Dubbel weekend

Afgelopen vrijdag was het eindelijk zo ver, het weekend met dinnetje, haar Meester en natuurlijk mijn Meester was aangebroken. Wat hadden we hier met zijn allen naar uitgekeken. Dinnetje kunnen knuffelen, hem weer uitgebreid plagen en uitdagen en weer knuffelen met Hem. Helaas duurde dat laatste wat langer dan ik nodig had. Meestal in de auto, ligt Zijn hand op mijn been, mijn hand bij Hem. Maar het waaide, hard. Allebei Zijn handen had Hij nodig voor het sturen. Dus behalve die eerste kus bij het instappen, was er geen lichamelijk contact. En vanochtend besefte ik me pas, dat ook bij het uitstappen ik geen knuffel heb gevraagd of gekregen en dat dat eigenlijk pas tot na ons spel later die avond heeft geduurd. Gelukkig was er wel die hand die me vast hield en de kleine plagerijtjes in het cafeetje. Een verjaardag moest nog gevierd worden waarbij het jarige jobje zomaar op een kruk ging staan. Echt respect, zou dat niet durven. Het eten was erg lekker, eerste keer Thais en hoewel het lang duurde voordat het op tafel stond, was het meeste toch wel erg lekker! Ook daar gebeurde iets wat ik nooit in het openbaar zou doen, ik zou anderen niet met onze D/s willen confronteren. Maar blijkbaar kon het. Na het eten gingen we naar de Berghut. De zenuwen gierden best door mijn keel, want iedereen kende er al mensen, behalve ik. In grote gezelschappen stap ik nou eenmaal niet snel op anderen af, maar ik moet zeggen dat me dit uiteindelijk behoorlijk meeviel. De puzzelstukjes vallen nu op hun plaats. Ik vond Meester afwezig en ik wilde het liefst met Hem knuffelen. Ik kon er dus niet de vinger opleggen waarom dat was, maar ik had gewoon dat lichamelijke contact gemist en ik wilde al zo graag. Ondertussen dat ik wel tegen Hem aan kon liggen, zag ik dinnetje in een bondage gewikkeld worden en mochten alle aanwezige Dominante Heren haar haar verjaardagscadeautje geven. Na afloop waren we het er allebei over eens wie haar het hardst en het zachtst geslagen hadden. En als we een rondje langs de aanwezigen hadden gedaan, was iedereen het er mee eens geweest! Degene die het hardst sloeg heb ik nog wel even op Zijn ‘sodemieter’ gegeven. Later was het helaas ook mijn beurt, mijn kleren moesten uit. Dit keer echt heel lastig, de sfeer was te gezellig, te relaxed om even zonder problemen uit mijn kleren te gaan. Ik was ook erg blij dat ik met mijn rug naar het publiek kon staan. Toen ik daar zo stond, handen in de lucht, zonder kleren, maakte Hij nog een opmerking die hard aan kwam. Ik was al erg bewust van mijn niet perfecte lichaam en toen Hij er dan juist op dat moment een compliment over maakte, stonden de tranen in mijn ogen. Snel slikte ik ze weg, want we waren nog niet eens begonnen! Wat er zo lastig aan was? Het was een meer dan gemeend compliment en dat raakt me altijd. Maar in dit geval even wat meer, omdat ik het zelf niet geloof. Ik moest echt even heel hard nadenken om te bedenken wat er was gebeurd, maar details dringen niet echt tot me door. Ik weet dat ik een zweep, of meer, heb gevoeld en dat het gevoelig was. Wat ik nog wel heel goed weet is dat ik op een gegeven moment iets scherps over mijn schouder voelde gaan. Eerst dacht ik nog aan een radeerwieltje, maar toen Hij ook over de voorkant kraste, kon ik het niet laten om te kijken. Dat had ik beter niet kunnen doen, want ik zag een mes. Doodeng, zeker toen Hij zei dat ik mijn benen wijd moest doen en het mes daar tussen in moest houden maar dus mijn benen niet dicht kon doen. Ik zag het al voor me dat ik een of andere ongecontroleerde, klunzige beweging zou maken waarbij dat mes zich diep in mijn been zou boren. Echt, ik was doodsbang. Ik had mijn benen wijder kunnen zetten, maar ergens wilde ik dat natuurlijk ook weer niet, want dan is het hele effect weg. Ik durfde helemaal niet meer te bewegen en weer stonden de tranen in mijn ogen. Ze kwamen echt los toen ook dat mes los kwam samen met mijn handen. Later op de bank, kwamen ze ook weer. Ik was zo ontzettend bang geweest! Het was dat de bank iets te kort was, maar het liefst had ik me opgerold en zo liggen huilen. Al snel was het tijd om weer naar huis te gaan. Ik weet me er eigenlijk vrij weinig van te herinneren, details van waar we reden weet ik wel, maar of we gepraat hebben? Ik denk dat ik ergens ver weg was, aan het nagenieten. Want ondanks dat ik bang was geweest, deed het me wel wat. Thuis gekomen doken we gedrieën vrijwel meteen ons bed in, of hebben we nog wat gedronken? Dinnetje was naar haar eigen bed gegaan, maar haar Meester sliep bij ons.

Heerlijk geslapen en al vrij vroeg wakker. Toch nog lang in bed gelegen, heerlijk. Tot uiteindelijk de opdracht kwam dat ik maar even voor ontbijt moest gaan zorgen. O ja, Hij had niets in huis, of ik dan maar meteen even naar de bakker wilde gaan. Wat was ik boos zeg! Ik heb me aangekleed, snel mascara opgedaan, haar in een staart, iPod gepakt en gaan lopen. Heerlijk liedje opgezet dat mijn emoties even de andere kant opduwde, meer richting het emotionele, verdrietige gevoel. Toen ik thuis kwam heb ik heel demonstratief niets gezegd, ontbijt klaar gemaakt en alle liefkozingen afgeweerd. Tijdens de voorbereidingen van ons douche ritueel, deed Hij er eindelijk iets mee: Hij sprak me er op aan, wat er was. Ik kon het niet eens onder woorden brengen en ik besefte me dat het nergens op sloeg. Al snel was mijn bui dan ook omgeslagen. Wat volgde was douchen, aankleden en boodschappen doen. Wat deed Hij die snel dit keer! Zo snel was ik volgens mij nog niet vaak een supermarkt doorgelopen! Thuis de voorbereidingen getroffen voor het avondeten en dinnetje een welkomstknuffel gegeven. Ondertussen was ook zij weer bij ons. Vanuit de keuken zag ik al diverse flitsen van een fototoestel. Heb er zo’n hekel aan! Wat waren ze van plan? Tot lief dinnetje me hielp herinneren aan mijn cadeau voor Hem: een fotoshoot. En inderdaad, op zolder zijn de mooiste foto’s gemaakt als ik Hem mag geloven. De paar die ik wel goed heb kunnen bekijken, zagen er zeker ook heel gaaf uit. Ben echt ontzettend benieuwd naar het eindresultaat. Het eten erna viel gelukkig in goede aarde en al snel waren we op weg naar de Hoeve in België. Toen hij een spreidstand van een dikke bezemsteel zag liggen, vroeg hij zich hardop af of je er mee kon slaan. Veilig, omdat Hij er niet was, zei ik dat het bluf was. Toch kwam Hij net binnen en kreeg meteen te horen wat ik had gezegd. Al snel werd ik voorover geduwd en heb die dikke stok alsnog gevoeld. En ondanks de doffe pijn, vond ik het heerlijk dat Hij me meteen bij mijn haren pakte en me er niet mee weg liet komen. Hier zocht ik al het hele weekend naar. Maar de rust was er nog niet bij me. Normaal gesproken zitten we altijd eerst rustig twee of drie drankjes te doen. Hij was tijdens onze thee al even naar boven gelopen om te kijken en toen Hij terug was nodigde Hij me uit om ook even te kijken. Ik vroeg of ik dan meteen mijn strafpunten in kon wisselen. Ik had het zo ontzettend nodig, ik bleef maar uitdagen, maar vragen om meer. Die eerste keer, dat ik door het trapgat omhoog kwam, wauw, dat vergeet ik niet meer. Wat een ruimte daar, zo groot, zoveel mogelijkheden! Ik werd vastgezet aan een soort van schandblok, maar dat hing dan aan een haak als het ware. Ik kon dus rechtop blijven staan. Meteen maakte Hij me nog even bang, want ik moest nu wel extra alert zijn op de tekenen van flauw vallen. Hij stelde me absoluut niet gerust toen ik zei dat Hij me eerst zou laten flauw vallen en niet proberen los te maken. Geen bevestigend antwoord of iets, brrr. Of dinnetje nou tijdens of van te voren in de kooi tegenover me gezet werd, weet ik niet meer. Haar