Verwarrend

Net las ik op 'mijn' forum een fantasie. Een anonieme fantasie zelfs, er was gebruik gemaakt van de algemene account, speciaal voor dit topic aangemaakt. Dat maakt het al wat intrigerender natuurlijk om te lezen. Maar deze fantasie was wel verwarrend voor me. Het schopte behoorlijk tegen wat (harde) grenzen aan, en toch deed het verhaal wel wat met me. De hele fantasie las ik ademloos uit, ondanks de hoge IEW-factor. Wat was het dan dat ik doorlas? Wat was het dan dat het toch wat met me deed?

Ik denk dat ik daar de reactie van een van de forumleden voor ga gebruiken. De overgave in het hele verhaal fascineerde mij. Het hele verhaal zou ik nooit zo ver uit willen voeren, maar die overgave. Het feit dat haar hoofd keihard IEW riep en ze toch doorging, dat vond ik wel mooi. Het vertrouwen dat ze gaf in Hem, dat Hij er zou zijn voor haar, maar tegelijk haar grenzen ook 'even' rustig overwandelde. Dát was mooi. Dat ze wist wat er zou komen, maar dat ze het toch deed, omdat Hij het simpelweg vroeg, omdat ze dat vertrouwen in Hem had dat het goed zou komen.

En laat ik daar op dit moment redelijk mee aan het worstelen zijn. Is het een grens of is het iets dat ik wil en waar ik Hem in vertrouw? Dat Hij me in de gaten houdt en weet hoe ver Hij kan gaan? Dat Hij er na afloop voor me is, als ik dat nodig heb? Én stiekem dat Hij toch doorgaat, ondanks mijn tranen en reactie? Ik neig steeds meer naar de laatste, nu me nog overgeven aan de overgave. Dat is me toch moeilijk!