Een paar dagen geleden jubelde ik nog dat ik ergens wel blij was met onze tijdelijke contact-pauze. Tot er opeens iets tussenkwam dat het wel iets moeilijker maakt voor me. Gister reageerde ik het al af op manlief, die was zwaar de pineut van mijn bui. Gelukkig was ik me bewust van mijn bui en manlief dus ook. Hij liet me me eigen ding doen, zo lief. Vanochtend was ik vooral erg moe en ik miste ons vaste contactmomentje van de ochtend toch wel even. Later, onderweg in de trein, zag ik iets dat de tranen in mn ogen deed springen. Toen was ik echt heel blij met internet op mn telefoon en lief dinnetje dat moest werken. Al snel zette ze me met beide voeten weer terug op aarde, zo lief. Het was immers nog maar een paar daagjes, dat kon ik echt wel vol houden. Gelukkig volgde een drukke en chaotische dag. Het voorkwam dat ik kon piekeren.
En nu? Ik ben moe en kan alleen nog maar meer uitkijken naar vrijdag, naar het moment dat ik Hem zie. En spreek! Want nu ga ik dit volhouden ook! Ik kan flexibel zijn, echt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten