Normaal gesproken is de afstand tussen Hem en mij, in kilometers dan, al best groot, maar vannacht voelde het alsof Hij aan de andere kant van de wereld zat. Gister was ik al op tijd weg bij Hem, omdat Hij nog een verjaardag zou hebben. De afspraak is dat Hij dan een berichtje stuurt zodra Hij onderweg naar Zijn tweede huisje is. Dit keer was de afstand groter dan normaal en dus had ik berekend dat Hij wel redelijk op tijd zou smsen. Toch, toen ik redelijk laat ging slapen, had ik nog steeds niets binnen. Prima, niet mijn probleem dat Hij weer een korte nacht zou hebben. Echter zei mijn gevoel iets heel anders, maakte ik me een klein beetje zorgen. Daardoor kon ik de slaap niet vatten. Op een gegeven moment na veel twijfelen mijn steeds groter wordende zorgen geuit, zeker toen het na middernacht werd. Ondertussen las ik ook nog eens dat er bij Hem in de buurt een aanrijding tussen een auto en een trein was geweest. Niet helemaal op de route, maar ik haalde de gekste dingen in mijn hoofd. Wat als? Hoe moest ik er heen komen? Wie zou mij op de hoogte brengen? Hoe moest alles? Hoe zou ik reageren als? Je kent t vast wel. Totaal onrealistisch, maar ik voelde me echt heel ver van Hem vandaan en was bang. Alle trucjes om in slaap te vallen, faalden. Tot ik eindelijk een smsje kreeg. Meteen ben ik als n blok in slaap gevallen. Toen ik Hem vanochtend heel even sprak om Hem wakker te maken, sprak ik mijn angst uit en meteen sprongen de tranen van opluchting in mijn ogen. Weer voelde de afstand veel te groot, ik wilde heel even in Zijn armen wegkruipen. Maar je kunt je vast wel voorstellen hoe ik me voelde. En gelukkig bleef het bij een weigerende auto en niet bij iets ergers!
Nu heb ik, in tegenstelling tot mijn gewoonte al n kop koffie op en ben ik extra vroeg onderweg voor een extra sterke cappuccino. Dit gaat vast een lange dag worden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten