Het heeft wat lang geduurd voor ik toestemming had en tijd had om mijn verslag online te plaatsen. Maar wat in het vat zit, verzuurd niet. Bovendien hoeven jullie ook nog eens niet lang te wachten op het volgende verslag, nog maar 7 nachtjes tot het volgende weekend!
Het was weer hard nodig, het afgelopen weekend. Er had vijf weken tussen onze tussendoordate en dit weekend gezeten en Meester had het leuk geleken om mij een klaarkomverbod op te leggen. Vrijdag zou er eerst nog een drukke maar spannende dag volgen, voor het weekend kon beginnen. Een weekend waarin ik voor een deel de controle had en dat uiteindelijk een heel relaxed weekend zou worden. Een weekend zonder al te veel spierpijn als gevolg, behalve in de binnenkant van mijn benen. Ook een weekend met een paar zwarte blauwe plekken op mijn billen. Laat ik bij het begin beginnen.
Vrijdag had ik in mijn nieuwe rol als afdelingsmanager een afspraak met een van de vestigingsmanager. Niet in mijn comfortzone van mijn eigen kantoor, maar in een onbekende omgeving. Gelukkig wel een heel stuk in de richting van het Brabantse, wat me dus behoorlijk goed uitkwam. Nerveus stapte ik dan ook in de auto en wat was ik blij dat alles goed ging en dat ik al een beetje bekend was in de omgeving. Wat dan altijd mee werkt in hoe ik me voel, is dat ik bewust mijn kleren heb gekozen en ik voelde me er die dag behoorlijk sterk door. Mooie pumps, zwart jurkje, blauw blazertje. Toevallig had ik ook al Meesters kettinkje om gedaan, wat me ook weer kracht gaf. Gelukkig kwam ik heel soepel door de afspraak heen, kon ik nog wat rapportages voor mijn eigen afdeling maken en zo kon ik op weg naar Zijn dorpje. Boodschappen werden ingeslagen en spontaan besloot ik maar meteen de boodschappen voor het hele weekend te halen. Hoefden wij ook niet meer de deur uit. Maar hoe vervelend is dat, ik heb de winkel echt wel 10 keer doorgelopen. Een vriendinnetje merkte de stress meteen aan me tijdens onze mailconversatie, ik was te gehaast. Ik ben thuis gekomen dan ook heerlijk op de bank gekropen met een kop thee en mijn favoriete alleen-bij-Meester-te-kijken-tv-zender. Even een half uurtje voor mezelf, even op adem komen, even die knop omzetten. Ik had toch nog minstens 2 uur voor Hij er zou zijn. Daarna ben ik me om gaan kleden, want Meester waardeert mijn werkoutfits meestal niet zo, ik straal er kracht in uit blijkbaar en dat heeft Hij nou net niet nodig van mij. Toen Hij er eenmaal was, heb ik Zijn verjaardagsmaaltje gekookt. Voor de criticus in mij viel het ietwat tegen, maar toch hebben we heerlijk gegeten.
Na het eten werd ik naar boven gestuurd en daar werd ik vrij snel vastgezet aan mijn handen, hoog aan het plafond. Eerst de strafpunten innen. Wat waren dat verrassend weinig punten, mede door het gelijk dat ik die middag had bewezen. Meester dacht A, ik wist zeker dat het B was. Plompt had ik van de betreffende instantie gelijk gekregen en ik verdiende er zowaar een minpunt mee. Klopt dat laatste blaadje van mijn boekje toch niet helemaal, mijn Meester... Toch deden ze weer behoorlijk zeer, net als het geknijp en gebijt in mijn billen en bovenbenen dat er op volgde. Zeker de mate van bijten dat Meester kan doen, is een crime om te doorstaan. Ik voelde de blauwe plekken al op komen. Toen Hij de cane erbij, vervloekte ik alles helemaal. Die kon ik nou net even niet hebben dit keer. Blijkbaar was het best heftig, want ik hoorde opeens ‘ga je nou naar me staan trappen?’. Normaal ben ik me redelijk bewust van wat ik doe, maar dit keer was ik dat dus niet. Vlak daarna werd ik losgemaakt en moest ik op mijn knieën gaan zitten. Alleen trok ik dat even niet, ik wilde me opkrullen, ik wilde weg, weg van Hem en Zijn pijn, weg van Zijn wensen. Ik worstelde me uit Zijn greep en krulde me op. Ik hoorde Hem van me vandaan lopen, heel even was ik bang voor die grens, die grens van irritatie die soms als een vingerknip bij Hem overschreden is. Ik hervatte mijn ademhaling en rust en kroop op de tast naar Hem toe. Heel even was ik benieuwd naar Zijn reactie. Zou Hij hebben geglimlacht om mijn actie? Was Hij trots op wat ik uit mezelf deed? Al snel deed ik datgene wat Hij eerder van me had gevraagd, ergens voelde ik Zijn plezier wel, maar ik kreeg geen duidelijke bevestiging. Hij stond op en ik moest Hem maar volgen, moest maar weer gaan voelen in plaats van denken. Die opdracht viel behoorlijk verkeerd bij me, ik blokkeerde. Ik kon alleen maar denken hoe Hij dit zomaar van me kon wensen. Ik kon toch niet zomaar die knop omzetten? Wat dacht Hij wel niet? Toen ik eindelijk zei dat het me niet zou lukken, liet Hij niet eens merken dat Hij me had gehoord. Ik werd nog bozer. Vraag ik om hulp, negeert Hij mijn hulpvraag. Wist Hij dan niet hoe moeilijk dat alleen al was voor me? Mijn boosheid zakte op een gegeven moment weer en weer heb ik gevraagd om Zijn hulp. Dit keer reageerde Hij wel en juist die ene opdracht, hoe klein die ook was en hoe simpel die ook klink, hielp me de knop een klein beetje om te draaien. Tot ik merkte dat mijn handelingen niets uithaalden. Ik had er de kracht niet meer voor en werd zo ontzettend boos dat ik heel snel bij Hem ben weggekropen. Als ik dat niet had gedaan, weet ik niet wat er was gebeurd, letterlijk afstand nemen was nu even het beste. Dan komt altijd het lastigste: woorden vormen en uitleggen wat er in mijn hoofd omgaat. Ondertussen was ik boos en teleurgesteld. Boos op Hem en teleurgesteld in mezelf. Een beetje hulp was toch niet zo veel gevraagd? Zo’n simpele opdracht, kon ik nou echt niet voor een keer niet alleen aan mezelf denken? Nu ik dit zo opschrijf, voel ik die zelfde machteloosheid weer helemaal terugkomen, inclusief de brandende ogen. Toch heb ik uiteindelijk, met hulp van Zijn woorden, kunnen voldoen aan Zijn opdracht. Ondanks dat ik dit zelf een teleurstellende avond vond, heeft Meester het toch als een heel bijzondere avond ervaren.
Heel laat kropen we in ons bed, volgens mij was ik direct vertrokken. Nog geen vier uur later kroop Meester stilletjes uit bed. Net als altijd werd ik hier wakker van, ik blijf altijd op mijn hoede als ik bij Hem ben. Ik heb nog een uurtje liggen dommelen maar ik ben er uit gegaan. Ik kan er niet tegen als Meester alleen zit tijdens zo’n weekend en dus ben ik Hem gaan vergezellen. Hij had blijkbaar een ingeving gekregen en moest het op papier zetten. Slaperig heb ik Zijn uitleg aangehoord en na een uurtje zijn we, inclusief ontbijt, terug in bed gekropen. Van huis had ik de media player meegenomen en we hebben tijdens het ontbijt zeer inspirerende beelden voorbij zien komen. Uiteindelijk zijn we om half 1 uit bed geklauterd en kwam ik met het geweldige idee om voor een lichte lunch naar mijn favoriete restaurantje te gaan. Ik had er nog maar twee keer eerder gezeten met Meester, maar alleen het plekje al, maakt het dat het een geweldig plekje is. Tijdens die lunch heb ik Meester gevraagd of Hij een idee had wat we gingen doen. Heerlijk om te zien hoe Hij overduidelijke hints had laten liggen en hoe Hij hele kleine dingetjes, die eigenlijk niet belangrijk waren, toch interpreteerde naar Zijn eigen verwachtingen. Toch heb ik drie keer de juiste verrassing voorbij horen komen en elke keer weer heb ik ontkend, overtuigend, want Hij dacht écht dat we een workshop in Antwerpen zouden gaan doen. Tegen de tijd dat we ‘opeens’ het Plutonium van Brussel zagen, wist Hij het helemaal niet meer. Antwerpen kon nu echt niet meer. We zagen het steeds heuvelachtiger worden en we genoten van de uitzichten: heuvels, zon en flinke regenbuien aan de horizon. Toen werd het toch tijd voor de aankomst en al snel had Meester door wat we gingen doen; een brede glimlach verscheen op Zijn gezicht. Ik had een privé sauna met een toepasselijke naam gekozen: l’histoire d’o maar dan met eau. We kregen 2,5 uur de gelegenheid om daar door te brengen, te genieten van een cavaatje, twee sauna’s, een erg ruime inloopdouche, jacuzzi en natuurlijk van elkaar. Mooie omgeving met een bijzondere man, wat wil je nog meer. En zo had ik zelf ook nog wat aan het cadeau. Natuurlijk is het niet alleen bij sauna-en, douchen en jacuzzi-en gebleven. Natuurlijk moest er hier en daar nog even duidelijk gemaakt worden wie de baas is en hoe onze relatie in elkaar zit. Nadeel was wel dat mijn plannetjes, die met de jacuzzi te maken hadden, niet door konden gaan. Er zat zo ontzettend veel chloor in, dat het niet leuk was om dat in mijn mond te krijgen. Toch hebben we heerlijk ontspannen en zijn we relaxed naar huis gereden, in het donker. Het eten smaakte goed en de film die we toevallig voorbij zagen komen, beviel ook goed. Meester stelde voor om die boven af te kijken. Wel met de waarschuwing dat als ik uit ging dagen, Hij me meteen vast zou leggen en mijn mond dicht zou tapen. Hoe aantrekkelijk die waarschuwing ook klonk, ik wist dat het niet zou gebeuren. Zo relaxed op de bank, merkte ik maar al te goed dat ik niet mijn broodnodige 8 uur slaap had gehad. Eenmaal in bed was ik dus ook zo vertrokken.
