Verjaardagsweekend

Ik was heel erg bang voor vandaag, normaal ben ik altijd vrij op de maandag na een weekend. Ik heb dat altijd nodig om bij te slapen en bij te komen. Maar door omstandigheden moest ik vandaag wel werken. Vanochtend begon ook niet echt lekker, ik miste Hem en wilde Zijn aanwezigheid weer voelen. Same old story dus. Gelukkig heb ik het vandaag zo druk dat ik mijn bui toch wel vergeet. Gelukkig maar! Toch op een rustig moment als dit, denk ik weer heel even terug aan wat er dit weekend allemaal passeerde.

Vrijdag was ik behoorlijk nerveus. Het is een stukje van 10 minuten van mijn werk naar het station, maar toch moest en zou ik 20 minuten van te voren weg, stel je voor dat de trein te vroeg zou zijn en ik mijn aansluiting zou missen! Ook in de trein kon ik mijn rust niet vinden, ondanks mijn knallende hoofdpijn wilde mijn hoofd niet in slaap vallen. Hoe dichterbij ik kwam, hoe grijzer en grauwer het werd. Leek het in het westen nog een dun wolkendekje, eenmaal het water over, leek het een ontzettend dik wolkendek waar alleen maar regen uit kon vallen. Toen kwam eindelijk waar ik zo lang naar had uitgekeken: aankomen op het station en Hem zien. Net als altijd weer ongemakkelijk. Moet ik Hem nou omhelzen of gewoon een kleine zoen op Zijn mond? Volgens mij vindt Hij dat stiekem nog wel leuk ook: mijn vertwijfeling zien, dat ik me ongemakkelijk voel bij dat moment. De boodschappen waren snel gedaan en eenmaal binnen zag ik dat Hij slingers had opgehangen, heel lief! Boodschappen kregen hun plekje in de voorraadkasten en zoals gebruikelijk begint dan het geknuffel en gezoen. Op adem gekomen vroeg ik Hem, zoals gebruikelijk, of Hij dan nu een kopje koffie wilde met Zijn verjaardagscupcake. En altijd zegt Hij ja, Hij zegt nooit nee tegen een kop koffie en iets zoets. Maar nu moest ik meteen naar boven, en in het midden op mijn knieën. Daar stond ik wel even van te kijken, het was immers al bijna vijf uur en we moesten nog eten en Hij had ook zijn privé dingetjes. Boven gekomen klooide ik eerst wat met mijn boeien, wat blijven dat een stel stugge boeien die ik zelf maar lastig om krijg zeg! (iemand nog tips om dat zelf goed te doen?) Was Hij natuurlijk nog eerder boven dan dat ik klaar zat en dan word ik zo nerveus… Op mijn knieën zat ik tussen zijn benen, op mijn plekje. Hij liet me voelen, merken en weten van wie ik ben en wat er van Hem is. De mentale knop moest nog om en dat moet Hij me dan even laten merken. In het begin is het nog gewoon een antwoord, later wordt het een antwoord dat ik ook echt meen. Daarna vroeg Hij me hoeveel punten ik had en waarvoor deze waren. Ik vraag me nu af of Hij toen al wist waar het heen zou gaan. Ik had er 26 en het grootste gedeelte was voor het aanspreken met je. Maar ja, tijdens treinreizen met collega’s mag ik Hem tutoyeren en dan is het soms best lastig om weer terug te stappen op vousvoyeren. Dit keer voelde de zweep zowaar anders, veel platter, veel minder stug en minder pijnlijk. Nog steeds wel pijnlijk, maar toch minder. Andere state of mind of sloeg Hij gewoon minder hard omdat het de eerste slagen waren? Het resultaat is ook niet meer op mijn billen te zien, helaas, en ik kon later gewoon pijnloos zitten op de stoel.

De avond bracht ik weer alleen door met mijn favoriete zender onder de voorkeurstoets. Mijn vertrouwde dekentje werd dit keer vervangen door een badjas en groot kussen, want volgens mij had hij de deken verstopt zodat ik het koud zou blijven houden. Dan moet ik maar creatief zijn. Dit keer vielen mijn ogen wel dicht en zo heb ik heerlijk een uur liggen slapen. En hoe moe ik ook was toen we later lui televisie lagen te kijken op de bank, zo klaarwakker was ik toen ik met Hem in bed dook. Ik weet wat er kán gebeuren en daar hoop ik ook vaak op. Het is maar zelden dat ik meteen wil slapen *wink*. Waar ik op hoopte, gebeurde en heerlijk voldaan vielen we allebei in slaap.

Die ochtend werd ik wakker van de zon die goed naar binnen scheen en hadden we een goed gesprek in bed over de nieuwste spoken in mijn hoofd. Bleek ook dat mijn spoken Hem waren opgevallen en dat Hij er al over had nagedacht en er een verklaring voor had. Het was zo fijn dat Hij het herkende en er al een uitleg voor had! Het stelde me helemaal gerust, de tranen waren dit keer van opluchting. Hij moest nog wat privé dingetjes doen en al snel liepen we over een zonovergoten marktplein en hadden we een terrasje opgezocht. Daar in die stad voelde het zo heerlijk ontspannen! Toch blijf ik ook op dat soort momenten altijd alert. Wat kan ik wel en wat kan ik niet. Soms juist die grenzen opzoeken, soms juist bewust de grenzen accepteren. Thuis gekomen waren we allebei best duffig geworden en hebben we als een bejaard stel een middagdutje gedaan. Uiteindelijk heb ik niet eens geslapen, omdat Hij besloten had op élk moment dat ik wegdoezelde dat ook te gaan doen en dus een luide snurk los te laten. Die avond heb ik mogen kiezen wat we gingen het eten. Het is ten slotte maar één keer per jaar (oké, dit jaar iets vaker) mijn verjaardag. Het smaakte ons beide erg goed, alleen merkten we allebei dat ik er iets teveel knoflook door had gedaan, grinnn.

Op weg naar het FC was het lekker rustig in de auto, lekker in mijn eigen wereldje zodat ik kon bedenken wat Hij allemaal zou gaan doen om mijn verjaardag daar te vieren. Thuis had ik al een leuk verjaardagshoedje in Zijn koffer gezien. Fijn, niet dus! En inderdaad, hoedje op met een briefje erbij dat ik moest laten lezen aan iedereen die naar het hoedje zou vragen of mij zou feliciteren. Grrrr! Iedereen die er naar vroeg MOCHT mij 1 klap op mijn billen geven, ook de mensen die ik niet kende. Omdat het zo rustig was, had na een uur eigenlijk niemand me nog gefeliciteerd en was ik al aan het hopen dat de enige bekende namen van de gastenlijst niet zouden komen… Niet dat ik bang voor hen was, maar meer omdat ik het hele idee eng vond… een onbekende, mij slaan. Toch was daar het moment dat ik hoorde: daar zijn ze. En natuurlijk vloog zij meteen om mijn nek… Grrrr. Bleek dat zij ook net haar verjaardag had moeten vieren en eigenlijk nog veel erger dan ik. Ergens was ik wel opgelucht dat Hij dat niet op die manier had gedaan. Uiteindelijk, puntje bij paaltje, waren er 5 mensen die me echt feliciteerden, waarvan er 1 me wel heeft geslagen, rest wilde of durfde niet. Wat was ik blij met de rustige avond in het FC! Wat er in de speelruimte zou gebeuren, mocht ik eenmalig vanwege mijn verjaardag bepalen, alleen maar leuke dingen dus. Maar eenmaal begonnen met mijn voorstel (eerst elke zweep voelen en dan bepalen welke het lekkerste voelde om daarmee door te gaan) vond ik het reuze vervelend. Bij elke slag ging ik bedenken: vind ik deze leuk, of niet? Moet ie harder, zachter of ergens anders? En zo was ik ook de hele tijd aan het praten met Hem: niet zo zacht, niet daar, harder… Het werkte gewoon niet voor me, ik kon me er niet aan overgeven. Uiteindelijk heb ik dat ook gezegd en zijn we gelukkig Zijn ding gaan doen. Eindelijk pijn zonder te hoeven controleren. Eindelijk pijn die Hij leuk vindt en ik dus stiekem ook wel. Hoewel het qua pijn heel erg meeviel, was ik blij met mijn plekje op de grond later. Ik heb nog niet eerder zulke mooie dingen aan de binnenkant van mijn ogen gezien! Alle mogelijke kleuren kwamen voorbij, niet eens in voorwerpen, maar echt de kleuren… Hij wilde al opruimen, maar ik zat nog lekker en het was er zo vredig… Nu mij maar eens keertje rustig laten bijkomen, het was toch niet druk. Wel jammer dat die vloer koud was, anders had ik me opgekruld en tegen Hem aangelegen. Ook op de stoel binnen in het café zat ik nog na te soezen. Eerder die dag hadden we het gehad over klaarkomen op commando en ik bekende dat Zijn stem en bepaalde woorden/zinnen/verhalen me best zouden kunnen laten klaarkomen zonder aangeraakt te worden. Ik kwam inderdaad, tot twee keer toe, zonder dat Hij me aanraakte. De eerste keer was nog ongemakkelijk vanwege mensen die het mogelijk konden zien, de tweede keer was ik ze al vergeten. Zijn drinken was op en Hij wilde meteen naar huis, tot Hij zag dat mijn thee er nog stond. Werkelijk waar, zo heet heb ik mijn thee nog niet eerder opgedronken, de blaren zitten (bij wijze van spreken dan) nog in mijn mond. Ik wilde zo graag naar huis!
De nacht die volgde was onrustig en eigenlijk veel te kort, want na 6 uur slapen was ik natuurlijk alweer klaar wakker. Die kamer is veel te licht voor mij, want zodra ik daglicht zie, ben ik wakker. Een uur heb ik me vermaakt met het internet op mijn telefoon, voor ik onze koffie mocht zetten. ’s Ochtends ben ik altijd meteen wakker en wil ik door, door waar we zijn gebleven en vaak gun ik Hem dat wakker worden niet eens en begin ik te klooien. Al snel was daar ook de mededeling: ik ben niet in de stemming voor geklooi. *oeps* bij een opdracht die later volgde deed ik toch weer eigenwijs en besefte ik heel snel mijn fout. Toen ik het goed wilde maken mocht dat niet meer. Wat had ik het daar moeilijk mee! Die hele omslag van ruimte om te klooien naar niet klooien ging mij veel te snel en ik kon me niet meteen in één keer aanpassen aan Zijn stemming. Dat ik niet de ruimte kreeg om mijn fout goed te maken, waardeerde ik (op dat moment) ook niet heel erg. Later alles, vanzelfsprekend, uitgepraat en uitgelegd en goed gemaakt met een warme knuffel. Wat er toen volgde, het bezorgt me nog de kriebels. Hij legde me steeds iets vaster op het bed en liep daarna weg. Alles stond meteen scherp: gevoel en gehoor, want natuurlijk lag ik met mijn gezicht zo dat ik niets kon zien aankomen. Beneden hoorde ik Hem rommelen en ik zag de minuten weg tikken. Toen Hij na lang wachten eindelijk boven kwam, volgde geknijp, gekriebel, gekras, kaarsvet en ijsklontjes. Dat kaarsvet moest Hij er natuurlijk afhalen met Zijn vlijmscherpe mes en het leek wel of Hij kleine brandblaartjes aan het opensnijden was. Het was zo ontzettend gevoelig! Ondanks mijn angst genoot ik toch wel van de spanning. Eenmaal schoon maakte Hij me los en nam me mee naar boven. Al snel lag ik ook daar weer vast. Ook hier weer geknijp, gekriebel, gekras en kaarsvet. Ook hier weer kaarsvet weghalen met Zijn mes. Wat was ik gespannen, alles stond letterlijk strak van de frustraties. Ik stond dus ook helemaal wiebelig op mijn benen nadat ik eindelijk los werd gemaakt.


Het was ondertussen al ver in de middag en we besloten naar het bos te gaan voor een lekkere wandeling. Wat was het daar lekker! Geen kids die liepen te rennen en geen mensen die hun honden achter een balletje aan liepen te rennen. Door het ‘ik ben niet in voor geklooi’ was ik meteen omgeslagen in de rustige sub felicia. Degene die niet meer vraagt, maar afwacht. Tijdens de boswandeling voelde ik dat ook nog. Geen verwachtingen, maar gewoon rustig, hand in hand door het bos lopen en het over allerlei zaken hebben. Over vroegere vakanties, over hoe ik tegen mijn kinderen ga praten en nog veel meer. Helemaal geen aandacht vragen en lekker relaxed door een zonnig, stil bos lopen en genieten van elkaars aanwezigheid en verhalen. Teruggekomen bij de auto haalde hij donuts en drinken tevoorschijn en hebben we op het hondenrenveldje de donuts verorberd. Terug naar huis moest alles opgeruimd worden en vrijwel de hele avond hebben we niets meer gezegd, Een combinatie van moe zijn en nagenieten? We hadden genoeg aan elkaars blikken en elkaars aanwezigheid. Oké, voor de piekeraars onder jullie: we hebben elkaar niet stil gezwegen en natuurlijk werd er wel gepraat, maar veel minder dan normaal. De terugrit naar huis brachten we zingend door en al snel moest ik Hem gedag zoenen. Dat moment komt altijd weer veel te snel. Ook jammer dat dat bij mij thuis moet, want ik voel dat Hij dan al afscheid heeft genomen en wat afstand neemt. Soms heeft het best voordelen om met de trein naar huis te gaan *wink*

Het was echt een geweldig weekend, weer wat dingen besproken en eigenlijk vol met respect, liefde, genot en BDSM. Oh ja, ik vergeet bijna het belangrijkste, wat Hij me als verjaardagscadeautje heeft gegeven. Eerst een heel mooi kattenmasker dat alleen voor mijn ogen zit. Verder ook een opblaasbare gag. Die is natuurlijk dit weekend al uitgeprobeerd. Ik weet niet of Hij er al lucht in had gedaan. Zo niet, dan hoeft Hij dat later ook niet meer te doen. Had nu al kramp in mijn kaken!

Dank U wel!