Mijn laatste post is alweer twee weken geleden. Het is
allemaal ook wat anders gelopen dan gedacht. Waar ik al bang voor was, is ook gebeurd:
Meester heeft me aangestoken. Ik voelde mijn keel al heel snel en later liepen
de holtes in mijn gezicht ook lekker vol. Ik was er al bang voor en kon het
absoluut niet gebruiken. Een hectische week op mijn werk zou volgen op ons
weekend. Een verhuizing gooide roet in vijf dagen werken, waardoor alles in
twee dagen gepropt moest worden. Toch heb ik me ziek gemeld, want wat voelde ik
me beroerd. Het is lang geleden dat ik echt zo ziek ben geweest. Wat ik vroeger
nooit had en waar ik stiekem jaloers op was, gebeurde nu wel: het sloeg op mijn
stem. Opeens klonk ik nog heser dan Katja, wat helaas pas sexy werd na vijf
dagen ziek zijn. Ondertussen moest er ook nog een vakantie gepland worden en
ben ik volgepropt met paracetamol naar het reisbureau getogen. Onze reis is
geboekt en we zijn er helemaal blij mee. Nu onze planning voor daar nog maken
en het aftellen kan beginnen. Maandag moest er natuurlijk gewerkt worden. Er
was een week werk blijven liggen dus dat moest ingehaald worden en diverse
sollicitatiegesprekken moesten gevoerd worden. Verder stonden er ook nog wat
sociale verplichtingen op de agenda. Het is dus niet helemaal onbegrijpelijk
dat ik de afgelopen twee weken niet ben toegekomen aan schrijven.
Natuurlijk hebben Meester en ik ondanks mijn drukte
regelmatig gebeld. Maar wat werd ik chagrijnig van Hem zeg. Hij heeft het op
Zijn werk zowaar nog drukker dan ik, maar dat reageerde Hij af op mij. Natuurlijk
was mijn timing, om daarover iets te zeggen, barslecht. We hebben een oplossing
bedacht die de komende tijd even wat druk van de ketel moet halen. Bellen
gebeurd de laatste tijd zeer regelmatig als Hij in de auto zit en ik in de trein.
Geen ideale combi. Voorlopig hebben we dus maar een van die momenten geschrapt.
Ontzettend moeilijk, maar als ik daarmee kan voorkomen dat Hij zich verplicht
voelt om te bellen en ik daarmee ook wat rust bij Hem creëer, doe ik dat graag.
Omdat we het dus allebei druk hadden, kwam de kern van
onze relatie iets minder naar voren in onze gesprekken. Dat is ook geen
geweldig onderwerp als je in de trein zit of Meester met Zijn aandacht bij het
verkeer zit. Gister kreeg ik een opdracht van Hem die ik op dat moment heel
vervelend vond. Maar als ik nu terugblik ben ik er erg blij mee. Het was nog
wat onrustig in mijn hoofd na onze ‘aanvaring’ en dit bevestigde dat het
allemaal nog wel goed zat. Of de opdracht met deze achterliggende gedachte werd
gegeven door Meester, of niet, ik was er erg blij mee. Het veroorzaakte
namelijk dat ik de halve ochtend zweverig door het huis heb lopen banjeren. En
dat is bij een opdracht die ik alleen moest uitvoeren, nou nog nooit gebeurd. Later
die dag kreeg ik ook nog een hilarische reactie op een werkfrustratie die ik
gemaild had. Ik heb hardop gelachen, wat hebbe de mensen om me heen me vreemd
aangekeken toen! Het was wel een moment dat ik koester, want ondanks dat Hij
het zelf onwijs druk had en zelf gefrustreerd was, heeft Hij me wel aan het
lachen gekregen. Hij weet altijd weer de juiste snaar te raken!
Het zit weer helemaal goed en ik kom de komende twee
weken wel weer door. Twee weken met minder intensief contact, het o zo
geweldige carnaval zit er weer aan te komen. Dat betekent weinig momenten
waarop we kunnen bellen, doordat heel Brabant natuurlijk in een benevelde staat
verkeert.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten