Het is nog niet eens zo lang geleden dat wij ons laatste speelweekend hebben gehad. Sterker nog, nog maar anderhalve week geleden was dat. Het zit ook nog helemaal niet in mijn systeem dat ik vrijdag aan het einde van de middag alweer in Zijn huis rondloop. Het kriebelende onderbuikgevoel is er ook nog helemaal niet. De zenuwen wel, want wat staat er dit keer te gebeuren? Mijn werk is nog steeds zo druk dat ik weinig tijd heb om er bij stil te staan, dus ook dat zal het ontbreken van kriebels ook wel verklaren. Toch kijk ik er wel heel erg naar uit om Hem te zien, maar het voelt gewoon even wat anders dan anders. Gewoon Hem knuffelen, voelen, ruiken, zien, horen en nog veel meer. Natuurlijk verlang ik ook naar de pijn en wil ik weer eens grenzen opzoeken, verlang ik naar een weekend waarin ik het zwaar krijg, wat betreft die bitterzoete pijn. Zoeken naar manieren hoe ik die scherpe pijn kan omzetten in genot, om Hem te plezieren, om Hem te laten zien hoe ver ik voor Hem ga.
Ok, nu begint het wel te kriebelen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten