeautje. En dat terwijl het voor manlief en mij best een bijzonder weekend is. Dus ik probeer die gedachten zoveel mogelijk uit te schakelen en dus maar dit stukje te schrijven.
Verder van mijn vriendinnetje bijzonder nieuws te horen gekregen. Ontzettend blij en trots voor haar! Het houdt me wel meteen bezig. In eerste instantie: wauw, dit zou ik nooit doen, dat krijg ik thuis niet voor elkaar. Maar toch, het zou me wél heel trots maken. Maar eens over praten het volgende weekend.
Nog even vier daagjes wachten en dan is het weer zover! Kijk er zo ontzettend naar uit, naar Zijn reactie op mijn cadeautje en wat Hij dit keer voor me in petto heeft. Een van die aspecten weet ik al, de Lidl had weer eens een leuk electrosetje in de aanbieding. Eens kijken of dat bevalt, ben er al jaren nieuwsgierig naar! Nu eens goed, lief en opbouwend proberen, niet in één keer op volle kracht!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten