Juni weekend 2012

Wat een heerlijk weekend! Mijn wensenlijstje is voor een groot deel afgevinkt en ik voel weer eens ouderwets mijn hele lichaam. Een kras siert mijn slaap, geen idee hoe die daar is gekomen. De blauwe plekken sieren mijn billen (wat ik serieus nog nooit zo heb gehad, kijk maar op FL!), de spierpijn pleziert mijn ribben, mijn hals, mijn polsen, mijn schouders mijn tong en mijn benen. Het meest trots ben ik toch wel op die blauwe plekken: het hele weekend ben ik heel voorzichtig gaan zitten, want ze sierden mijn billen vrijdagavond na de straf al. En dat terwijl Meester eigenlijk niet eens zo hard sloeg tijdens de straf of met het rijzweepje. Een zoete herinnering aan een geweldig, heerlijk, soepel verlopend weekend. Wat ben ik weer trots op ons! Lees maar verder!



Vrijdag was het eindelijk zover: ik zou naar Meester gaan. Wat had ik hier al lang naar uitgekeken! Ik schreef donderdag al dat ik behoorlijk nerveus was. Gelukkig had ik overdag genoeg ingepland om mijn zenuwen zoveel mogelijk te vergeten. Tot ik door de supermarkt liep voor mijn lunch. Mijn maag knorde al ruim een half uur, maar mijn hoofd had helemaal geen trek in eten. Ik heb mezelf moeten dwingen iets te kopen. Daarna door naar de kapper, de vorige keer had ik mijn haar de dag ervoor laten steilen, maar dat zat niet goed meer toen ik Meester uiteindelijk zag. Dit keer wilde ik Hem verrassen met steil haar. Het weer werkte niet 100% mee, net als de kapster eigenlijk. Het was steil maar niet super mooi steil. Maar goed, het ging om het idee. Toen Meester me een paar uur later eindelijk zag, zag ik als eerste de verbaasde blik, samen met een twinkeling in Zijn ogen. Volgens mij was het goedgekeurd! Al snel gingen we op weg en vrijwel meteen werd ik ingezet als Zijn personal assistant/secretaresse. De combi praten en speciale muziek was een goede combi en de tijd vloog voorbij, ondanks de file. Boodschappen voor het avondeten moesten ook gedaan worden en dat is voor mij altijd het meest vervelende moment. Hij is op Zijn terrein, weet hoe en wat, kent mensen, kortom Hij weet hoe ver we kunnen gaan. En juist, op dit soort momenten, hou ik van uitdagen. Een veilige omgeving en de zekerheid dat Hij me niet kan straffen. Dit keer werd ik stil en trok ik me terug in mijn eigen wereldje. Eenmaal thuis met de boodschappen wilde ik net beginnen met opruimen, om me zo mentaal voor te bereiden op de 'inner goddess verrassing' die ik in gedachten had. Alleen had Meester iets anders in gedachten: een zoen, een knuffel en al snel zat ik in de positie die ik in gedachten had. Maar niet omdat ik het zelf deed, Hij dwong me. Natuurlijk zorgde het voor een brede glimlach, maar ik was van binnen ook een beetje aan het stampvoeten. Verdorie, daar ging mijn verrassing! Ik moest omhoog komen en dat ging even met de nodige duizels gepaard. Meester deed dat met Zijn arm om mijn nek en ik kreeg echt absoluut geen lucht meer. Het had geen seconde langer moeten duren, anders was ik knock out gegaan volgens mij. Hij had een houten lepel weten te bemachtigen en het leek Hem wel ‘leuk’ om mij er mee te slaan. Borsten uit mijn bh en jurkje en even later ook met ontblote billen, voorover gebogen. Wat een rot ding! Meester kreeg er gelukkig al snel genoeg van, maar besloot dat het tijd was voor mijn straf. Als ik had kunnen kiezen, had ik volgens mij nog liever voor die lepel gekozen. Toch leek het dit keer mee te vallen, Meester sloeg snel door, maar niet zo hard als normaal leek wel. Ik heb dit keer minder staan draaien dan normaal. Na de strafpunten haalde Hij het rijzweepje tevoorschijn. Natuurlijk wist ik dat pas toen Hij me er al mee had geslagen, anders was ik weggerend. Deze deed dus wél zeer, zeker op de plekken waar Hij me al met de zweep had geraakt. Zo erg dat ik alle kanten op draaide maar Hij wist me dan wel weer op andere plekken te raken. De tranen stonden me heel hoog en ik heb me zelfs achter de bok verstopt. Waar ik overigens ook uit mezelf achter vandaan kwam, want dit was waar ik zelf om had gevraagd. Maar ik kon me niet lekker overgeven aan de pijn. Toch kon ik me wel overgeven aan het gevoel en dat liet Meester me zien in de spiegel, Hij liet me benoemen wat ik zag. Dat was moeilijk! Ik zag een blik die ik niet vaak bij me zelf zie, een blik die alleen voor Meester bedoeld is en daardoor moeilijker te benoemen. Want zie ik de dingen die Hij ook ziet? Het was wel een geweldig mooi moment, niet alleen emotioneel, maar ook visueel. Eigenlijk is dat best bijzonder, want ik kan maar zelden genieten van mijn spiegelbeeld. Op de een of andere manier geeft Meester me toch dat zelfvertrouwen. Zijn trots in Zijn ogen maakt mij ook trots.

Ik weet niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen, maar het eten is uiteindelijk op tafel gekomen. Ik was ergens op een wolkje blijven hangen volgens mij. Heerlijk rustig gegeten met een goed gesprek als bijgerecht. Eindelijk werd het tijd voor de vele foto’s die ik de afgelopen periode had opgeslagen. Na de foto’s stond Meester op en ging Zijn spullen boven halen. Mijn minst favoriete moment denk ik toch wel. De sfeer verandert, mijn gevoel verandert, net als Zijn houding. Even later stond ik met touw tussen mijn tanden vast aan de trap, met mijn handen boven me. Wat een oncomfortabele houding was dit! Vooral met de stalen handboeien die Hij me had omgedaan. Hij pakte een van de zwepen en begon me er mee te slaan. Hoewel, de kracht was niets vergeleken met hoe Hij meestal slaat. Wat wel heel intens, mooi en opwindend was, was dat ik eens niet mijn ogen sloot terwijl Hij me van voren sloeg. Ik kom Hem op deze manier bekijken en Hij kon in mijn ogen kijken. Nu probeerde ik Zijn blik goed in me op te nemen, te zien wat er gebeurde. En dat was mooi om te zien! Concentratie, twinkels en genot waren onder andere te lezen in Zijn ogen. Toch ging het genieten van mij langzaam over in pijn. Blijkbaar begon de zweep toch ook te vervelen, dus pakte Meester een van mijn haatliefde verhoudingen erbij: kaarsen. Hij hield ze ook nog eens heel dicht bij, zo dicht bij dat ik bang voor mijn haren was. Al snel kantelde Hij de hele kaars leeg. En eigenlijk viel het wel mee, dit was lauw kaarsvet! Het eraf zwepen lukte wat minder goed, juist omdat mijn huid van al het kaarsvet gevoelig was geworden. Dus werd het mes erbij gepakt, wat zo waarlijk nog gevoeliger is. Het lijkt dan altijd of Hij me overal licht aan het epileren is. Op een overgevoelige huid is dat zeker geen pretje! Wat voor mij redelijk geluk bij een ongeluk was, was dat Meester een grote vuilniszak onder me neer gelegd had. Want toen het kaarsvet weg was, werd ik losgemaakt. Allen mijn polsen bleven aan elkaar. Vervolgens kreeg de stoffer in mijn mond en mocht ik op gaan ruimen. Leuk bedacht maar niet uitvoerbaar. Ik kon immers niet op mijn handen leunen. Dus kreeg ik vijf minuten om alles schoon te vegen, maakte niet uit hoe ik dat zou doen. Hele leuke opdracht, NOT! Meester heeft plavuizen en ik kon telkens maar kleine stukjes vegen en dat blik kon ik ook niet goed beet houden. Er werd een straf ingesteld: voor elke minuut die ik er langer over deed, zou ik er tien met de cane krijgen. Uiteindelijk deed ik er zestien minuten over. Bah, 110 met de cane. Ik stond al snel weer vast aan de trap en daar begon Meester. Mijn billen deden nog zeer van het begin van de avond, dus deze keer vond ik het echt niet leuk. Gelukkig haalde Hij niet uit en sloeg Hij snel door. Het maakte het niet minder pijnlijk, wel meer draagbaar. Pff, wat had dit me geraakt! Hij had me chagrijnig gemaakt met Zijn onuitvoerbare opdracht, maar tegelijk ook klein gekregen met pijn. Heerlijk mocht ik in Zijn sterke armen bijkomen. Al vrij snel daarna doken we in bed om allebei in een onrustige slaap te vallen. .

