Richting

Een goede twee weken geleden waren Meester en ik ‘zomaar’ een avondje samen. Die avond kwam onder andere ter sprake waar wij nu staan en wat een volgende stap zou kunnen zijn. Ik antwoordde meteen dat dat meer richting vernedering zou zijn. De vervolgvraag was logisch en te verwachten. Hoe ik die vernedering dan ingevuld zou willen zien worden. Zo! Een van de meest zeldzame momenten gebeurde: ik viel stil. Ik moest nadenken over dat antwoord, maar er kwam niets. De nu al toegepaste vernederingen kunnen echt nog wel een stapje heftiger, maar dat is niet al een volgende stap. De vorige stap die we namen was juist het toevoegen van vernederingen. Natuurlijk is dat niet in één keer gegaan, maar geleidelijk. Maar ik kon nu niets meer bedenken dat niet in het straatje van het nu zou passen, dat een stapje verder zou zijn. Het zouden dezelfde vernederingen zijn, maar dan net wat meer. Maar nieuwe vernederingen? Die kwamen niet in me op. Op zich kon ik dat goed verklaren, vernedering is niet iets waarover ik fantaseer. Sterker nog, op het moment an sich vind ik het vaak zo vervelend dat ik mezelf zielig ga vinden. Soms word ik er zelfs boos en opstandig van. Waar ik het dan voor doe? Voor dat gevoel achteraf. Dat ik het voor Hem heb gedaan, dat ik voor Hem heb volgehouden. Daar doe ik alles immers voor: Hem trots maken.

De volgende vraag komt ook op tijdens het schrijven: zijn we wel al toe aan die volgende stap? Moeten we al wel verder gaan? Staan we wel weer op een splitsing? Nee, ik denk het niet. De splitsing van wegen komt wel weer in zicht, dus binnenkort gaan we wel weer eens verder kijken. Alleen hoeven we dat nu nog niet te doen. We wandelen nog rustig op die rechte weg zonder afslagen en bewonderen al het moois om ons heen. En laten we maar niet over gaan op een sprintje en nu blijven genieten van al het moois!