Herinneringen, ze liggen nog op veel plekken verborgen. Hoewel we nu bijna twee maanden verder zijn, is hij nog regelmatig in mijn gedachten aanwezig. Het zijn vaak maar korte flitsen, maar toch is hij er elke dag wel een paar keer.
Zoals al die keren dat ik mijn ogen opmaak. Meteen zit ik in de auto, op weg naar onze laatste meeting. Mijn dagmake-up moest bijgewerkt worden.
Al die keren dat ik SG op een nummerbord voorbij zie komen. Soms kan ik dat zien zonder aan hem te denken, maar verrassend vaak duiken die stomme nummerborden op!
Die keren dat ik het scheerschuim ruik, van hetzelfde merk als dat hij gebruikte. Heel even sta ik dan weer bij hem onder de douche, te wachten tot hij bij me onder de waterstraal springt.
Die keren dat ik me op mijn werk afvraag hoe ik een bepaalde situatie aan zou pakken. Even schiet het door mijn hoofd om hem een appje te sturen, om advies te vragen. vaak heb ik het berichtje al getikt, als ik denk: neuh, laat maar.
De terugritten naar huis, die duren nu extra lang, zo zonder onze gesprekken.
Op al die momenten zou ik met hem willen appen, vragen hoe het met hem gaat. Maar ik weet niet goed wat hij wel en niet ok vindt. Ik laat die eerste stap, ook nu het over is, liever aan hem over. Hij heeft het 'uitgemaakt', dus moet hij bepalen welke hoeveelheid en vorm ok is. Maar ik mis hem, en ons. Het slijt, maar toch zit ik nu weer (dat is lang geleden!) met tranen achter mijn computer dit stuk te tikken. Was het maar alvast weggesleten!
1 opmerking:
Je moet er doorheen lieverd.... hoe moeilijk ook.... het is ergens goed voor zo'n rouwproces... want eigenlijk is het dat wel....
Alles sal reg kom!
Liefs van belle
Een reactie posten