Wat een heerlijk weekend was het dit weekend weer. Een, uiteindelijk, mooie balans tussen mentaal en fysiek ongemak en genieten. Het begin was lastig, maar het einde des te mooier. Spierpijn? In mijn rug, linkerarm, schouders en zelfs in mijn linkervoet. De binnenkant van mijn rechterbeen wordt versierd door een grote blauw/paarse plek en diverse rode striemen, die ondertussen groen worden, sieren de overgebleven stukken huid op mijn benen. Mijn borsten zijn voorzien van enkele bloeduitstortinkjes en op mijn buik zijn de vage omtrekken van een blauwe plek te zien. Die blauwe plek zie je dus amper, maar ik voel m wel. Net als mijn scheenbenen: niets te zien, maar ik voel des te meer. Hoe ik er aan ben gekomen? Geen idee! Maar laten we bij het begin beginnen.
Vrijdag was een rare dag. Ik zat nog helemaal niet in de flow die ik normaal heb. Het was te snel na ons vorige weekend, contact was te weinig geweest en dus leefde ik helemaal niet toe naar dit weekend. Daarbij moest er ook nog eens veel te veel gebeuren: boodschappen, cadeautje voor lief dinnetje, Valentijnscadeautjes kopen, koken, eten en vervolgens ook nog ergens tijd vinden om die knop om te zetten. En dat heb ik gemerkt. Eerst zijn we de winkels gaan vereren met een bezoekje en al snel zaten we thuis, met de cadeautjes in de aanslag. Dat ging niet helemaal zoals Meester het wilde en dus werd ik, bij wijze van spreken, aan mijn haren naar boven gesleurd. Bij dit soort reacties moet ik op gaan passen en ik deed braaf wat mij werd opgedragen. Tot die rotcane erbij werd gehaald. Ik was echt nog niet klaar voor pijn, al helemaal niet van dat rotding. Ik kon pas stilzitten toen Hij me liet weten er nog vijf te gaan geven. Ik ben in elkaar gedoken en meteen barstte ik in snikken los. Ondertussen liet Hij me maar even begaan, ik mocht naar Hem toekomen als ik me voor 100% kon geven. Ik heb volgens mij lang niet meer met zoveel tranen gehuild. Heel even was het zo erg, werd ik zo boos, dat ik weg wilde. Dat zijn de meest enge momenten. Ik moet mezelf beheersen om niet weg te lopen, want dan ga ik dingen kapot maken die ik niet kapot wil maken. Hoewel Meester aan het einde van het weekend zou gaan zeggen dat het dan allemaal wel weer goed zou komen. Waar Hij dat vertrouwen vandaan haalt? Geen idee! Ik heb het vertrouwen in elk geval niet. Maar goed, ik kwam langzaam bij, maar nog steeds kon ik me er niet toe zetten om Zijn opdracht te voltooien. Dus heb ik een tegenvoorstel gedaan en gelukkig werd dat geaccepteerd. Het werd tijd voor onze cadeautjes. Wiebelig ben ik die gaan halen, want die van mij stonden natuurlijk nog in de woonkamer. Ik begon met mijn knalverrassing: een regen van hartjesconfetti. Blijkbaar beviel dat nogal bij Meester (Hij zou het later als het leukste moment van het weekend benoemen) en werd het tijd voor de rest van de cadeautjes. Ik kreeg een lief kaartje met een toelichting van mijn cadeautjes. Het ene cadeau zou voor het innerlijk zorgen en het andere zou symbool staan voor onze D/s. Die bonbons hebben mijn innerlijk inderdaad goed verzorgd! Het andere cadeau zou zaterdagavond, bij het in gebruik nemen, de tranen over mijn wangen doen stromen. Het was zo lief, zo passend en zo echt ons. Van de buitenkant ziet het er onschuldig uit, maar ondertussen… Mijn cadeautjes voor Hem zorgde helemaal voor Zijn binnenkant, de liefde van de man gaat nog altijd door de maag. De tranen hadden ervoor gezorgd dat ik de knop om had kunnen zetten. Ik ben aan het koken geslagen en na het eten zijn we op de bank gedoken. Ik had die nacht slecht geslapen en het gedoe van niet over kunnen geven had me vermoeid. Tijdens het televisie kijken vielen mijn ogen af en toe dicht, wat was ik ontspannen! Wat we daarna hebben gedaan? Ik kan reconstrueren dat we nog iets moeten hebben gedaan (we waren te vroeg klaar met tv kijken en ik weet dat we rond 12 uur zijn gaan slapen), maar Meester denkt dat we meteen zijn gaan slapen.
Zaterdag stond de wekker, we zouden eindelijk lief dinnetjes Meester gaan ontmoeten. Omdat op dezelfde route het dorpje van mijn roots ligt, zijn we daar eerst nog even gestopt. Dat dorpje lag jammer genoeg vol met klinkers en de combi met mijn naaldhaken was geen goede combi. Wat deden mijn voeten zeer zeg! Iets na de afgesproken tijd, kwamen we aan in een gezellige woonkamer met een zeer gezellige Meneer. Dinnetje en ik kletsten er op los, terwijl Meester en haar Meneer ook vrolijk babbelden. Tot opeens Meester op stond en de koffer uit de auto ging halen. En natuurlijk gingen daarna mijn kleren uit. Das altijd slikken. Gelukkig stond ik al snel vast aan het plafond en haalde Meester Zijn zwepen tevoorschijn. Hij begon met een ouderwetse opwarmronde, ik genoot! Net toen de pijn iets te veel werd, verdween Hij, naar de bank. Begon daar een gesprek met Meneer en dinnetje, over iets dat zij mij had voorgesteld. Ik kreeg er ter plekke de kriebels van. Positief, maar vooral negatief. Ik ben er nog steeds niet over uit of ik op haar voorstel in wil gaan, ik heb in elk geval geen spijt van mijn beslissing het niet toen te doen. Eerst nog maar eens uitgebreid met Meester over hebben, voor ik besluit. Zeker omdat Hij er ook niet om staat te springen, twijfel ik. Maar goed, Meester kwam weer terug, met de zweep. En dit keer bleef het bij dat ene lekkere tempo met lekkere kracht. Pijnlijk, maar niet te. In dit soort gevallen probeer ik die ene vraag zoveel mogelijk te rekken, maar goed, dat gaat niet altijd. Ik merkte dat Meester een doel had en als Hij een doel heeft, komt Hij toch wel tot dat doel. Is het niet rechtsom, dan wel linksom. Dus gaf ik toe en stelde ik de vraag. Een zacht gegrinnik was Zijn reactie. Wist ik ook meteen weer dat ik toch goed zat met mijn gevoel. Voor mij is er dan altijd een grens bereikt voor wat ik kan hebben. De pijn was niet lekker meer en ik wilde gewoon in Zijn armen duiken. Gelukkig had Hij dat redelijk snel door en kon ik in Zijn armen wegkruipen. De opluchting was groot en de tranen stroomden over mijn wangen. Wiebelig liep ik achter Hem aan naar de bank. Ondertussen waren mijn tranen opgedroogd, maar die kwamen opnieuw naar boven toen Hij mijn nieuw verworven dekentje om me heen legde. Meteen schoten Zijn lieve woorden, van de avond ervoor, door mijn hoofd. Dit keer waren het tranen van geluk. Eenmaal bijgekomen kregen de Heren het over drumstokjes en natuurlijk moest Meester die op mij uitproberen. Vond ik niet zo heel leuk, wat deden die zeer zeg! Volgens mij ben ik echt weggerend toen Hij me eindelijk liet gaan. Meteen naar het toilet, want die kon op slot. Heel even zat ik veilig en eenmaal terug zat Hij weer op de bank. De rest van de avond heb ik heerlijk toe zitten kijken bij lief dinnetje, veilig tussen Zijn benen. Heerlijk vond ik die aandacht, ik voelde me zo geborgen! Regelmatig vroeg dinnetje of ik zeker wist dat ik niet wilde proberen wat zij zo gaaf vond. Uiteindelijk nog redelijk op tijd zijn we de auto ingesprongen. Het zou nog een lange rit naar huis gaan worden. Op de terugweg bleek maar weer dat we echt wel op één lijn zitten, allebei begonnen we op hetzelfde moment over hetzelfde onderwerp. Allebei dachten we aan precies hetzelfde. Zo bijzonder!
Thuis gekomen bleek Meester, gelukkig, nog niet klaar met me. Ik werd vastgemaakt en even wist ik niet wat te doen. felicia en haar mond vol tanden, das zeldzaam. Heel even was ik bang dat Hij me zo zou gaan laten slapen. Gelukkig niet, want al snel lag ik ook vast met mijn voeten. Krassen, knijpen en slaan met een latje hielden me bij de les. Een heerlijk zoete pijn liet me kronkelen van plezier, maar zorgde ook af en toe dat ik weg wilde draaien. Pijn werd afgerond met een deal: pijn in ruil voor genot. Natuurlijk zorgde het voor een heerlijke nachtrust!
Zondagochtend was ik eerder wakker, rustig heb ik liggen lezen en ik heb genoten van mijn uitzicht. Verrassend dat ik dan wel rustig kan wachten. Rustig aan hebben we ontbeten en tv gekeken. het waren weer inspirerende beelden, want even later lag ik precies hetzelfde als tijdens het televisie kijken. Een hogtied zorgde ervoor dat ik het zwaar had, maar toch lag ik lekker. Wat was dat intens! Toen ik eenmaal los werd gemaakt, slaakte ik ook een zucht van opluchting, omdat ik eindelijk mijn rug kon ontzien! Ik werd vastgemaakt op mijn rug en meteen werd het irritante verflatje er weer bij gehaald. Ehm, au? Ook nu werd het me weer zwaar gemaakt, het was echt té lekker. De douche die we daarna namen was heerlijk warm en ontspannend voor mijn spieren. We hebben heerlijke Hollandse pot gegeten. Ik ben altijd zo trots dat het lekker wordt! Ik doe het altijd maar op gevoel, terwijl vele generaties voor me al zo goed hebben gekookt. Meester heeft echt zitten smullen en kon er zelfs de volgende dag nog van eten! Ik ben gaan rijden en thuis ben ik heerlijk relaxed in een ontspannen, droomloze slaap gevallen.
Het was een heerlijk weekend, er lijkt de laatste tijd een trend in onze weekenden te zitten: minder pijn en meer mentaal. Anders, maar net zo lekker. Ik heb al weer wat plannetjes voor ons volgende weekend, mijn verjaardagsweekend. Eens even kijken of dat gaat bevallen…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten