Op verschillende social media zag ik gister dat een zeer goeie bekende eindelijk de workshop aan het volgen was die hij twee maanden geleden liet schieten om mij te zien. En het vervolgens uit te maken. Natuurlijk, goede vriendin als die ik tegenwoordig ben, heb ik hem daar veel plezier mee gewenst. Ik weet hoe hij hier naar uit had gekeken en hoe hij hier mee bezig is. Van het een kwam het ander en ik vertelde dat ik het de laatste tijd niet lekker onder controle krijg op werk. Goede vriend als die hij tegenwoordig is, bood me meteen een 'coachings-gesprek' aan. Heel intuïtief antwoordde ik dat ik niet wist of ik dat kon. Zijn workshop begon en ik vervolgde mijn avondroutine.
Natuurlijk ging ik over dat ene zinnetje piekeren, toen het bedtijd was. Was het wel echt zo moeilijk als dat ik had gezegd of wil ik graag doen alsof ik het er moeilijk mee heb? Uiteindelijk, na lang piekeren, ben ik in slaap gevallen om deze ochtend in de auto mijn gepieker weer te hervatten. En ik denk dat ik er uit ben. De laatste tijd vind ik het inderdaad moeilijk, is hij weer veel in mijn gedachten. Er spelen een aantal belangrijke dingen die ik hem normaal als een van de eersten had verteld. En zeker als het dan niet lekker loopt op mijn werk, want een van onze belangrijkste onderwerpen was, dan schieten mijn gedachten regelmatig zijn kant op.
Mijn conclusie van al het gepieker is dubbel. Aan de ene kant zou ik heel graag op zijn aanbod in gaan. Zijn advies kan ik best goed gebruiken, zijn mening al helemaal. Maar aan de andere kant weet ik dat ik het ook moeilijk zal hebben tijdens dat gesprek. Mijn besluit? Ik laat het een weekje bezinken en ga dan kijken hoe het voelt. Op dit moment neig ik meer naar zijn hulp aannemen dan het afslaan. Hij kan zijn borst natmaken dus ;-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten