De metro is altijd een moment dat ik rustig voor me uit kan staren en kan nadenken. Soms ben ik aan het piekeren, soms denk ik aan niets en staar ik alleen maar. Er zijn ook momenten dat ik me besef hoe goed ik het eigenlijk heb. De metrorit van vandaag is er één van de laatste soort. Thuis heeft manlief me even mijn gang laten gaan.
Ik was moe en had even mijn eigen ding nodig. Tussen thuiskomen en weer weggaan naar een afspraak had ik maar twee uur. En toch gaf hij me die ruimte, omdat hij van me houdt.
Op werk loopt alles behoorlijk op rolletjes. Elke week weer sta ik te kijken van de vorderingen die ik daar maak. Meer en meer leer ik over mezelf en hoe de organisatie werkt. Ik krijg de vrije hand en het vertrouwen.
Ondertussen ben ik ook nog steeds bezig met mijn opleiding, het lijkt bijna een gebed zonder einde, zo lang duurt het. Maar eindelijk is het eind in zicht. Het is niet makkijk en ik moet mezelf dwingen om er mee bezig te zijn, maar ik doe het.
Dan heb ik ook nog eens een geweldig BDSM leven. Tussen Meester en mij gaat het goed. De laatste tijd hebben we hele mooie gesprekken gehad die voor vertrouwen zorgen. Zoveel vertrouwen dat ik ondertussen echt rust heb gevonden. Ik raak niet meer gestressed als een Hij wat later belt of als we eens een rustiger speelweekend hebben. Ik weet ondertussen echt dat het goed zit en dat er maar één reden is die ons uit elkaar kan krijgen. Die komt, ooit, maar het weerhoudt mij in elk geval niet van genieten. Die rust is zo ontzettend fijn. Twee jaar geleden wilde ik ook tijdens carnaval zekerheid van onze contactmomenten. Ik kon toen echt niet tegen de onzekerheid van 'we zien wel'. Zo dichtbij en dan geen contact? Ik vond t maar moeilijk. Dit jaar is het niet anders, Hij plant Zijn leven eens n keer niet zo strak. Dit jaar heb ik alleen de rust om Hem te laten genieten van Zijn feestje, durf ik Hem als het ware te laten gaan. Ik zie het wel, ik weet gewoon dat Hij terugkomt.
En als ik me dat zo allemaal bedenk, in de metro, springen de tranen van geluk me bijna in de ogen. Eigenlijk heb ik het best goed!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten