Nog drie nachtjes slapen en dan is het eindelijk weer zover. Eerst nog een volledige dag werken, maar daarna lekker op tijd in de trein op weg naar Hem. En ik weet niet wat er anders is dan anders, maar ik krijg echt nu al een kriebel in mijn onderbuik als ik er aan denk. Die treinrit, het moment dat we elkaar weer zien, het moment van aanraken dat wordt uitgesteld door boodschappen doen en dan het moment van aanraken zelf, dat het weer mag, ik kijk naar al die momenten uit. Volgens mij schreef ik eerder ook al dat ik me weer klein en van Hem wil voelen en dat begint al op het moment dat ik bij Hem binnenstap. Ik voel me dan van Hem, voel me geborgen, bijna letterlijk thuis komen.
Die kriebel in mijn onderbuik komt ook omdat ik totaal niet weet wat er te wachten staat, wat zou Hij allemaal in petto voor me hebben? Die kriebel in mijn onderbuik heb ik normaal eigenlijk niet, of in ieder geval niet zo lang van te voren al. Denk dat ik het weekend gewoon écht weer nodig heb en te weinig afleiding heb om er snel naar toe te gaan. Zou het ook anders zijn? Want twee weekenden geleden vroeg ik nog om meer controle, vorig weekend waren dinnetje en haar Meester er natuurlijk. De laatste tijd merk ik die extra controle al, Hij is soms zo streng! Maar zou ik het dit weekend ook voelen? Compleet onzeker, net weer een nieuw begin eigenlijk.
Maar goed, de komende dagen heb ik gelukkig redelijk wat momenten en activiteiten staan die me af kunnen leiden: werk met nieuwe taken en verantwoordelijkheden, verjaardagscupcakes bakken(want mijn verjaardag vieren we ook nog eens dit weekend), boodschappen doen, nieuwe make up collectie eindelijk bekijken en ondertussen ook nog even vooruit werken aan school. Tussendoor ook nog even bijkomen op mijn vrije dag! Komt vast wel weer goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten