Al een week kriebelt het bij mij. En dat ondanks dat het nog niet eens zo gek lang geleden is dat ik Meester gezien heb. Normaal begin ik anderhalve week van tevoren af te tellen, dan is er een lichte kriebel aanwezig. Zelden is die kriebel een complete stuiterbal. Dit keer ben ik al vanaf afgelopen maandag aan het aftellen, inclusief de stuitendste stuiterbal. Vanaf maandag kan ik nog maar één ding bedenken als ik aan ons weekend denk: nog maar één weekend en dan nog een weekje werken, eigenlijk is dat best snel al. En gelukkig ging die tijd tot aan dit weekend ook lekker snel. Ook de tijd tussen ons laatste weekend en nu is voorbij gevlogen, het voelt nog maar als gister dat ik Hem zag, maar nu wil ik alweer Zijn kleine katje kunnen zijn.
Wat het anders maakt dan anders? Ik weet het niet. Afgelopen weekend bracht meer dan een beetje voldoening, er hebben zich geen emotionele gebeurtenissen afgespeeld bij ons samen en eigenlijk loopt alles gewoon lekker tussen ons. Zo lekker zelfs, dat ik de aankomende week de verplichting van bellen maar even heb ingetrokken. Hij zal zich natuurlijk continu tussen hossende en dronken mensen begeven (jaja Brabanders, dat beeld schijnt niet te kloppen met de werkelijkheid, maar dat is mijn beeld als 'Noord Hollander') en tijdens dat grote feest mag Hij zowaar van mij even genieten van het feest zonder dat Hij Zijn katje moet bellen. Zonder dat Hij rekening moet houden met afspraken die Hij heeft gemaakt met mij. Laat Hem maar impulsief kunnen besluiten om iets wel of niet te doen, zonder rekening te houden met mij. Dat gun ik Hem wel *haha*. Buiten dat, ik heb zelf maar een paar beperkte momenten dat ik überhaupt kan bellen en dat is ontzettend moeilijk plannen, zeker met dat onvoorspelbare feest. Maar het gaat zo goed en ontspannen tussen ons, dat ik best kan wachten of Hij misschien een momentje over heeft op mijn vrije momenten. En ik ga gewoon nergens vanuit, zodat het alleen maar mee kan vallen.
Wat het stiekem dan wel weer leuk maakt, ik zie Hem vrijdag gewoon alweer, mooi op tijd, zodat we alle tijd van de wereld hebben om alles te bespreken van de afgelopen week. En dan nog een klein extra bijkomend voordeel(tje), ik heb ook iets meer tijd voor mezelf. Heerlijk weer muziek op in de trein, diep verzonken in wat Hij aankomend weekend nu weer van plan gaat zijn. Ik kijk er nu al naar uit!
Wat het anders maakt dan anders? Ik weet het niet. Afgelopen weekend bracht meer dan een beetje voldoening, er hebben zich geen emotionele gebeurtenissen afgespeeld bij ons samen en eigenlijk loopt alles gewoon lekker tussen ons. Zo lekker zelfs, dat ik de aankomende week de verplichting van bellen maar even heb ingetrokken. Hij zal zich natuurlijk continu tussen hossende en dronken mensen begeven (jaja Brabanders, dat beeld schijnt niet te kloppen met de werkelijkheid, maar dat is mijn beeld als 'Noord Hollander') en tijdens dat grote feest mag Hij zowaar van mij even genieten van het feest zonder dat Hij Zijn katje moet bellen. Zonder dat Hij rekening moet houden met afspraken die Hij heeft gemaakt met mij. Laat Hem maar impulsief kunnen besluiten om iets wel of niet te doen, zonder rekening te houden met mij. Dat gun ik Hem wel *haha*. Buiten dat, ik heb zelf maar een paar beperkte momenten dat ik überhaupt kan bellen en dat is ontzettend moeilijk plannen, zeker met dat onvoorspelbare feest. Maar het gaat zo goed en ontspannen tussen ons, dat ik best kan wachten of Hij misschien een momentje over heeft op mijn vrije momenten. En ik ga gewoon nergens vanuit, zodat het alleen maar mee kan vallen.
Wat het stiekem dan wel weer leuk maakt, ik zie Hem vrijdag gewoon alweer, mooi op tijd, zodat we alle tijd van de wereld hebben om alles te bespreken van de afgelopen week. En dan nog een klein extra bijkomend voordeel(tje), ik heb ook iets meer tijd voor mezelf. Heerlijk weer muziek op in de trein, diep verzonken in wat Hij aankomend weekend nu weer van plan gaat zijn. Ik kijk er nu al naar uit!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten