Bekend terrein?

Vanmorgen, in de trein. Ik zie een man zitten en meteen denk ik hem te herkennen. Hij lijkt te lijken op een van mijn vroegere Doms. Vervelende herinneringen uiteindelijk, maar op dat moment was alles fijn. Tot hij me bedroog, met een (dacht ik) goede vriendin. En nu is het 6 jaar later. Ik ben me opeens bewust van mijn houding. Ik sta rechtop en trek mijn buik in. Ik kijk, net even iets vaker dan gebruikelijk op deze vroege ochtend, vrolijk. Wil ik hem iets bewijzen? Jazeker! Ik ben gelukkig en dat mag hij zien. Hij mag spijt als haren op zijn hoofd krijgen dat hij mij bedrogen heeft! En ik hoop echt dat ie dat heeft. Wil ik hem terug? Twee of drie jaar geleden had ik het misschien willen proberen. Nu mag hij zien dat ik gelukkig getrouwd ben, een zo goed als perfecte Meester heb (die de titel Meester verdient heeft en niet afdwingt) en een goede baan met vooruitzichten bij een goed bedrijf heb. En dat laat ik hem allemaal zien door af en toe langs hem heen te kijken met een glimlach rond mijn lippen en net iets harder dan normaal te lachen om mijn collega! Ik ben blij en ik hoef hem niet meer!