Zondagochtend begon laat, allebei hebben we dit keer wel genoeg geslapen. We hebben ons ontbijt ook dit keer genuttigd onder het genot van wat interessante beelden. Die moesten meteen in de praktijk gebracht worden en dus werd ik naar zolder gestuurd. Toch lukte het niet helemaal zoals het op beeld wel uitstekend lukte. Heel stilletjes liet ik het maar over me heen komen, heel braaf heb ik gevraagd of ik mee mocht denken. Zo ondertussen leer ik nog wel eens omgaan met Zijn buien. Toch lukte het net niet, voor Hem dan. Wat mij betreft stond ik best goed. Dan maar anders en ‘opeens’ lag ik volgens een van de andere scènes uit de film vast. Een naderend orgasme joeg vrijwel direct door mijn lichaam, maar die werd al snel afgekapt door Meester. Des te frustrerender is het als je vrijwel direct daarna niet meer kunt klaarkomen. Telkens bleef ik op het randje handen, tot Meester iets deed dat het orgasme vanuit mijn tenen liet komen. Ik vergat spontaan de pijn in mijn benen die ik had door mijn positie. Eindelijk was daar de ontlading waar ik al het hele weekend naar uit had gekeken, alles kon Hij me nu maken. Natuurlijk maakte Hij daar gebruik van en liet me uitgeput achter. Trillend ben ik tegen Hem aangekropen en ben ik ietwat op adem gekropen. Zijn voorstel was douchen, mijn tegenvoorstel was koffie doen. Ik kreeg de kans niet om rustig te landen, iets wat ik wel nodig had. Beneden heb ik op Hem gewacht, terwijl Hij bezig was met opruimen. Stilletjes liepen de tranen over mijn wangen, ik wilde hier niet alleen zitten, ik wilde bij Hem zijn, rustig bij komen. Toen het me te lang duurde, heb ik mijn trots opzij gezet en ben ik Hem gaan halen. Rustig kwam ik weer op aarde en ben ik gaan koken. Snel hebben we afgewassen en heb ik mijn spullen ingepakt. Volgens mij heb ik dat niet eerder zo snel gedaan, ik wilde immers nog even knuffelen. Een half uurtje hebben we liggen praten, wat meteen weer een heel mooi gesprek werd, in elk geval voor mij. Ik koester die gesprekken altijd. We hebben alles in de auto gezet en hebben wat onwennig afscheid genomen. Zoenen was even een no go dus we konden alleen knuffelen. Maar wel met in ons achterhoofd dat ons volgende weekend alweer over 2 weken is. Maar één weekend zonder elkaar. Maar 10 dagen werken tussendoor. Nog maar 12 nachtjes slapen voor we weer samen zijn. Dat is te overzien en eigenlijk veel te snel. Maar ja, het loopt gewoon voor één keertje zo. ik heb heerlijk naar huis gereden, kon weer even door de bochtjes scheuren en me met snelheid op de snelweg uitleven. Bij mijn afrit hebben we nog even kunnen zwaaien naar elkaar en toen was ons mooie weekend alweer voorbij.
Het was een heerlijk weekend, een weekend dat betrekkelijk rustig verliep. Maar omdat ik me daar al op ingesteld had, verliep het goed. Nu nog maar elf nachtjes voor we elkaar weer zien!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten