Bellen

Zoals elke avond was het gister ook weer tijd om te bellen. Gewoon gesprek over koetjes en kalfjes, tot ik bij Zijn planning kwam voor de rest van de week. Het kwam er op neer dat ik daardoor meteen van mijn hyper actieve bui af was. Hij merkte het ook al dat er iets was. Ook niet gek, want ik deed meer dan mijn best om Hem dat te laten merken. Alleen kon ik het zelf nog niet onder woorden brengen. Tien minuten na het ophangen, was mijn sms al verzonden of we opnieuw konden bellen.

Wat volgde was eigenlijk best een mooi gesprek. Ik kwam tot de ontdekking dat ik Hem in bescherming wilde nemen. Het was veel eerder in het gesprek al in mijn hoofd opgekomen, maar uitspreken is dan dubbel zo eng, definitiever. Want met die opmerking zou ik Hem wel een stukje laten weten dat ik liever voor mezelf hou, mijn liefde voor Hem werkt voor mij af en toe al verwarrend, laat staan voor Hem.

Vervolgens kregen wij het ook weer over hoe onze relatie nou eigenlijk in elkaar zit. Het was goed weer even te levelen en tussendoor gaf Hij me ook nog eens een compliment dat ik Hem een tijd terug ook had geholpen zaken op een rijtje te zetten. Zo fijn dat Hij dat compliment pas maanden later maakt, dan heb ik geen idee meer wat ik precies heb gedaan. Sowieso heb ik dat niet, want ik doe eigenlijk alles puur uit gevoel, ik zeg en doe alles zonder er echt over na te denken. Het was een gesprek met veel tranen, maar ook met heel veel liefde. Het werd me ook weer duidelijk dat ik niet bang hoef te zijn voor mijn liefde voor Hem, dat het niets engs is en dat het er gewoon is. Het gesprek heeft me doen beseffen wat mijn liefde voor Hem in houdt. Dat het zijn grenzen heeft en dat het heel anders is dan mijn vanilla-liefde. Mijn gevoel zou bijvoorbeeld best een relatie willen, maar mijn verstand weet zo ontzettend goed dat dat niet gaat werken. Niet alleen omdat ik niet zou kunnen samenwonen of -leven met Hem, maar ook omdat de relatie met Hem in een 'droomwereldje' plaats vindt. Als ik dan die relatie aan zou gaan, zou er niets over blijven van de dingen die ik nodig heb om te bestaan (hoe filosofisch), zoals werk, liefde en mijn eigen dominante ik. Bepaalde dingen zou ik dan gewoon niet meer kunnen, die ik nu ook al niet met Hem kan doen.

Later volgde ook nog een heel prettig gesprek met manlief. Eigenlijk over alles dat ik met Hem had besproken en nog meer uitleggen hoe ik bepaalde dingen zie en voel. Ook onze eigen vanilla relatie werd onder de loep genomen, waar onze sterke- en verbeterpunten liggen. Een mooie avond die totaal anders verliep dan gepland, maar wel vol met duidelijkheden zat!