Vanochtend zat ik sinds tijden weer eens alleen in de metro. Muziek in mijn oren en denken maar. Mijn gedachten vlogen terug naar verschillende gebeurtenissen met wisselende emoties. Zo genoot ik er ontzettend van om afgelopen koffiedag Hem niet zoomaar Zijn zin te geven. Het is helemaal niet leuk om altijd maar klaar te kunnen komen. Heerlijk om tegen te stribbelen en heerlijk dat ik niet meteen de opdracht kreeg om mee te werken. Want zodra ik ook maar een opdracht krijg, maakt bijna niet uit welke, wil ik die uitvoeren. Natuurlijk niet altijd zonder twijfel, maar het gebeurt vaak wel.
Het volgende moment speelde zich op de zolder van de Hoeve af. Ik hoorde Hem toen al die opmerking maken, dat ik teveel lachte en het dus geen goede straf zou zijn. Even stopte ik met lachen, maar al snel begon ik weer uit te dagen, te glimlachen, grapjes te maken. Enerzijd omdat we dat altijd doen, aan de andere kant om de spanning weg te nemen. Want mijn eerste straf in het openbaar was best beetje spannend... Daar opeens, vanuit het niets, was daar die keiharde slag. Wat deed die ontzettend zeer! Ik kon wel door de grond zakken van de pijn. Meteen was het lachen me vergaan. Vanochtend besefte ik me pas dat ik toen eigenlijk al over Zijn grens van irritatie zat. Die ene slag, zo heeft Hij me nog niet eerder geslagen. En het was veel meer dan de pijn, het was ook Zijn gevoel erachter. Ondanks dat het de hardste slag ooit was, zonder Zijn liefde en met heel veel pijn, zou ik het absoluut niet terug willen draaien.
Een half uurtje piekeren dat wel weer even nodig was, het stond de laatste tijd even op een laag pitje bij mij. Het was allemaal goed, want ik liep met een glimlach naar mijn werk! Wat was ik weer blij met mezelf en onze D/s!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten