Het mei weekend

Wat mij betreft was het weer een geslaagd weekend. Het was weer vol met onderdanigheid, pijn, genot en ontspanning.

Het begon al met een leuke verrassing. Hij zou niet gaan dansen, wat Hij me pas op het allerlaatste moment vertelde, dus daar was ik wel blij mee. We zouden film gaan kijken, een heerlijke tranentrekker, tot Hij ontdekte dat Torrents, een USB stick en Zijn DVD-speler een geweldige combi zijn. Binnen een half uur hadden zowel Story of O en Secretary binnen, inclusief ondertitels. De Story of O was zo’n inspiratiebron! Het hele weekend spookte de film en de sfeer door mijn hoofd. De rituelen die naar voren kwamen hadden veel indruk gemaakt en hebben er voor gezorgd dat ik ook wel wat meer die kant op zou willen gaan. Helaas heeft Meester een groot zwak punt: onthouden. We hebben het er over gehad en ik weet dat ik niet moet verwachten dat Hij hierop gaat controleren, maar dit zal dus van uit mijzelf zal moeten komen. Later het weekend blijken of dat zou werken of niet, dus ik kom er op terug. Al voor de film had hij mijn polsen aan elkaar geboeid. Eerst met een musketonhaak, later met een slotje. Toen al spookte het door mijn hoofd ‘Hij zal me toch niet zo laten slapen?’. Maar helaas voor mij, ik moest geboeid gaan slapen. De allereerste keer dat het zo moest en ik werd er spontaan chagrijnig van. Natuurlijk bedacht ik allerlei tegenwerpingen die me meteen nog chagrijniger maakten. Niet meer mijn handen kunnen leggen waar ik wilde! Ik had al zo’n last van mijn schouders, dus wilde ik vrij kunnen bewegen. Ondanks dikke polsen en dus klemmende boeien, viel het me uiteindelijk reuze mee. Mijn schouder speelde niet heel erg op, maar sneden die boeien dus in mijn polsen.

Zaterdag was het vroeg toen we onze ogen open deden, maar toch hadden we voldoende geslapen. Een erg relaxte ochtend volgde, net als een relaxed rondje boodschappen. Na de boodschappen hebben we zitten brainstormen over een mogelijk project in de toekomst. Het staat echt nog in de kinderschoenen en ik deel nog geen details. Toch, als het door zou gaan, zou het helemaal top zijn. Natuurlijk moest de zolder ook nog gebruikt worden. Vlak voor de spiegel stond ik vast en het paardrijzweepje werd tevoorschijn gehaald. Hij sloeg niet met het uiteinde, maar met het stijve, harde gedeelte. Omdat ik voor de spiegel stond én zelfverzekerd was, heb ik regelmatig mijn gezichtsuitdrukking bekeken. Ik weet hoe gek Hij is op mijn ogen en gezicht als ik pijn krijg, dus nu wilde ik het wel eens zelf zien. Af en toe, als de pijn even meeviel, keek ik even naar mijn ogen. Ik had mijn ogen nog niet eerder zo mooi gezien: echt felblauw met een donkerblauwe rand. De uitdrukking op mijn gezicht was vol met pijn, maar ik snap wel wat Hij er mooi aan kan vinden. Er zat een bepaalde intensiteit achter. Wat werd ik trots op mezelf. Al vrij snel, Hij had het zweepje die ochtend ook al gebruikt, gaf Hij aan dat ik er nog 10 kreeg. Ik heb ze met moeite doorstaan, ik was blij dat Hij de tiende gegeven had. Minder leuk was dat Hij er nog maar even 5 bij ging geven. Moest ik verdorie weer toewerken naar het einde. Na een pauze met genot gaf Hij weer aan er nu nog maar 5 te geven. Wat werd ik boos. Weer vijf? Echt niet! Ik stond vlak ervoor al op het stopwoord-punt en nu weer vijf? Ik heb ze doorstaan, hoewel het vooral mentaal erg zwaar was. Dat bleek later ook wel tijdens ons naknuffel-moment. De tranen stroomden over mijn wangen. Van ontlading, maar ook van boosheid. Het telkens opnieuw toewerken naar een einde is best vermoeiend, zeker als het telkens opnieuw gebeurt. Volgens mij hebben we onze ogen nog dicht laten vallen, omdat we toch wel wat duffig waren geworden. Helaas protesteerde mijn blaas, toen we uit bed klommen, tegen een eerdere handeling en heb ik voor mijn gevoel vrijwel de hele avond op het toilet gezeten. Ik zag ons avondje in Antwerpen al in het water vallen, wat baalde ik. Het nummer van de huisartsenpost had ik al bijna opgezocht, zo erg was het. Gelukkig kwam ik op het geweldige idee om te gaan douchen. Die ontspanning en het warme water hielpen voldoende

Wat volgde was een geweldige avond, misschien wel de leukste in het Fetish Cafe. We hadden nog het nodige na te bespreken van onze vorige date op de Showboat en gevoelens/emoties moesten uitgesproken worden. Hier en daar had het, zeker voor mij, een therapeutische invloed, ik kon alles zeggen, makkelijker verklaren dan in een telefoongesprek en zo kreeg het een plekje bij mij. Verder hadden we ook heel veel andere dingen te bespreken en verliep heel de avond vrij ontspannen. Uiteindelijk liepen wenaar de speelruimte en eindigde ik op de rekbank. Natuurlijk lig ik er dan zo uitnodigend bij voor gekietel, dat dat de hoofdmoot werd. Ook de binnenkant van mijn dijen moest er aan geloven, alleen niet door kietelen. Laten we het erop houden dat mijn gelach regelmatig afgewisseld werd met een harde, hoge gil. Wat sloeg Hij hard. Samen hebben we genoten van een stel dat erg mooi was om naar te kijken. Haar gezichtsuitdrukking was mooi, net als haar lichaam. Zijn vage glimlach was geweldig om te zien en het spel dat ze speelden was wel 'our cup of tea'. Later hebben we ook in het café genoten van het uitzicht op datzelfde stel. Wat straalden ze een mooie D/s uit zeg! Haar onderdanigheid, Zijn genot van Zijn Dominantie! Even heb ik op het punt te staan om een compliment te geven, maar uiteindelijk durfde ik niet. Later bleek dat ook Meester een compliment had willen geven, hoe toevallig. Moe, voldaan en volgegeten eindigden we in bed om in een korte slaap te vallen. Toch waren we klaarwakker en uitgeslapen.

Even kwam mijn opstandige ik kijken toen ik niet mocht bijkomen van een orgasme en bijna letterlijk uit bed werd getrapt om ontbijt te maken. Beneden heb ik alsnog even gezeten om bij te komen en ben ik daarna, inclusief de nodige verwensingen, het ontbijt gaan maken. Toen ik een aanvullende vraag had voor Zijn ontbijt, moest ik nog even terugkomen naar bed. Maar dat heb ik geweigerd, Hij wilde ontbijt en dat kon Hij nu krijgen ook. Geen dubbele opdrachten, ik kom later wel weer en praat dan wel weer over mijn gevoel. Niet zo'n slim idee bleek, want later werd ik aan mijn haren terug in bed gesleept en na een knuffel mocht ik eigenlijk weer terug. Oei, wat heb ik dat geweten. Het hele ontbijt in bed ben ik chagrijnig gebleven. Ik hou er echt niet van als Hij eerst het ene vraagt en er dan op terug komt. Ondertussen worstelde ik ook met die bui, want ik wilde eruit, en het lukte me niet. Ik kreeg er niet de juiste woorden voor gevonden en ook Zijn plagerijtjes hielpen niet voor lang. De tranen die uiteindelijk doorbraken zorgden er wel voor dat ik mijn bui kwam. Na douchen en wat ICT-bezigheden voelde alles weer goed. Toch knaagde er nog iets. We zouden the Notebook gaan kijken, maar om helemaal van mijn negatieve gevoel af te komen, heb ik de zolder voorgesteld. Opeens dwaalden Zijn gedachten af en mompelde Hij iets. Ik werd er ontzettend nerveus van, want Hij wilde geen commentaar geven, behalve dat ik dat straks zou gaan merken. En ondanks dat het niet volgens de planning was, liepen we even later toch naar boven.

Even later stond ik vast, armen omhoog, gag in mijn mond (verrassend makkelijk ging dat) en ik voelde de zweep op mijn rug neerkomen. Dit keer werd het rustig omgebouwd en ik genoot van de slagen. Ik genoot helemaal toen de 'hogtied-constructie’ geplaatst werd, het was zo intens! Bij het naknuffelen vielen we dan ook weer allebei in slaap. De resterende uren hebben we doorgebracht met eten, inpakken en alle zooi opruimen. Het was zo lekker relaxed, echt heel fijn. Mijn positieve, verliefde gevoel was weer helemaal terug. De terugrit naar huis ging weer veel te snel en eenmaal thuis heerlijk bijgepraat met manlief. Eenmaal onder de wol viel ik uiteindelijk in slaap. Ik was zo ontspannen geworden door het weekend dat ik heerlijk heb geslapen. Jammer genoeg, of juist fijn, het is maar hoe je het bekijkt, werd ik wakker met spierpijn. In mijn hals (door een eerdere krampscheut), onderrug, schouders, oksels, kaken. Echt weer overal. Zo lekker, want als ik nu opsta, denk ik weer even terug aan het weekend. De blauwe plekken kan ik nu eens een keer zien zonder spiegel, want mijn dijen zijn een slagveld van kleine bloeduitstortingen.

Eerder schreef ik al over de indruk die de Story of O op me had gemaakt. Ik had gezien hoe zij kon gaan zitten met haar huid op het zitvlak, in plaats van haar rok. Dat deed ze zo mooi en zo onopvallend dat ik dat wel zou kunnen overwegen. Elke keer dat ik dit weekend ging zitten en juist wel mijn jurkje onder mijn billen streek, dacht ik hieraan terug. Verder de hele onderdanigheid die bleek uit kleine ritueeltjes sprak me heel erg aan. Zondagavond bracht ik Hem Zijn koffie en uit mijzelf knielde ik daarbij. Eerder had ik daar altijd halsstarrig tegen geweigerd. Ik vond het maar overdreven en zinloos, maar nu voelde het goed. Zijn uitdrukking was ook mooi om te zien: verbaasd maar tegelijkertijd ook trots. Ook het typen van een e-mail naar dinnetje en haar Meester ging even wat anders dan anders. Normaal 'stotter' ik alleen in de aanhef en in de rest van de e-mail hoeft dat eigenlijk niet meer. Maar nu ging het eigenlijk bijna vanzelf. Toch heb ik het gestotter weer weggehaald, het is niet ik. Hij had zaterdag mij ook nog iets zien doen dat niet ik was, maar wel Story of O, helaas liet Zijn geheugen Hem weer eens in de steek en wist Hij niet meer wat het was (dinnetje zou het aan Zijn ene hersencel wijten). Story of O is een ouderwetse film met ontzettend slechte geluiden (reacties op sex en pijn zijn té nep), maar het hele idee erachter is, ehm, heel indrukwekkend!