Dat bleek, Meester was halverwege de nacht al wakker geworden in de volle overtuiging dat het bijna tijd was. Hij maakte me wakker met Zijn gesnurk. Daarna zijn we wel weer heerlijk in slaap gevallen en hebben we redelijk uitgeslapen. Het bleek toen ook dat we allebei veel wakker waren geweest. Toch hadden we genoeg geslapen en zijn we lekker rustig in bed wakker geworden. Ondertussen wat heen en weer geappt met dinnetje. Helaas was zij zo ziek dat ze voor die avond af zou moeten zeggen. Al vrij snel hadden we ons alternatieve plan bedacht. Iedereen afgemeld en ergens anders opnieuw aangemeld. We zouden naar Antwerpen. Natuurlijk ontzettend jammer, want ik had dinnetje echt heel graag willen zien. Misschien dat we volgend weekend elkaar alsnog kunnen zien, dat moeten we maar eens gaan bekijken. Hierdoor konden we nog rustiger aan doen, want nu hoefden we pas ‘s avonds weg. Etensplannen werden ook al snel omgezet in uit eten in ‘onze’ stad. Meester bedacht dat een voorproefje wel leuk zou zijn. En wat had ik het daar op dat moment moeilijk mee! Ik was helemaal verbaasd van het gemak waarmee ik aan Zijn verzoek voldeed. Zonder te twijfelen voerde ik Zijn opdracht uit, hoewel dat nog geen half jaar geleden een absolute harde grens was. Ik werd er helemaal stil en huilerig van. Onder de douche, alleen, heb ik nog even stil staan huilen. Na het douchen heb ik ook nog even in Meester Zijn armen gelegen en verteld wat ik zo lastig vond. Heerlijk dat Hij me dan even verzekerd dat het goed zit en dat Hij trots is.

Ik weet niet eens meer wat de aanleiding precies was, maar opeens merkte ik dat Meester aan het piekeren was. Zijn piekeren zorgden ervoor dat we die middag niet meer zouden spelen en nog eerder naar Antwerpen zouden gaan. Snel alle spullen bij elkaar gepakt en op weg gegaan. Een terrasje met mensen kijken volgde en als snel was ons avondeetplan ook wat specifieker geworden: eerst een voorgerecht, door naar het volgende restaurant voor een hoofdgerecht, en afsluiten met een nagerecht bij een ander restaurant. Jammer, ons gewilde voorgerecht kennen ze in België blijkbaar niet. Dan maar door naar een sushi tent waar we een heerlijke boot vol sushi kregen. Ons voor- en nagerecht werden daardoor wel compleet overgeslagen. We zijn wel doorgelopen naar een terrasje met geweldige live muziek om onder het genoeg van een koffie en een thee te genieten van alle voorbijlopende mensen. Ik was alleen toch wel in een klierbui gekomen en ik heb Meerster ‘vriendelijk verzocht’ Zijn koffie snel op te drinken zodat we door konden naar het FC. We waren er de eersten. Snel omgekleed en het leek wel of wij het bekende schaap waren, het stroomde er al snel vol. Later bleek ook dat het maar goed was dat we al in Antwerpen waren, ruim voordat onze avond in het FC zou beginnen: overal in Antwerpen waren afsluitingen en parkeerplaatsen waren overvol. Hier en daar gekletst, nog een goed gesprek gehad over wat mij bezig had gehouden en mij een beetje irriteerde. Gelukkig heb ik mijn kant kunnen vertellen en kreeg ik een luisterend oor terug. Na wat een eeuwigheid leek, zijn we eindelijk richting de kelder gelopen. We kregen nog een staartje van een mooi spel mee, later bleek dat dat het enige boeiende spel was dat we zouden gaan zien. Maar niet getreurd, Meester wist me wel af te leiden, met elastiekjes om mijn bovenbenen en mijn handen op mijn rug. Stiekem vind ik het best leuk dat Hij zich zo bezig houdt met me tijdens het kijken, alleen die elastiekjes ga ik ooit nog n keer, op een onbewaakt moment, allemaal doorknippen. Ze laten de mooiste striemen achter, maar ze doen zo’n zeer! Zoveel dat het kippenvel over heel mijn lichaam trekt. Toen ik later vast stond, met die krengen nog steeds om en Meester even niet keek, heb ik er één af weten te krijgen. Het heeft serieus nog best lang geduurd voor Meester dat door had. Hij pakte er een paar verschillende zwepen bij, alleen ik kon me niet echt overgeven aan het gevoel. Mijn billen waren nog veel te gevoelig. Ergens tijdens dat zwepenspel leek het Meester wel leuk om aan de elastiekjes om mijn benen te trekken. Maar wat heb ik een rondjes gedraaid om daaraan te ontkomen! Dat zijn de momenten dat ik me wel bewust ben van het publiek. Vaak sluit ik ze buiten maar op dit soort momenten hoop ik maar dat het publiek het net zo leuk vindt om naar te kijken als dat ik het vind om te doen. Even later kwam Meester even checken hoe het ging en vroeg of ik meer wilde. Ik was er nog lang niet klaar mee en dus heb ik om meer gevraagd. Meer kreeg ik ook, want toen Hij later nog een keer vroeg of ik er klaar mee was, was mijn antwoord nu een duidelijk ja. De tranen stonden mij hoger dan het lachen en dus heb ik even bij Meester tot rust kunnen komen tot ik werd losgemaakt. Nog even hebben we toe zitten kijken, ik half van de wereld, tot Meester een drankje wel lekker vond. Alleen, dan zou ik moeten lopen, en mijn voet deed nog steeds zeer van die ene slag op de onderkant. Of ik mijn schoenen uit mocht houden, was mijn vraag. Ik had er de zwarte, vette, vieze voeten voor over. Want één ding kun je van op aan in het FC: de vloer is er vet en vies, dat krijg je als mensen hun gelekte kaarsvet niet even opruimen. Een drankje werd dus genuttigd en Meester zat te kletsen met een van de andere gasten. Ik voel me op die momenten altijd heel asociaal: ik heb echt geen zin om te praten en luisteren kan ik de aandacht niet voor opbrengen. Ik zit nog half in mn spel en het liefst wil ik zo lang mogelijk op dat plekje zijn: in Meester zijn armen, alleen met mijn gedachten en met Zijn sterke armen om me heen. eenmaal klaar met drinken zijn we ons klaar gaan maken om naar huis te gaan en een vette snack later waren we op weg naar ‘het Hollandse’. Thuisgekomen was Meester eens meer toe aan slaap dan ik, dus we zijn meteen gaan slapen. Ik had nog veel meer andere plannen, maar helaas, het potje monopoly zat er niet meer in.

Heerlijk uitgeslapen hebben we zondag wederom in bed ontbeten. Tijdens het eten bedacht ik een verrassing en nu liet ik eens Meester in het ongewisse. Ik zat al te grinniken om het idee. Later was Meester even uit bed en ik ben ervandoor gesneakt om de cane te halen. Mijn billen waren al wat minder donker dan de avond ervoor en ik wilde graag mijn donkere billen houden. Dus had ik zin in de cane. Onder de deken verstopt en zo heb ik gewacht op Meester, tot Hij weer terug kwam. Ik had een grote, brede glimlach, inclusief twinkels, verwacht, maar helaas bleef Zijn gezicht weer redelijk onleesbaar. Ondanks mijn ‘verzoek’ heeft Hij me niet aan mijn haren naar boven gesleept, maar zijn we eerst gaan douchen. Eenmaal boven begon Meester langzaam met knopen. Ik over de bok, armen gespreid, benen vast aan de bok, op zo’n manier dat ik bijna geen kant op kon. Natuurlijk volgde de cane, ik kon m verrassend goed hebben. De pijn was er wel natuurlijk, maar die trok telkens snel weg. Tot Meester opeens zei: hier zijn de laatste tien waar je om heb gevraagd. En die waren wel net iets harder dan de voorgaande slagen. Meester bedankte me nog op Zijn manier voor een heerlijk weekend en toen was het tijd voor de afsluitende knuffel. Een beetje terug op de wereld vertelde Meester dat ik alleen in bed mocht bijkomen en dat Hij nog wat administratieve dingetjes ging doen. Dat was even een slikmomentje! Ik wilde helemaal niet alleen in bed blijven en het einde van het weekend kwam ook opeens een stuk dichterbij! Nog even een allerlaatste stevige knuffel en ik ben mee naar beneden gegaan. Na de administratieve dingetjes zijn we op gaan ruimen, in gaan pakken en ben ik gaan koken. Hoewel, eerder bakken, want er stonden pannenkoeken op het menu. Ik heb werkelijk waar mezelf overtroffen dit keer! Ik was zeer content met mijn pannenkoeken dit keer. Na het eten de vaat gedaan, auto ingepakt en nog een allerlaatste knuffel, onder het genot van de mooiste muziek op mijn iPod. Op weg naar huis had Meester eens geen zin in muziek en allebei zaten we in onze denk-modus. Zo erg zelfs dat ik manlief helemaal ben vergeten te zeggen dat we in aantocht waren. Met z’n drieën hebben we de teleurstellende wedstrijd van Nederland gekeken, waarna het in de rust toch echt tijd voor de allerlaatste knuffel was. Dit keer viel die mee, we hadden redelijk wat tijd tussen het laatste spel gehad en dit moment, dus dit keer eens geen tranen.