gezichtsuitdrukking nog wel: vol angst en medelijden. Ze vond het geloof ik maar niets. En ergens was ik heel blij dat ik dat maar heel kort heb gezien en Hij niet kwam controleren of ik haar daadwerkelijk aankeek. Als ik dat wel had moeten doen, weet ik niet of ik die zweepslagen had aangekund. Toch bleef ik geintjes maken, het lukte me weer niet die knop om te zetten, hoe zeer die slagen ook deden. Vooral de een na laatste, die was zo hard dat ik die nog steeds zie zitten. Na het geknuffel en toen ik weer wat was bijgekomen, kreeg ik nog wel even te horen hoe Hij mijn houding op dit moment vond. Het stelde me teleur, vooral in mezelf. Wilde dit helemaal niet bereiken met mijn gedrag. Beneden op de bank kwamen de tranen dan ook vanzelf. Hij was lief voor me, streelde me continu en ik kon alleen maar balen van mezelf. Ik wilde Hem helemaal niet teleurstellen, wilde Hem trots maken, maar dat zou niet gebeuren met hoe ik me nu gedroeg. Toen de tranen opgedroogd waren en alles weer goed voelde en ik de verzekering had gekregen dat het goed was, moest ik alweer naar boven. Ik stond in een simpele houding eigenlijk, maar toch net even wat anders dan normaal. Mijn handen stonden net even wat meer naar boven dan anders. Pijnlijk, maar lekker. En dan die spreidstang! Die voelde ik na afloop zeker wel. De zweep daalde al snel weer op mijn lichaam neer en ik kon Hem niet goed hebben voor mijn gevoel, op mijn zij en billen al helemaal niet. Opeens hoor ik Hem achter me zeggen: niet te hard slaan, ze heeft al veel gehad. Ondanks dat ik weet dus dat er iemand mee gaat slaan, komt de eerste slag die zowel voor als achter neerkomt, als een verrassing. Ik had de link nog niet helemaal gelegd dus. Het is een understatement als ik zeg dat het wel lekker was, want de zweep aan de achterkant kwam zwaar en pijnlijk neer, de zweep aan de voorkant licht maar snijdend. Heerlijk om die twee soorten pijn te voelen. Zo lekker dat ik in dubio zat. Ik wist dat ik dit weekend niet klaar mocht komen. En ik was al in de verdediging gegaan door te beslissen voor mezelf, door alle orgasmes weg te ademen. Want ondanks dat ik makkelijk klaarkom, kan ik ze ook best makkelijk weg ademen. Hij zag het aan me (dat blijf ik knap vinden, aan mijn lichaamshouding kunnen zien wanneer ik op dat randje zit) en ik vroeg om toestemming. Wat was dat heerlijk: pijn en klaarkomen tegelijk. Volgens mij kwam ik een paar keer klaar, voor Hij weer, alleen dit keer, verder ging met slaan. Ik kon al niet veel meer hebben en wilde eigenlijk niet meer. Alles deed zeer, mijn armen, voeten en vooral de plekken waar Zijn zweep neerkwam. Toen hij hard, snel en gemeen snijdend op mijn zijkant begon te slaan kwam er verrassend snel een heldere ‘genade’ uit. Ik stond er zelf van te kijken hoe snel die kwam, ik had er niet eens aan gedacht, maar het was er opeens. Meteen stopte Hij en werden mijn armen naar beneden gelaten. Mijn ademhaling zat ontzettend hoog en ging heel snel, ik kreeg m niet onder controle. Het werd helemaal lastig toen Hij vroeg wat er was en of het goed ging. Hoe kon ik in hemelsnaam antwoorden, laat me nou even rustig mijn adem terugvinden! Toch heb ik het er uit weten te persen en gelukkig kalmeerde Hij me en hielp me terug te ontspannen. Ondanks dat ik genade zei, en geen stop, is het daarna niet meer van een spel terecht gekomen. Ik had het gehad, het was genoeg geweest. Hij had me op mijn plek gezet, door woorden en door dit laatste spel. Volgens mij moet ik ergens in Zijn armen hebben liggen bijkomen, maar ik weet niet meer waar en hoe. De rest van de avond is redelijk rustig verlopen. Hij heeft Zijn bull nog geprobeerd op me. Kwam nog best heftig aan en ik zie de rode plekken nog steeds. Later heb ik ook nog heerlijk toe zitten kijken hoe dinnetje door Hem en haar Meester heerlijk werd meegenomen en vastgebonden. Zijn spelletje op haar armen zorgde bij mij voor een heerlijke, ontspannende lach. Maar vlak daarna was het toch echt tijd voor een laatste drankje en de lange rit terug naar huis. Die rit heb ik trouwens liggend op Zijn schoot doorgebracht. Volgens mij ook half slapend. De nacht die volgde was veel te kort, zeker toen Hij begon te snurken na 3 uur slaap.

De ochtend begon wel lekker, erg lekker. Volgens mij was mijn klaarkomverbod wel voorbij, want dit keer mocht ik vrij snel wel weer klaarkomen. Natuurlijk moest het zo stil mogelijk, want onze gasten lagen nog te slapen, dachten we. Nu weet ik wel beter en hebben ze liggen genieten van de geluidjes die ik toch heb gemaakt. Al snel hadden we gedoucht en stond het ontbijt klaar op de tafel. Helaas viel dat helemaal niet goed bij mij en zorgde het er zelfs voor dat Hij me naar huis moest brengen in plaats van met de trein.

Het zorgde dus voor een vervelend einde aan een geweldig weekend. Wat heb ik genoten van dat weekend! Dinnetje weer kunnen knuffelen, weer heerlijk kunnen praten over onze D/s-relaties en de perikelen die we toch wel tegen komen. Even heerlijk kunnen klagen zonder dat manlief meelevend reageert maar er niets van begrijpt of zonder een strenge blik van Hem. Gewoon even meeleven omdat de ander je zo goed begrijp. Haar Meester weer kunnen plagen en uitdagen, maar meteen ook een wijze les geleerd van mijn Meester over mijn reacties naar Hem. En natuurlijk het allerbelangrijkste: weer gevoeld dat ik van Hem ben en ik me geen zorgen hoef te maken over ons en onze D/s. en weer de bevestiging gekregen dat ik Hem ontzettend trots kan maken door puur mezelf te zijn. Voelt weer ouderwets goed.

Ook weer een aantal nieuwe dingen gedaan die me trots op mezelf maken. De Berghut was erg gezellig maar ook anders dan anders. Een stap gezet die me, achteraf en zeker niet op dat moment, in zekere zin trots maakt. Ook weer een nieuw hobbeltje overwonnen door me daar letterlijk bloot te geven. De Hoeve was erg gaaf, bijna nog gaver dan het FC. Er lopen een paar heel prettige mensen rond die je meteen te hulp schieten als jij er niet helemaal uit komt, wat ook een veilig gevoel geeft tijdens het spelen. En ook geleerd dat ik toch wel krijg wat ik wil maar daar niet vervelend voor hoef te doen. Kortom, mijn Fetlife zei het ook al, het was een geweldig, gezellig, leerzaam, voldoening brengend weekend!